VII SA/Wa 2088/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z [...] czerwca 2019 r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D.M. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] (znak: [...]) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. odmówił stwierdzenia na wniosek D. M. nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. i J. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączem instalacji sanitarnej i bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne o poj. V=9,0m3, przyłączem wodociągowym oraz wewnętrzną linia zasilającą nn, na działce nr ew. [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...]. D. M. wniosła w ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. GINB wskazał, że zaskarżona decyzja nie była poprzedzona jakąkolwiek czynnością procesową podjętą przez organ wojewódzki w toku niniejszego postępowania. W szczególności zauważył, że organ I instancji nie zawiadomił żadnej strony o wszczęciu, na wniosek D. M. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że organ wojewódzki naruszył art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. Wyjaśnił, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ drugiej instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przepis art. 138 k.p.a. wyraźnie przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego załatwienia sprawy. Organ II instancji nie może zmienić rodzaju sprawy, co oznacza, że w postępowaniu odwoławczym musi być zachowana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ odwoławczy orzeka jednak na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji, gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest bowiem orzekanie reformatoryjne. To organ II instancji ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Organ II instancji może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości. W ocenie GINB stwierdzone wyżej naruszenie przez organ wojewódzki art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a., mogło być konwalidowane przez organ odwoławczy w ramach reformatoryjnych kompetencji organu II instancji. Stąd też pismem z [...] maja 2019 r. organ poinformował strony o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wyjaśnił, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Organ wskazał, że inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działka nr ew. [...]) na cele budowlane. Zatem w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Organ wskazał, że sporne przedsięwzięcie zostało przewidziane na działce nr ew. [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...] objętej zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 2006 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] (Dz. U. Województwa [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...]) i znajdującej się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN2- tereny zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej - projektowanej (§ 23 ww. planu miejscowego). Tym samym sporna inwestycja (dom jednorodzinny) nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności zauważył, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do maksymalnej wysokości kalenicy - 12,0 m (projektowana - 8,095 m - Projekt budowlany - Przekrój A-A - nr rys. 9 i Przekrój B-B - nr rys. 10); maksymalnej ilości kondygnacji - 3 (projektowana 2 - Projekt budowlany - Przekrój A-A - nr rys. 9 i Przekrój B-B - nr rys. 10); maksymalnej ilości kondygnacji w poddaszu użytkowym - od 1 do 2 (projektowana - 1 - Projekt budowlany - Przekrój A-A - nr rys. 9 i Przekrój B-B - nr rys. 10); formy zabudowy - wolnostojąca (projektowana - wolnostojąca - Projekt zagospodarowania działki - nr rys. 1); geometrii dachu - dach stromy o symetrycznych układach połaci i kalenicy oraz spadku dachu w granicach 38°-45° (projektowany - dach stromy, dwuspadowy o symetrycznym układzie połaci i kalenicy oraz o kącie nachylenia połaci 40° - Projekt budowlany - Rzut dachu - nr rys. 08), nieprzekraczalnej linii zabudowy; maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy działki - 0,35 (projektowany - ok. 0,05); maksymalnego wskaźnika zabudowy działki - 0,20 tj. 20% (projektowany - 5,2% - Projekt zagospodarowania terenu - Opis techniczny - str. 22); minimalnego wskaźnika powierzchni terenów zieleni na działce - 0,5 tj. 50% (projektowana - 81,3% Projekt zagospodarowania terenu - Opis techniczny - str. 22), ilości miejsc postojowych (garaż) czy też obsługi komunikacyjnej. Wobec powyższego GINB zaznaczył, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 2006 r., Nr [...]. GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Podkreślił, że elewacja wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 7,0 m od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast elewacja zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 4,4 m od granicy z działką o nr ew. [...], zaś elewacja północna projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 8,65 m od granicy z działką nr ew. [...] (droga). Sporna inwestycja nie narusza rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 36 (odległości pokryw wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od granicy działki sąsiedniej lub drogi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] (działka nr ew. [...]) na teren działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do korygowania danych zawartych w dokumentach geodezyjnych, natomiast są związane danymi z tych dokumentów wynikających. Skoro z projektu zagospodarowania terenu (Opis techniczny - s. 22) wynika, że sporna budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego została zaprojektowana w odległości 7 m od granicy z działką nr ew. [...], brak jest podstaw do uznania odmiennego stanowiska za zasadne. Projekt zagospodarowania terenu sporządzono na mapie sytuacyjno-wysokościowej przyjętej dla celów projektowanych na podstawie danych wpisanych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]. Tym samym nie znajdują potwierdzenia w zgormadzonym materiale dowodowych zarzuty dotyczące naruszania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obwiązujących w budownictwie (Dz.U. 1995 r. Nr 25, poz. 133). Natomiast ujawnienie nowego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością inwestycyjną (nr ew. [...]), a działką nr ew. [...], dokonane na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], po wydaniu kontrolowanej decyzji o powaleniu na budowę stanowi wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie dodał, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2003 r. Nr 120, poz. 1133). Ponadto brak udziału strony w postępowaniu jest podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie do stwierdzenia nieważności. Zgodnie z orzecznictwem przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. W konsekwencji GINB decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. 2. Skargę do WSA w Warszawie na decyzję GINB z [...] czerwca 2019 r. wniosła D. M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: a) naruszenie art. 365 k.p.c. w zw. z art. 156 § 1 pkt k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], a to w wyniku uznania przez GINB, że wyrok Sądu [...] w [...] z [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] z uwagi na datę wydania tego orzeczenia (po wydaniu decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...]) stanowi wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podczas gdy z wyroku wynika, że granica o takim przebiegu jak ustalona przez Sąd istniała przed datą wydania tegoż wyroku, gdyż została ustalona przez Sąd na podstawie stanu prawnego w oparciu o istniejące dokumenty znajdujące się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]; potwierdzająca ten fakt dokumentacja geodezyjna wiążąca była również w dacie wydania decyzji przez Starostę [...] z [...] kwietnia 2009 r. dla wszystkich organów zarówno geodezyjnych jak i organu administracji budowlanej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż wszystkie organy administracji obowiązane są działać na podstawie prawa i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi; b) naruszenie art. 35 ust 1 p.b. w zw. z art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 64 Konstytucji skutkującą utrzymaniem w mocy decyzji Wojewody [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], podczas gdy przedłożone przez inwestorów dokumenty nie spełniały wymagań wymaganych prawem; skarżąca pismem z [...] marca 2009 r. na dwa tygodnie przed wydaniem przez Starostę [...] decyzji powiadomiła Starostę [...], że inwestycja inwestorów narusza jej prawo własności, w następstwie czego inwestycja inwestorów wkroczyła na teren działki nr [...] stanowiącej własność D. M., a to z uwagi na fakt, że przebieg granicy tej działki z działką inwestorów został określony w projekcie zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych sporządzonej niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym pomimo istniejących w tym zakresie dokumentów; c) błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 43 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wyrażający się w przyjęciu, iż wykonującym mapę do celów projektowych był geodeta D.P., podczas gdy mapę tę wykonał nieposiadający stosownych uprawnień geodezyjnych inż. S. S., d) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 76 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji dlaczego organ uznaje za wykonawcę mapy do celów projektowych geodetę D. P., a nie przyjął jako wykonawcy mapy do celów projektowych S. S., podczas gdy z treści dokumentu urzędowego w postaci zeznań w charakterze świadka złożonych przez S. S. wynika, że to on sporządził mapę do celów projektowych, wynika to również z adnotacji pisemnej ww. na projekcie zagospodarowana działki oraz pieczęci firmowej, a więc również z następnego dokumentu urzędowego w sprawie; e) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezapewnienie odwołującej się do rzeczywistego, realnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] ze stwierdzeniem, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy zasadnie organy odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Państwu S.i J. O.pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączem instalacji sanitarnej i bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne, przyłączem wodociągowym oraz wewnętrzną linia zasilającą na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Zdaniem organów, ujawnienie nowych okoliczności faktycznych w sprawie lub brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może stanowić ewentualnie przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Stąd organy odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji wskazując, że decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. nie wypełnia żadnych przesłanek wynikających z art. 156 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. narusza jej prawo własności a przedłożone przez inwestorów dokumenty nie spełniały wymagań określonych prawem budowlanym. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. Wszelkie zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego jak i przepisów prawa materialnego należało uznać za bezzasadne. 2. Podkreślić należy, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W niniejszej sprawie wyjaśnić również trzeba znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że nie każde naruszenie ma charakter "rażący". O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane. Celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest tym samym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2216/19). Niniejsza sprawa dotyczy tzw. trybu nieważnościowego, w którym decyzja objęta weryfikacją oceniana jest według stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania. W związku z tym w postępowaniu nieważnościowym należy dodatkowo znacznie zawęzić stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. W drodze wyjątku określonego w art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, ale w ściśle określonych granicach (dowody z dokumentów) i pod sprecyzowanymi w tym przepisie warunkami (jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie). Wskazane w skardze i innych pismach strony uzupełniające dowody nie mogą zmierzać do ponownego rozpoznania sprawy. Poza tym, dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. W związku z tym Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w pismach skarżącej jako nie mające żadnego istotnego znaczenia w postępowaniu nieważnościowym. 3. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. (wg. stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy (S. i J. O.) wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działka nr ew. [...]) na cele budowlane. Zatem zasadnie organy wskazały, że w analizowanym przypadku nie doszło do "rażącego" naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. 4. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, że sporne przedsięwzięcie zostało przewidziane na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] objętej zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 2006 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] (Dz. U. Województwa [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...]; dalej "MPZP") i znajdującej się na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem MN2- tereny zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej - projektowanej (§ 23 MPZP). Tym samym sporna inwestycja (dom jednorodzinny) nie narusza rażąco ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu. Organy nie stwierdziły również rażącego naruszenia innych przepisów MPZP. W szczególności organy wskazały i szczegółowo opisały w decyzji to, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do: a) maksymalnej wysokości kalenicy, b) maksymalnej ilości kondygnacji, c) maksymalnej ilości kondygnacji w poddaszu użytkowym, d) formy zabudowy, e) geometrii dachu, f) nieprzekraczalnej linii zabudowy, g) maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy działki, h) maksymalnego wskaźnika zabudowy działki, i) minimalnego wskaźnika powierzchni terenów zieleni na działce, j) ilości miejsc postojowych (garaż) czy też obsługi komunikacyjnej. Zatem zasadnie organy wskazały, że decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r. nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. obowiązującym na tym terenie MPZP. 5. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organy w decyzjach wskazały, że rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2009 r., nie uchybiają w sposób rażący przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm. - wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zasadnie wskazano, że nie został rażąco naruszony § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 7,0 m od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast elewacja zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 4,4 m od granicy z działką o nr ew. [...], zaś elewacja północna projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami usytuowana jest w odległości 8,65 m od granicy z działki nr ew. [...] (droga). Wykazano również, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów w zakresie: a) przesłaniania obiektów budowlanych, b) odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki, c) odległości pokryw wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od granicy działki sąsiedniej lub drogi, d) nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, e) nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, f) warunków ochrony przeciwpożarowej. 6. Zasadnie w decyzji wskazuje się, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do korygowania danych zawartych w dokumentach geodezyjnych, natomiast są związane danymi z tych dokumentów wynikających (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Po 1709/00). Skoro zatem z projektu zagospodarowania terenu wynikało, że sporna budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego została zaprojektowana w odległości 7 m od granicy z działką nr ew. [...] to brak było podstaw do uznania odmiennego stanowiska za zasadne. W szczególności zauważyć należy, że projekt zagospodarowania terenu sporządzono na mapie sytuacyjno-wysokościowej przyjętej dla celów projektowanych na podstawie danych wpisanych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]. Zdaniem Sądu, ujawnienie nowego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością inwestycyjną (nr ew. [...]) a działką nr ew. [...], dokonane na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2012 r. (sygn. akt [...]) po wydaniu kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja z [...] kwietnia 2009 r.) stanowić może wyłącznie przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ale nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem nie ulega wątpliwości Sądu, że zainicjowany przez skarżącą tryb postępowania nadzwyczajnego nie był w tej sprawie właściwy. Dodatkowo wskazać trzeba, że aby można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał; i - po trzecie - są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 136/20). Oczywistym pozostaje to, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe należy odczytywać łącznie z art. 366 k.p.c., mówiącym, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok WSA w Olsztynie z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 405/19). Związanie prawomocnym orzeczeniem oznacza niedopuszczalność czynienia sprzecznych z nim ustaleń, ani też przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego w tym zakresie. Ale ta okoliczność nie może być przedmiotem badania i analizy w postępowaniu nieważnościowym (jak wskazuje błędnie w skardze skarżąca) ale wyłącznie w odrębnym postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie wznowieniowe. Podobnie można odnieść się do wskazanego w skardze braku możliwości "rzeczywistego udziału w toku postępowania". Wskazać należy, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym jest podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie do stwierdzenia nieważności (art. 156 k.p.a.). Przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04). System weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Uruchomienie trybu stwierdzenia nieważności decyzji i trybu wznowieniowego powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 37/20). Skoro jedną z podstawowych zasad oceny poprawności aktu administracyjnego jest zasada niekonkurencyjności to oznacza to, że za niedopuszczalną uznać należy taką sytuację, gdy przesłanka wznowienia postępowania mogłaby jednocześnie stanowić przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 188/20). 7. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.