VII SA/Wa 2056/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek K. W. ("wnioskodawczyni") o przyznanie prawa pomocy, ze względu na niewykonanie przez wnioskodawczynię zarządzenia z dnia [...] listopada 2017 r., tj. nienadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Od powyższego zarządzenia wnioskodawczyni, pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] marca 2018 r., wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Na podstawie art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór tego formularza, zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 256 § 1 P.p.s.a., określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Załącznik nr 1 do powyższego rozporządzenia stanowi wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taki formularz wysłano wnioskodawczyni w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] listopada 2017 r., które skutecznie doręczono wnioskodawczyni w dniu [...] listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym widnieje własnoręczny podpis wnioskodawczyni, k. 29). Jak słusznie wskazał referendarz sądowy w zarządzeniu z dnia 15 grudnia 2017 r., wnioskodawczyni nie wykonała wezwania (nie nadesłała wypełnionego formularza PPF), a siedmiodniowy termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie w dniu [...] grudnia 2017 r. Oznacza to, że wnioskowi temu nie można było nadać biegu, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 § 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.