VII SA/Wa 1984/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z dnia 5 września 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na fakt niezłożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: "p.p.s.a.") od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. Zgodnie art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, gdyż skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Również urzędowy formularz nie został załączony do sprzeciwu. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia starszego referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. Sąd orzekł zatem, jak w sentencji postanowienia.