VII SA/Wa 2000/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...].

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") wniosło skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Skarżąca stwierdziła w nim m.in., że decyzje te mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania dotyczącego rozbiórki wykonanej inwestycji, co spowoduje znaczące i trudne do odwrócenia skutki, jak również może wyrządzić znacznych rozmiarów szkodę, w tym o charakterze niemajątkowym. Zdaniem skarżącej, wyłączenie przedmiotowej stacji bazowej, poprzedzające wykonanie rozbiórki, spowoduje utratę dostępu do sieci telefonii telekomunikacyjnej skarżącej na obszarze objętym zasięgiem tej stacji. To, z kolei, uniemożliwi wykonywanie połączeń telefonicznych lub ich automatyczne rozłączanie, w tym dotyczące telefonów alarmowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). W niniejszej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., stwierdzającej nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu zwyczajnym, nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym, że decyzja taka nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie może być uwzględniony. Pomimo ww. zasady, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się także, że jeżeli z decyzji, której nieważność stwierdzono, wynikały dla strony określone uprawnienia, to decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności swoimi następstwami tych uprawnień będzie stronę pozbawiała i w tym zakresie orzeczenie organu administracji publicznej może stanowić przedmiot zastosowania ochrony tymczasowej. Niemniej jednak przedmiot tej ochrony musi odpowiadać ściśle ewentualnym skutkom, jakie wywołuje wykonanie decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 365/18, LEX nr 2 481 251). W niniejszej sprawie zatem możliwe byłoby przyznanie stronie ochrony tymczasowej, ale pod warunkiem, że wniosek wskazywałby na spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. w stosunku do skarżącego. Skarżąca jednak nie przedstawiła argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie ona znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony, niepoparte żadnymi szczegółowymi wyliczeniami, czy dokumentacją, nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że argumentacja skarżącej odnosi się głownie do szkody grożącej innym osobom (klientom podmiotu świadczącego usługi telekomunikacyjne), a nie jej samej. W związku z powyższym Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.