VII SA/Wa 2168/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. B. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek T. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego T. B. zwrócił się o zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał zarządzenia i nie nadesłał formularza PPF. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2017 r., na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPF w wyznaczonym terminie. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 31 stycznia 2017 r. wnosząc o uchylenie powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu podniósł, że w niniejszej sprawie został naruszony art. 56 p.p.s.a., bowiem postępowanie sądowe powinno zostać zawieszone z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że prawidłowo skarżący zarządzeniem z dnia 16 listopada 2016 r. został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie skarżący odebrał w dniu 22 listopada 2016 r. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał wezwania i nie nadesłał formularza PPF. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność zastosowania art. 56 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przede wszystkim, zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. jest możliwe dopiero po skutecznym wniesieniu skargi, a więc po jej opłaceniu i uzupełnieniu ewentualnych braków formalnych. Ponadto, przepis ten dotyczy sytuacji, w której skarżący wnosi skargę na akt, wobec którego wcześniej zostało wszczęte jedno z nadzwyczajnych trybów postępowania. Celem tego przepisu jest wyeliminowanie zbiegu kontroli tego samego aktu prowadzonej jednocześnie przez wojewódzki sąd administracyjny (pod kątem legalności) oraz przez właściwy organ administracji publicznej (pod kątem wystąpienia przesłanek zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych). Nie dotyczy zaś sytuacji, w której przedmiotem skargi jest decyzja lub postanowienie wydane w trybie stwierdzenia nieważności, o ile wobec tego postanowienia nie zostało wcześniej skutecznie wszczęte jedno z postępowań z art. 145 – 163 k.p.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.