VII SA/Wa 197/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2019 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego nakazał [...] [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] [...], z powodu wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia wskutek uszkodzenia pokrycia dachu budynku, a co za tym idzie drewnianego stropu nad piwnicą i parterem, poprzez wykonanie do dnia [...] stycznia 2020 r. czynności polegających na: naprawie pokrycia dachowego budynku z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych dachu na nowe (krokwi); naprawie stropów nad piwnicą i parterem poprzez wymianę zniszczonych belek stropowych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] maja 2019 r. [...] [...] - pełnomocnik [...] [...] [...], złożyła pismo do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] [...], w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...]przy ul. [...] w [...] [...]. W dniu [...] czerwca 2019 r. pracownicy PINB w [...] [...] przeprowadzili kontrolę ww. budynku mieszkalnego, w trakcie której ustalono, że na działce znajduje się murowany budynek mieszkalny parterowy z poddaszem użytkowym, podpiwniczony, kryty dachówką. W budynku, nad piwnicą i parterem, wykonany jest drewniany strop. W wyniku ugięcia elementów konstrukcyjnych dachu dachówka rozsunęła się, przez co pokrycie dachu przestało być szczelne. W dwóch pomieszczeniach na parterze (pokój oraz kotłownia) i na poddaszu strop jest zniszczony i stwarza zagrożenie bezpieczeństwa, z uwagi na widoczne zniszczenie belek i pozostałych elementów stropu. Stwierdzono, że stan pozostałych elementów konstrukcyjnych budynku (ścian) jest dostateczny. Obecna podczas kontroli właścicielka budynku [...] [...] stwierdziła, że budynek należy rozebrać z powodu nieopłacalności remontu, natomiast [...] [...] zwróciła się o wykonanie remontu budynku umożliwiającego dalsze zamieszkiwanie. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. organ powiatowy nakazał [...] [...] wyłączyć z użytkowania, w terminie natychmiastowym, dwa pomieszczenia na parterze, tj. pokój i kotłownię od strony ulicy oraz poddasze budynku mieszkalnego. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2019 r. stwierdzono, że obowiązek nakazany decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. został wykonany. W dalszej kolejności PINB w [...] [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 r. nakazał [...] [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] [...], z powodu wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia wskutek uszkodzenia pokrycia dachu budynku, a co za tym idzie drewnianego stropu nad piwnicą i parterem, poprzez wykonanie do dnia [...] września 2019 r. czynności polegających na: naprawie pokrycia dachowego budynku z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych dachu na nowe (krokwi); naprawie stropów nad piwnicą i parterem poprzez wymianę zniszczonych belek stropowych. W dniu [...] października 2019 r. do organu powiatowego wpłynęło odwołanie [...] [...] od decyzji nr [...]wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji PINB w [...] [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na upływ terminu na wykonanie nakazanych skarżoną decyzją obowiązków ([...] września 2019 r.) należało poprzez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego określić nowy termin na ich wykonanie, tj. do dnia [...] stycznia 2020 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać lub jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jest w nieodpowiednim stanie technicznym bądź powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, organ nadzoru budowlanego nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania nałożonego obowiązku. Na podstawie ww. przepisu można nakazać wykonanie tylko takich czynności bądź robót, które są niezbędne do przywrócenia należytego stanu technicznego obiektu budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie bada przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, ani kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1) albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji, o której mowa w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy budynek, kryty dachówką z drewnianym stropem nad piwnicą i parterem, powstał w 1900 roku. Jak wynika z protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2019 r. w pomieszczeniu pokoju i kotłowni oraz na poddaszu drewniany strop jest zniszczony, stwarza zagrożenie bezpieczeństwa z uwagi na zniszczenie belek i pozostałych elementów. "Dachówka w wyniku ugięcia elementów konstrukcyjnych dachu rozsunęła się. Pokrycie dachu przestało być szczelne. Stan pozostałych elementów konstrukcyjnych budynku (ścian) dostateczny". Powyższe ustalenia potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas ww. kontroli. Zły stan techniczny obiektu potwierdza także dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas kontroli, która została przeprowadzona w dniu [...] października 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego zasadne było zatem wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, a zakres robót określony w rozstrzygnięciu, tj.: naprawa pokrycia dachowego budynku z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych dachu na nowe (krokwi) oraz naprawa stropów nad piwnicą i parterem poprzez wymianę zniszczonych belek stropowych został ustalony w sposób prawidłowy. Organ wskazał, że nałożenie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązków, o jakich stanowi art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest konsekwencją niezastosowania się do ciążących na nich obowiązków, mających na celu utrzymanie obiektu we właściwym stanie technicznym i estetycznym wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy, a umożliwiającym użytkowanie budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ podkreślił, że na właścicielu/zarządcy obiektu po zakończeniu procesu budowlanego ciążą określone obowiązki, które mogą być egzekwowane w trybie przepisów rozdziału 6 Prawa budowlanego. Zakres tych obowiązków wskazuje art. 5 ust. 2 ustawy, według którego obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu. Organ II instancji wskazał, że zarzuty przedstawione w odwołaniu, wskazujące, że budynek kupiony był w złym stanie technicznym i przez kilkadziesiąt lat nie był remontowany przez poprzedniego właściciela, [...] [...], która obecnie żąda napraw od skarżącej, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo jako adresata obowiązków nakazanych skarżoną decyzją wskazał właściciela budynku, tj. [...] [...]. Kopia aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] lipca 2014 r. Repertorium A Nr [...] przez notariusza [...] [...], przesłana jako załącznik do pisma [...] [...] z dnia [...] listopada 2019 r.) potwierdza, iż to [...] [...] jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji zauważył, iż w opisie zabudowanej nieruchomości na działce nr ew. [...] w [...] [...] zawarty jest zapis, że nieruchomość ta zabudowana jest domem mieszkalnym murowanym parterowym w złym stanie technicznym. Organ przytoczył treść art. 61 ustawy Prawo budowlane, określającego obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego i podniósł, że bez znaczenia pozostaje, iż poprzedni właściciel nie dokonywał bieżących napraw w ww. budynku, jak twierdzi [...] [...]. Organ wskazał przy tym, że z akt sprawy wynika, że skarżąca kupując sporną nieruchomość posiadała wiedzę o jego złym stanie technicznym. Jak podniósł organ, fakt ustanowienia prawa dożywotniej służebności osobistej mieszkania na rzecz zbywcy nieruchomości oraz jego małżonki również pozostaje bez wpływu na określenie adresata nakazanych skarżoną decyzją obowiązków. Wskazał, iż zgodnie z art. 302 § 2 Kodeksu cywilnego, do wzajemnych stosunków między mającym służebność mieszkania a właścicielem nieruchomości obciążonej stosuje się odpowiednio przepisy o użytkowaniu przez osoby fizyczne. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 Kodeksu cywilnego "użytkownik obowiązany jest dokonywać napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym korzystaniem z rzeczy. O potrzebie innych napraw i nakładów powinien niezwłocznie zawiadomić właściciela i zezwolić mu na dokonanie potrzebnych robót". Stosownie do art. 289 § 1 Kodeksu cywilnego, w braku odmiennej umowy obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania służebności gruntowej obciąża właściciela nieruchomości władnącej. Organ podkreślił, że w ww. akcie notarialnym nie ma zapisu, który wskazywałby na konieczność utrzymywania spornej nieruchomości we właściwym stanie technicznym przez osobę mającą dożywotnią służebność osobistą nieruchomości nr ew. [...] w [...] [...]. W związku z powyższym to na właścicielce spornej nieruchomości ciąży obowiązek wykonania naprawy pokrycia dachowego budynku z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych dachu na nowe (krokwi) oraz naprawy stropów nad piwnicą i parterem poprzez wymianę zniszczonych belek stropowych. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż remont przewyższa wartość nieruchomości i jest w związku z tym niecelowy, organ II instancji wskazał, iż kwestie finansowe związane z nakazanymi robotami budowlanymi, czy też brak opłacalności remontu, pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego PINB w [...] [...] prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie tryb określony w art. 66 Prawa budowlanego, jak również w sposob właściwy określił zakres robót niezbędnych do wykonania. Z uwagi jednak na upływ terminu na wykonanie nakazanych obowiązków należało uchylić zaskarżoną decyzję PINB w [...] [...] Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego nakazać [...] [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] [...] w terminie do dnia [...] stycznia 2020 r. [...] [...] złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że stan techniczny budynku umożliwia wykonanie prac remontowych określonych przedmiotową decyzją bez narażenia na zawalenie się budynku; - art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez wydanie decyzji z pominięciem stanowiska strony skarżącej i obciążenie ją ponad miarę, pominięcie zasad współżycia społecznego; - art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od nakazu przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 ustawy, - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez nałożenie na właściciela budynku mieszkalnego niedookreślonych obowiązków w zakresie wykonania robót budowlanych w tym budynku, niemożliwych przez to do wyegzekwowania, - art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. [...] [...] wskazała, że budynek zlokalizowany w [...] [...] przy ul. [...] został wybudowany ok. 1900 r. Kupiony był w złym stanie technicznym, nigdy nieremontowany przez poprzedniego właściciela, a obecnie jedynego użytkownika budynku, tj. [...] [...] [...], która choć wyłącznie korzystała i korzysta z budynku, nie dba o niego i żąda napraw od skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że nie ponosi winy za zły stan techniczny budynku. Wskazała ponadto, że rzeczoznawca budowlany, z którym się konsultowała, stwierdził, iż naprawa jest ekonomicznie nieuzasadniona, gdyż przewyższa wartość budynku, a prace, do których zobowiązał skarżącą organ, naruszą ściany i inne elementy budynku, co może doprowadzić do jego zawalenia. Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez organy nadzoru budowlanego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że z art. 5 ust. 2 ustawy wynika, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, a do takiego pogorszenia dopuścili małżonkowie [...] - poprzedni właściciele i obecnie uprawnieni z tytułu służebności mieszkania, jedyni użytkownicy budynku do dziś. Skarżąca podniosła, że wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja powinna uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej. [...] [...] wskazała, że art. 62 ust. 3 ustawy stanowi, że właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Zdaniem skarżącej konieczne jest przedstawienie ekspertyzy, z której wynikałoby, czy budynek przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...] nadaje się do remontu, czy też do rozbiórki, czy wykonanie napraw, do jakich zobowiązuje organ nie spowoduje dalszych uszkodzeń konstrukcji budynku, a także czy koszt wykonania prac remontowych przewyższa wartość budynku. Skarżąca podniosła, że przed nałożeniem konkretnych obowiązków organy winny wyjaśnić wszelkie kwestie, aby mieć pewność, że ich wykonanie doprowadzi do skutecznego rezultatu oraz nie stanowi obciążania ponad miarę. Zdaniem skarżącej ze względów ekonomicznych i technicznych obiekt winien być rozebrany. Skarżąca zarzuciła, że organy nie dokonały ustaleń faktycznych co do zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 67 Prawa budowlanego, mimo że ta kwestia podnoszona była przez nią w toku postępowania. W ocenie skarżącej należy jednoznacznie przesądzić, czy obiekt winien być rozebrany z uwagi na stan techniczny, czy też nadaje się do remontu. Skarżąca podniosła, że na skutek nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego w zakresie stanu technicznego budynku doszło do błędnego zastosowania art. 66 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wynika, że uwzględnienie skargi przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], którą organ uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] [...] nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 z ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) nakazał [...] [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...], poprzez wykonanie (do dnia [...] stycznia 2020 r.) czynności polegających na naprawie pokrycia dachowego budynku z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych dachu na nowe (krokwi) oraz naprawie stropów nad piwnicą i parterem poprzez wymianę zniszczonych belek stropowych. Obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nakładają na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych obowiązek utrzymywania budynków w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz zapewnienia bezpieczeństwa ich użytkowania. Zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 ustawy. Wymagania te dotyczą w szczególności nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego. Z kolei organy nadzoru budowlanego są zobowiązane do nadzorowania, czy obiekty budowlane znajdują się w odpowiednim stanie technicznym i mogą być bezpiecznie użytkowane. W razie stwierdzenia uchybień i zagrożeń, organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do podjęcia działań, w tym przewidzianych w art. 66 Prawa budowlanego, który stanowił podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1) albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzja, o której mowa w powołanym przepisie, stanowi konsekwencję ciążącego na zarządcy oraz właścicielu obiektu budowlanego obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczyć należy, że decyzje wydawane w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, bowiem organ nadzoru budowlanego po ustaleniu wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w powyższym przepisie jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Obowiązek wykonania nałożonych robót budowlanych ma przy tym charakter naprawczy, a sam ich rodzaj oraz zakres zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podziela ocenę dokonaną przez organy obu instancji w niniejszej sprawie, że w odniesieniu do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...] zaszły podstawy do wydania, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Czynności dowodowe przeprowadzone przez PINB w [...] [...] pozwoliły na ustalenie, że stan techniczny ww. budynku jest nieodpowiedni i może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi i bezpieczeństwu mienia. Podczas oględzin budynku mieszkalnego przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu [...] czerwca 2019 r. ustalono, że w budynku nad piwnicą i parterem wykonany jest drewniany strop. W wyniku ugięcia elementów konstrukcyjnych dachu dachówka rozsunęła się, na skutek czego pokrycie dachu przestało być szczelne. W dwóch pomieszczeniach na parterze (pokój i kotłownia) oraz na poddaszu strop jest zniszczony i stwarza zagrożenie bezpieczeństwa, z uwagi na zniszczenie belek stropowych i pozostałych elementów stropu. Stan pozostałych elementów konstrukcyjnych budynku (ścian) jest dostateczny. Ustalenia powyższe, zawarte w protokole z oględzin i poparte dokumentacją fotograficzną, jednoznacznie wskazują na zły stan obiektu i wynikające z niego zagrożenie. Ustalenia odnośnie złego stanu technicznego budynku w istocie nie są kwestionowane przez skarżącą. [...] [...] kwestionując nałożone obowiązki podnosi natomiast, że przeprowadzenie nakazanych przez organ robót naruszy konstrukcję budynku i może doprowadzić do jego zawalenia. Zauważyć jednak trzeba, że twierdzenia te wynikają z subiektywnej oceny skarżącej, niepopartej żadnym dowodem, który mógłby skutecznie podważyć ustalenia organu posiadającego odpowiednią specjalistyczną wiedzę dla dokonywania oceny stanu technicznego obiektu. Podkreślić jednocześnie trzeba, że bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostają argumenty skargi wskazujące na nieopłacalność remontu, wysokie koszty jego przeprowadzenia i zainteresowanie skarżącej rozebraniem budynku. Działania organu nadzoru budowlanego wynikające z art. 66 Prawa budowlanego, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie mogą być warunkowane i zależne od możliwości finansowych czy też ewentualnych zamiarów właściciela czy zarządcy obiektu. Oczywistym jest, że to właściciel czy zarządca obiektu decyduje o jego przeznaczeniu czy użytkowaniu, w sytuacji jednak, gdy podmioty te nie realizują wynikających z przepisów prawa obowiązków, gdy zaniechano działań polegających na utrzymaniu substancji obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym, wówczas obowiązkiem organu administracyjnego jest wydanie nakazu, który ma służyć doprowadzeniu obiektu do odpowiedniego stanu. Nie jest więc rolą organu działającego w trybie przepisu art. 66 ustawy badanie planów właściciela lub zarządcy odnośnie danego obiektu i uzależnianie rodzaju robót od tego, czy właściciel jest nimi zainteresowany. Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. W odniesieniu do argumentacji skargi wskazującej, że w sprawie winien być zastosowany przepis art. 67 Prawa budowlanego, zamiast art. 66, wyjaśnienia wymaga, że dla zastosowania art. 67 Prawa budowlanego konieczne jest uprzednie jednoznaczne stwierdzenie, że obiekt jest nieużytkowany lub niewykończony i że w każdym z tych przypadków nie nadaje się do remontu, wykończenia lub odbudowy. W niniejszej sprawie budynek mieszkalny przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...] jest użytkowany, użytkownik ma tytuł prawny do korzystania z budynku i jak ustaliły organy – budynek nadaje się do remontu. Argumentacja wskazująca, że przeprowadzenie remontu jest ekonomicznie nieuzasadnione, a skarżąca zainteresowana jest rozbiórką budynku, nie jest okolicznością wyłączającą zastosowanie art. 66 Prawa budowlanego. Nie mogą podważyć legalności zaskarżonej decyzji również argumenty wskazujące, że [...] [...] nigdy nie mieszkała w przedmiotowym budynku, a za jego zły stan techniczny winę ponoszą poprzedni właściciele budynku. Organ nadzoru budowlanego nakładając obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego nie może kierować się ustaleniami dotyczącymi tego, kto przyczynił się i w jakim stopniu do określonego stanu technicznego obiektu. Ustalanie tych okoliczności nie leży w kompetencji organów administracji publicznej, w związku z czym nie może mieć wpływu na orzeczenie wydane w trybie art. 66 Prawa budowlanego. W świetle art. 61 i art. 66 ustawy odpowiedzialność za utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym spoczywa na aktualnym właścicielu lub zarządcy budynku. Jeśli natomiast zły stan techniczny spowodowany jest przez osoby trzecie, właściciel może wystąpić o zwrot poniesionych kosztów w związku z doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem na drodze postępowania cywilnego. W kontrolowanej sprawie nie można zatem zarzucić organom nadzoru budowlanego naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu nie ma również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Postępowanie przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego pozwoliło na bezsporne ustalenie, że stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...] jest nieodpowiedni i może stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie było konieczności ani potrzeby ustalania, przy wykorzystaniu dowodu w postaci ekspertyzy, czy budynek przy ul. [...] [...] [...] w [...] [...] nadaje się do remontu, czy też do rozbiórki, a także czy wykonanie robót budowlanych, do jakich zobowiązuje organ, nie spowoduje dalszych uszkodzeń konstrukcji budynku. Nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, posiadającym wystarczające kompetencje do dokonywania we własnym zakresie ustaleń w przedmiocie stanu technicznego obiektu budowlanego i sposobu jego doprowadzenia do stanu umożliwiającego jego bezpieczne użytkowanie i jest w stanie samodzielnie ustalić, czy dany obiekt nadaje się do remontu oraz określić zakres koniecznych do wykonania robót. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, a organ nadzoru budowlanego prawidłowo i w sposób jednoznaczny określił zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2019 r. jest zatem prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.