VII SA/Wa 2167/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., Nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 30 listopada 2020 r. wezwano stronę skarżącą – D. M. - do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego oraz podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 30 listopada 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 grudnia 2020 r. Do dnia dzisiejszego ww. braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżący nie podpisał wniesionej przez siebie skargi, a w jej treści nie wskazał swojego numeru PESEL. Ponadto skarżący nie uiścił należnego wpisu. Koniecznym zatem okazało się wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia ww. braków skargi. Przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 11 grudnia 2020 r. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upłynął zatem bezskutecznie w dniu 18 grudnia 2020 r. Nieuzupełnienie ww. braków w tym terminie skutkować musiało odrzuceniem skargi. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.