VII SA/Wa 206/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu suplementu diety postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. skarżąca [...] sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu suplementu diety. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 30 stycznia 2020 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie dla Z L do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwanie wraz z pouczeniem o sposobie wykonania i o skutkach niezastosowania się do wezwania zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 14 lutego 2020 r. Zatem termin na wykonanie zarządzenia upłynął w dniu 21 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Właściwe zastosowanie tych przepisów daję sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności podpisania skargi. Jednocześnie, gdy strona skarżąca jest reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika, jest on zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu może zostać złożony odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, że stroną, która wniosła w niniejszej sprawie skargę, był podmiot wymieniony w art. 28 § 1 p.p.s.a., zasadnie skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania przez Z L. Obowiązku wykazania swojego umocowania strona wezwana nie wykonała. Nie uiściła również wpisu sadowego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie wyrażona jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponieważ skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując się do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3, był zobligowany do jej odrzucenia.