VII SA/Wa 210/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r., Nr [...] , Prezes Wód Polskich na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 14 ust. 3, art. 166 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: "p.w."), po rozpatrzeniu odwołania P L od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: "Dyrektor") z [...] czerwca 2020 r., znak: [...] uzgadniającej projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Burmistrz [...] przy piśmie z [...] maja 2020 r., znak: [...] wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (plac ekspozycyjny, ciennik, wiata na wózki zakupowe, maszty flagowe, pylon reklamowy, miejsca parkingów), planowanej na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], z obrębu ewidencyjnego [...], gm. [...]. Przedmiotem projektu decyzji była odmowa realizacji planowanej inwestycji. Dyrektor w decyzji z [...]czerwca 2020 r. znak: [...] wskazał, że na podstawie mapy zagrożenia powodziowego (Arkusze M-34-15-A-b-3, M-34-15-A-a-4) ustalono, że teren w projekcie decyzji stanowiącej przedmiot uzgodnienia znajduje się w znacznej części na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią tj. obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat a rzędna wody o p=1% wynosi około 165,78 m n.p.m. oraz obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat a rzędna wody o p=10% wynosi około 165,50 m n.p.m. Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a p.w., zakazuje się m.in. gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji zawiera prawidłowe zapisy dotyczące położenia terenu inwestycji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie ze stanowiskiem z [...]grudnia 2019 r., znak: [...]. W decyzji organu I instancji poddano analizie rzędne terenu objętego inwestycją, które kształtują się na poziomie od około 164,95 m n.p.m., do około 165,33 m n.p.m., w tym: - na obszarze obejmującym budowę budynku handlowo-usługowego od około 164,98 m n.p.m., do około 165,21 m n.p.m., - na obszarze obejmującym parking od około 164,95 m n.p.m., do około 165,09 m n.p.m., - na obszarze obejmującym plac ekspozycyjny od około 165,10 m n.p.m., do około 165,24 m n.p.m. Na podstawie dokonanych ustaleń określono głębokości wody w przypadku powodzi o prawdopodobieństwie p=1% (tj. raz na 100 lat), które wynoszą do 0,83 m, w tym w odniesieniu do: - terenów obejmujących budowę budynku handlowo-usługowego, głębokość wynosi od 0,57 m do 0,80 m, - terenów obejmujących parking głębokość wody wynosi od 0,69 m do 0,83 m, - terenów obejmujących plac ekspozycyjny głębokość wody wynosi od 0,54 m do 0,68 m. W przypadku powodzi o prawdopodobieństwie wystąpienia p=10% (tj. raz na 10 lat) organ I instancji określił, że głębokość wody wyniesie do 0,55 m, w tym w stosunku do: - terenów obejmujących budowę budynku handlowo-usługowego, warstwa wody będzie miała głębokość od 0,29 m do 0,52 m, - terenów obejmujących parking, warstwą wody będzie mieć głębokość od 0,41 m do 0,55 m, - terenów obejmujących plac ekspozycyjny teren ten zostanie pokryty warstwą wody o głębokości od 0,26 m do 0,40 m. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w przypadku p=1% głębokość wody, w miejscu gdzie zaplanowane są obiekty, wynosi powyżej 0,50 m. Podniósł, że nawet gdyby przedmiotowy budynek został zaplanowany i wykonany w technologii zabezpieczającej go przed oddziaływaniem wód powodziowych, to jednak z powodu braku prądu, braku drogi ewakuacji, problemami związanymi z utrzymaniem higieny, zarówno osobistej jak i otoczenia, dłuższe przebywanie w budynku w czasie powodzi nie będzie możliwe. Niezareagowanie na ewentualne polecenie ewakuacji, może narazić na niebezpieczeństwo pracowników i klientów, jak i służby biorące udział w akcji ratunkowej, które będą musiały przyjść z pomocą. Ponadto, z uwagi na częściowe zalanie drogi dojazdowej do strony ul. [...], akcja ratunkowa będzie trudniejsza do przeprowadzenia. Zwrócił również uwagę na zapisy Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Odry oraz, że w razie wystąpienia powodzi właściciel nieruchomości byłby narażony na straty finansowe. Przywołał również Dyrektywę 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r., w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. UE L z 6 listopada 2007 r.). Zdaniem organu I instancji, realizacja zamierzenia inwestycyjnego na przedmiotowym terenie naruszałaby ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym, stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym. W związku z powyższym decyzją z [...]czerwca 2020 r., znak: [...]uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. P.L. złożył odwołanie od powyższej decyzji z [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawił charakterystykę terenu w rejonie planowanej inwestycji oraz rozwiązania techniczne, które zdaniem skarżącego powinny umożliwić realizację planowanych działań. Ponadto do odwołania załączył kserokopie: - ostatecznej decyzji SKO w [...]z [...]marca 2020 r., znak: [...] uchylającą decyzję Burmistrza [...]z [...]lutego 2020 r., znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w całości przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi instancji; - odwołania skarżącego z 9 marca 2020 r. od decyzji Burmistrza [...] z [...] lutego 2020 r. znak: [...]; - decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] , znak: [...] udzielającej Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, polegające na ich likwidacji, w związku z przebudową drogi gminnej - ul. [...] w [...]rowu R1 oraz wylotu kanalizacji deszczowej; - postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]z [...] czerwca 2020 r., znak: [...] uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy przedłożony przez Burmistrza [...]przy piśmie znak: [...] , w zakresie melioracji wodnych; - notatki służbowej z narady koordynacyjnej w dniu 13 grudnia 2017 r., w sprawie realizacji zadania inwestycyjnego pn.: "Przebudowa ulicy [...] w [...] "; - jednej strony projektu budowlanego dla przebudowy ulicy [...]w [...]. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przytoczył m.in. treść art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b i art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p".), zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzyskaniu uzgodnienia m.in. z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 p.w., w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślił, że uzgodnienie projektu dokumentu przez "dyrektora PGW WP RZGW" ograniczone jest wyłącznie do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, które zgodnie z art. 16 pkt 34 p.w., stanowią obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%; obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%; obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska (o których mowa w art. 224 ww. ustawy), stanowiące działki ewidencyjne; pas techniczny. Obszary szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 16 pkt 34 pkt 1-2 ww. ustawy są przedstawione na mapach zagrożenia powodziowego lub obowiązujących studiach ochrony przeciwpowodziowej. Art. 166 ust. 10 p.w., określa, że uzgodnienia m.in. projektu decyzji o warunkach zabudowy odmawia się, jeżeli planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią: 1) naruszają ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza; 2) naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 3) stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; 4) naruszają funkcjonowanie infrastruktury krytycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym; 5) utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym. Zgodnie z obowiązującymi mapami zagrożenia powodziowego (arkusze: M-34-15-A-a-4, M-34-15-A-b-3), opublikowane na stronie Hydroportalu KZGW teren wskazany na załączniku do projektu decyzji w przeważającej części położony jest w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% (dalej woda 1%) oraz gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10% (dalej woda 10%). Ponadto analizowany teren prawie w całości położony jest na obszarach gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2% (dalej woda 0,2%). W ocenie organu odwoławczego, projekt decyzji wymagał uzgodnienia z Dyrektorem w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 166 ust. 2 pkt 7 p.w. Prezes podzielił stanowisko organu I instancji, że koniecznym jest uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, dla przedmiotowej inwestycji. W świetle art. 163 ust. 1 p.w., ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. Z art. 163 ust. 5 oraz ust. 6 ww. ustawy wynika, że ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o warunkach zabudowy lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia pozytywnie lub negatywnie konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia. Zwrot "po uzgodnieniu" zawarty w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oznacza, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Dyrektor nie posiada możliwości ingerencji w treść przesłanego projektu. Jednym z aspektów ochrony przed powodzią jest kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ważne jest, aby na zagrożonym obszarze prowadzić racjonalną politykę w zakresie planowania przestrzennego w odniesieniu do występującej charakterystyki zagrożenia powodziowego. Prawo wodne wskazuje na obowiązek uwzględniania w dokumentach z zakresu planowania zagospodarowania przestrzennego obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i związanych z tymi obszarami wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, zobowiązując właściwe organy do oceny dopuszczalności aktywności inwestycyjnej na tych obszarach. Mając na uwadze art. 166 ust. 3 p.w., uwzględniając prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualne zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie organ określa warunki lub wymagania, o których mowa w art. 166 ust. 8 ww. ustawy. Wymagania lub warunki, o których mowa w przepisie Prawa wodnego dotyczą decyzji pozytywnej, wskazującej jakie rozwiązania mają być dochowane, aby planowane działanie mogło być realizowane. Zgodnie z art. 166 ust. 9 ww. ustawy, w decyzji uzgadniającej, w zależności od potrzeb, wskazuje się szczegółowe wymagania lub warunki, w zakresie ustalonym na podstawie przepisów rozporządzenia, o którym mowa w art. 166 ust. 14 ww. ustawy, co ma na celu uszczegółowienie określonych warunków lub wymagań. Organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a ocenia jedynie przedłożony przez organ prowadzący postępowanie główne projekt. Organy właściwe do wydania decyzji o warunkach zabudowy posiadają obowiązek dokonania uzgodnień w ramach ustawowo ustalonego współdziałania właściwych w danej sprawie organów, przy czym organy współdziałające działają tylko w ramach swojej właściwości rzeczowej wynikającej z wiedzy specjalistycznej. Skoro przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy nie dopuszczał realizacji działań, w ramach których planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położone na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, to wiąże się to z wystąpieniem przesłanek odmowy uzgodnienia, wskazanych w art. 166 ust. 10 p.w. Ponadto (w odniesieniu do zarzutów skarżącego) organ stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Dyrektor zobowiązany jest do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w każdym przypadku (przy założeniu, że spełnione są wymogi formalne) z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 166 ust. 10 p.w. Ani Dyrektor, ani Prezes Wód Polskich nie są władni do zmiany zasięgów obowiązujących obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych. W myśl art. 171 ust. 8 p.w. mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego podlegają przeglądowi co 6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji. Odnosząc się do załączonej kserokopii decyzji SKO w [...] z [...] marca 2020 r., organ podkreślił, że nie jest ona wiążąca dla organów Wód Polskich, ponieważ dotyczy decyzji Burmistrza [...] . Z kolei ustosunkowując się do kserokopii decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (udzielającej pozwolenia wodnoprawnego Gminie [...]na wykonanie urządzeń wodnych, polegające na ich likwidacji, w związku z przebudową drogi gminnej - ul. [...] rowu R1 oraz wylotu kanalizacji deszczowej) oraz postanowienia tegoż dyrektora z [...] czerwca 2020 r. (uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy przedłożony przez Burmistrza [...]przy piśmie znak: [...] w zakresie melioracji wodnych), organ wyjaśnił, że decyzje te nie posiadają klauzuli ostateczności. Mając na uwadze, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej spawie nadmienił również, że w stosunku do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią nie obowiązuje zakaz realizacji inwestycji, tylko ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów, mające na celu ograniczenie działań stojących w sprzeczności z ochroną przed powodzią. Zagrożenie dla zdrowia ludzi jak i mienia w przypadku likwidacji urządzeń wodnych nie można porównywać do zagrożeń jaka niosłaby ze sobą budowa budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych w żaden sposób nie jest związane z przedmiotem uzgodnienia prowadzonego postępowania, ponieważ są to niezależne postępowania uzgadniające, dokonywane przez różne organy, które poddają analizie planowane działania zgodnie z posiadaną właściwością rzeczową. Z powyższą decyzją nie zgodził się P L, wnosząc pismem datowanym na 4 stycznia 2021 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że rozstrzygnięcia organu zostały wydane bez właściwego rozeznania istoty sprawy w terenie. Skarżący wskazał, że zwracał się z wnioskiem o przeprowadzenie wizji lokalnej i rozprawy administracyjnej oraz porównania w terenie położenia oczyszczalni ścieków i innych budowli z terenem planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego, organ nie rozpoznał sprawy zgodnie z art. 9 k.p.a., i naraził skarżącego w ten sposób na przewlekłość postępowań i brak zaufania do organów państwa. Rozstrzygnięcia podjęte zostały tylko na podstawie wytworzonych kiedyś dokumentów. Nadmienił, że przedłożył stosowne odwołania i opracowania w zakresie gospodarki wodnej. Skarżący zwrócił również uwagę, że w okresie tych postępowań uległ zmianie stan na gruncie. Działki, na których jest planowana inwestycja zostały podniesione przez nawiezienie ziemi do rzędnych powyżej istniejących dróg wojewódzkich graniczących z terenem inwestora. W ocenie skarżącego, organy prowadzące sprawę nie zadały sobie trudu właściwego postępowania (wizja lokalna, rozprawa administracyjna). Prezes Wód Polskich oceniał materiały nieznajdujące uzasadnienia w stanie faktycznym, a więc został wprowadzony w błąd co do zgromadzonych materiałów w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Prezes Wód Polskich podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w omówiony sposób, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że ustawowym obowiązkiem organu planistycznego, ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią jest dokonanie uzgodnienia projektu decyzji (pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy) z Wodami Polskimi - art. 166 ust. 2 pkt 7 p. w. Uzasadnieniem takiego obowiązku jest konieczność zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią i właśnie dlatego w decyzjach o warunkach zabudowy, dotyczących nieruchomości w całości lub w części położonych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, uwzględnia się poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia takich obszarów (art. 166 ust. 1 pkt 2 p.w.). W ramach dokonywanego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy Wody Polskie uwzględniają prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualne zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie (art. 166 ust. 3 p.w.). Powyższe uwagi prawne odnoszą się nie tylko do sytuacji, gdy organ planistyczny przedstawia do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniający wniosek podmiotu ubiegającego się o legalną budowę, który jest negatywnie oceniany przez Wody Polskie. Jeżeli bowiem organ taki zakłada niemożliwość wydania warunków zabudowy właśnie z uwagi na zagrożenie życia i zdrowia ludzi, związane z planowaniem inwestycji na terenach zagrożonych powodzią i sporządza do uzgodnienia projekt decyzji odmownej, wówczas Wody Polskie – o ile podzielają stanowisko organu występującego o uzgodnienie – pozytywnie uzgadniają projekt takiej decyzji. Taki właśnie wypadek ma miejsce w sprawie niniejszej. Burmistrz [...] wystąpił do Wód Polskich [...] maja 2020 r. o uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (plac ekspozycyjny, ciennik, wiata na wózki zakupowe, maszty flagowe, pylon reklamowy, miejsca parkingów), planowanej na terenie działek nr [...] , [...][...] [...],[...],[...], z obrębu ewidencyjnego [...]. Przyczyną sporządzenia projektu takiej decyzji był dostrzeżony przez Burmistrza fakt, że inwestycja została przez skarżącego zaplanowana na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Organ I instancji postępowania uzgodnieniowego, zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 166 ust. 3 p.w. dokonał więc stosownych i prawem wymaganych ustaleń w zakresie prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi, poziomu zagrożenia powodziowego, proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, a także jego aktualnego zagospodarowania i przeznaczenia. Co więcej, zgodnie z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji uzgadniającej odmowny projekt decyzji o warunkach zabudowy organ ten przedstawił poprawnie zarówno stan faktyczny, jak i prawny zawisłej przed nim sprawy. Posługując się obowiązującym w takich sprawach dokumentem w postaci mapy zagrożenia powodziowego (o powołanych arkuszach) organ wyjaśnił, że przedmiot uzgodnienia znajduje się w znacznej części na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Wyjaśnił, że prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi dla części obszaru inwestycyjnego jest średnie (raz na 100 lat), zaś rzędna wody o p=1% wynosi wówczas około 165,78 m n.p.m. i wysokie (raz na 10 lat), a rzędna wody o p=10% wynosi wówczas około 165,50 m n.p.m. Wyjaśnić też należy, że teren zagrożony powodzią organ planistyczny lub organ Wód Polskich ustala na podstawie tzw. mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego, które zostały opracowane przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – PIB w ramach projektu "Informatyczny system osłony kraju przed nadzwyczajnymi zagrożeniami" (ISOK), dofinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 oraz środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Za sporządzenie MZP i MRP zgodnie z ówcześnie obowiązującą ustawą z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) odpowiadał wówczas Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Szczegółowy zakres i wymagania dotyczące opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, jak również skalę map, określało rozporządzenie Ministra Środowiska, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 104). Biorąc pod uwagę powyższe, Wody Polskie słusznie uznały w decyzji pierwszoinstancyjnej, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji zawiera prawidłowe ustalenie położenia na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią terenu inwestycji. Decyzja Wód Polskich (organu I instancji) zawierała ponadto poprawną analizę rzędnych terenu inwestycyjnego (od ok. 164,95 m n.p.m., do ok. 165,33 m n.p.m.), z uwzględnieniem projektowanej zabudowy (budynku handlowo-usługowego, parkingu i placu ekspozycyjnego). Wbrew bowiem wyrażonym w skardze oczekiwaniom skarżącego, organ w postępowaniu o udzielenie warunków zabudowy określa rzędne terenu nie na podstawie własnych oględzin nieruchomości, połączonych z ustaleniami poziomu terenu inwestycyjnego, ale na podstawie mapy zasadniczej terenu lub (jak w niniejszej sprawie) tzw. numerycznego modelu terenu. Jest to punktowa prezentacja wysokości topograficznej powierzchni terenu, wraz z algorytmem interpolacyjnym umożliwiającym odtworzenie jej kształtu w określonym obszarze opracowana udostępniana przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 214). Obecnie mapy te, zgodnie z art. 171. P.w., sporządzają Wody Polskie w uzgodnieniu z właściwymi wojewodami. Mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego, zgodnie z art. 171 ust. 8 p. w. oraz art. 14 dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (tzw. Dyrektywa Powodziowa), podlegają przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji w cyklach 6-letnich, w związku z potrzebą oceny zmian ryzyka powodziowego oraz koniecznością planowania i realizacji działań mających na celu ograniczenie negatywnych konsekwencji powodzi dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Ostatnia aktualizacja tych map miała miejsce w 2018 r. (w II cyklu planistycznym 2016-2021). Organ I instancji poprawnie i zgodnie z przepisami Prawa wodnego oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju z 24 stycznia 2019 r. w sprawie zakresu wymagań oraz warunków dla planowanej zabudowy oraz planowanego zagospodarowania terenów położonych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz sposobu ich ustalania (Dz.U. z 2019, poz. 244) określił też głębokość wody w wypadku powodzi o prawdopodobieństwie p=1% na poziomie do 0,83 m, (odnosząc szczegółowe ustalenia do terenu budowy budynku handlowo usługowego, parkingu i placu ekspozycyjnego), jak i o prawdopodobieństwie wystąpienia p=10% na poziomie do 0,55 m (odnosząc szczegółowe ustalenia do terenu budowy budynku handlowo usługowego, parkingu i placu ekspozycyjnego). Słusznie i w oparciu o ww. ustalenia organ I instancji stwierdził, że "w przypadku p=1% głębokość wody, w miejscu gdzie zaplanowane są obiekty, wynosi powyżej 0,50 m. (...) nawet gdyby przedmiotowy budynek został zaplanowany i wykonany w technologii zabezpieczającej go przed oddziaływaniem wód powodziowych, to jednak z powodu braku prądu, braku drogi ewakuacji, problemami związanymi z utrzymaniem higieny, zarówno osobistej jak i otoczenia, dłuższe przebywanie w budynku w czasie powodzi nie będzie możliwe. Niezareagowanie na ewentualne polecenie ewakuacji, może narazić na niebezpieczeństwo pracowników i klientów, jak i służby biorące udział w akcji ratunkowej, które będą musiały przyjść z pomocą. Ponadto, z uwagi na częściowe zalanie drogi dojazdowej do strony ul. [...] akcja ratunkowa będzie trudniejsza do przeprowadzenia". Powyższe uzasadniało więc – w ocenie tut. Sądu - stanowisko organu I instancji, że odmowny projekt decyzji organu planistycznego należało uzgodnić pozytywnie, gdyż realizacja zamierzenia inwestycyjnego na przedmiotowym terenie naruszałaby ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym, stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo prawnie decyzją z [...]czerwca 2020 r. uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Tym samym Prezes Wód Polskich poprawnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczym uzasadnił decyzję zgodnie z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., zarówno w zakresie faktycznym, jak i prawnym, wskazując na te istotne przesłanki rozstrzygnięcia, które zaważyły na uzgodnieniu decyzji przedstawionej w projekcie przez Burmistrza [...]. Decyzja została z uwzględnieniem tego stanu faktycznego, jaki wynikał z powołanych w decyzji dokumentów (w tym numerycznego modelu terenu i map zagrożenia powodziowego). W związku z tym, że organa Wód Polskich nie są władne dokonywać własnych, odmiennych od wynikających z ww. dokumentów, ustaleń ani co do rzędnych terenu, ani co do ryzyka powodzi uznać należy, że stan faktyczny w sprawie został również przez organ odwoławczy ustalony zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i oceniony zgodnie z regułami, wynikającymi z art. 80 k.p.a. Prezes Wód Polskich – wbrew twierdzeniom skargi – odniósł się do zarzutów, podniesionych przez skarżącego w odwołaniu (s. 6 uzasadnienia) i wyjaśnił prawidłowo, dlaczego decyzja SKO w [...] z [...]marca 2020 r. oraz decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] o pozwoleniu wodnoprawnym i postanowienie tego organu z [...] czerwca 2020 r. o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy melioracji wodnej nie mają w niniejszej sprawie znaczenia. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a.