VII SA/Wa 2005/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę

[...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie WIBN z [...] lipca 2016 r. (nr [...]) o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...] zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z wnioskiem z [...] marca 2016 r. o podjęcie działań w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w obiekcie budowlanym przy ul. [...] w [...]. Na podstawie oględzin lokalu organ ustalił, że w tym lokalu znajduje się Galeria [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] stwierdził, biorąc pod uwagę wcześniejszy i obecny sposób użytkowania, liczbę osób przebywających jednorazowo w lokalu (do 100), że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2016 r., poz. 290). Organ stwierdził, że do organu administracji architektoniczno - budowlanej nie wpłynęło zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania tego lokalu mieszkalnego na potrzeby galerii sztuki. Zatem zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego została dokonana w warunkach samowoli budowlanej. W tych okolicznościach faktycznych organ I instancji postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. (nr [...], znak: [...]), działając na podstawie art. 71 a ust. 1 Prawa budowlanego, wstrzymał użytkowanie części obiektu budowlanego (galerii sztuki) i nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których nowa w art. 71 ust. 2 tej ustawy. Spółka w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wniosła zażalenie na to postanowienie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lipca 2016 r. (nr. [...]), na podstawie art. 134 w zw. z at. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ podał, że na postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane na podstawie art. 71 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, nie przysługuje zażalenie. Zgodnie art. 142 k.p.a. postanowienie to może być zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej to postępowanie. Spółka w skardze do Sądu podniosła, że postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest rozstrzygnięciem merytorycznym, ponieważ ma wpływ na prawa i obowiązku strony, a jego wydanie jest niezbędne do ewentualnego wszczęcia odrębnego postępowania legalizacyjnego. W związku z tym nie ma do niego zastosowania art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko wówczas, gdy przepisy k.p.a. tak stanowią. Nie może być tak, że na stronę nakłada się obowiązki, które musi dopełnić, a strona nie ma żadnego środka by się temu przeciwstawić. Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z [...] kwietnia 2016r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W skardze do Sądu skarżący kwestionuje stanowisko organu, że na postanowienie o którym mowa w art. 71 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie. Sąd nie podziela tego poglądu skarżącego. Z przepisu art. 71 a powołanej ustawy wynika, że postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i nałożeniu obowiązków przedstawienia określonych dokumentów, w związku z samowolną zmianą jego sposobu użytkowania, nie ma samodzielnego bytu prawnego, w tym sensie, że nie kończy postępowania w sprawie zalegalizowania zmiany sposobu użytkowania. "Wykonanie" lub "niewykonanie" tego postanowienia przez stronę (przedłożenie lub nieprzedłużenia dokumentów o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy) przesądza o dalszym postępowaniu w tej sprawie - wydaniu postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej (art. 71 a ust. 2 Prawa budowlanego) lub decyzji o nakazaniu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 a ust. 4 tej ustawy). Z powyższego wynika, ze postanowienie o wstrzymaniu użytkowania nie jest postanowieniem rozstrzygającym o istocie sprawy, kończącym postępowanie lecz postanowieniem dotyczącym kwestii incydentalnej, wynikłej w toku postępowania. W związku z tym, zgodnie z art. 141 k.p.a. do jego zaskarżenia mógłby uprawniać szczególny przepis prawa. Niewątpliwie przepisy ustawy Prawa budowlanego ani w art. 71 a ani w żadnym innym przepisie nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia. W związku z tym zgodnie z art. 142 k.p.a. jego zaskarżenie jest dopuszczalne w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie prowadzone w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku. Z powyższego wynika, że skarga Spółki jest nieuzasadniona. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonego postanowienia w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji.