VII SA/Wa 2151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 lipca 2018 r., znak: DOZ-OAiK.650.282.2017.BSz w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w kwocie 4.000 (cztery tysiące) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r. poinformował Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o istotnym naruszeniu prawa przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postaci nierozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Powyższe postanowienie zostało doręczone organowi za pośrednictwem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wpłynęło żadne pismo organu wskazujące na zajęcie stanowiska w sprawie wydanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") w razie stwierdzenia w toku rozpoznawanej sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. W przypadku zastosowania instytucji "sygnalizacji" przez sąd organ, który jest jej adresatem zgodnie z art. 155 § 2 p.p.s.a. ma obowiązek rozpatrzyć otrzymane postanowienie i powiadomić sąd o zajętym stanowisku w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania przedmiotowego postanowienia. W przypadku zaś nie wywiązania się z obowiązku, o którym mowa w § 2 ww. przepisu, sąd na podstawie art. 155 § 3 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Wysokość grzywny jaką może orzec sąd w tym przypadku określa art. 154 § 6 p.p.s.a., w myśl którego grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędy Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie zaś z treścią Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r. poz. 154) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4.585,03 zł. Tym samym grzywna może zostać wymierzona do kwoty 45.850,30 zł. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ nie poinformował sądu o zajętym stanowisku, czy ewentualnie o podjętych działaniach. Postanowienie z dnia 3 kwietnia 2019 r. została nadane przez Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 kwietnia 2019 r., zaś doręczone organowi w dniu 17 kwietnia 2019 r. Jest to więc data, w której Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zapoznał się z przedmiotowym postanowieniem sygnalizującym. Do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie zajął stanowiska w sprawie, dlatego stosowne jest wymierzenie grzywny w wysokości 4.000 zł. Sąd, postanawiając o wysokości wymierzonej grzywny miał na uwadze czas, jaki upłynął od dnia 17 kwietnia 2019 r. (data otrzymania postanowienia wydanego w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a.) do dnia wydania niniejszego postanowienia. Sąd zauważa, że orzeczona grzywna stanowi sankcję za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 155 § 2 p.p.s.a., jednak należy mieć także na względzie funkcję wydania postanowienia w trybie tzw. "sygnalizacji". Uprawnienie sygnalizacyjne sądu administracyjnego jest instrumentem procesowym mającym na celu usprawnienie i poprawę funkcjonowania administracji publicznej. Tym samym instytucja ta ma zastosowanie wyjątkowych w przypadkach, kiedy dojdzie do rażącego naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w niniejszej sprawie. Organ wypełniając obowiązek poinformowania sądu o zajętym stanowisku powinien podjąć także takie kroki prawne, które w przyszłości skutkować będą ulepszeniem funkcjonowania administracji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 155 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.