VII SA/Wa 1966/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), , Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] d.o.o. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz skarżącego [...] d.o.o. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] Minister Cyfryzacji, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. w zw. z art. 80cd ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), dalej: p.r.d., w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] d.o.o. (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa [...]) o udostępnienie z centralnej ewidencji pojazdów danych dotyczących pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] odmówił udostępnienia z centralnej ewidencji pojazdów danych dotyczących imienia i nazwiska lub firmy właściciela, posiadacza oraz użytkownika ww. pojazdu (w tym adresu zamieszkania/siedziby). W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Minister Cyfryzacji wyjaśnił, że do Centralnego Ośrodka Informatyki, realizującego w imieniu Ministra Cyfryzacji zadania związane z udostępnianiem danych lub informacji zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców, wpłynął 7 października 2019 r. wniosek pełnomocnika [...] d. o. o. o udostępnienie zgodnie z art. 80cd ust. 1 p.r.d. z centralnej ewidencji pojazdów danych właściciela pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Do wniosku dołączono wydruk dziennego biletu parkingowego wraz z tłumaczeniem przysięgłym, dokumentację zdjęciową zawierającą fotografie pojazdu zaparkowanego w strefie płatnego parkowania, oświadczenia pełnomocnika spółki na okoliczności nieuiszczenia opłaty za parkowanie do dnia złożenia wniosku, jak również prawidłowości oznaczenia parkingu i braku zdjęć w lepszej jakości. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wnioskodawcy [...] grudnia 2019 r. złożył pismo, do którego załączone zostały odpis z chorwackiego rejestru sądowego wraz z tłumaczeniem celem wykazania umocowania do działania w imieniu strony, odpis tłumaczenia przysięgłego decyzji z [...] sierpnia 2016 r. o lokalizacji, pobieraniu opłat i kontroli parkingu na parkingach publicznych miasta [...], odpis tłumaczenia przysięgłego fragmentu chorwackiej ustawy prawo o pewności na drogach, odpis tłumaczenia przysięgłego fragmentu statutu Miasta [...] wskazującego na możliwość wydania przez radę miejską decyzji, o której mowa powyżej oraz odpis tłumaczenia przysięgłego fragmentu [...] ustawy prawo o stosunkach zobowiązaniowych (wszystkie odpisy zawierały również tekst oryginalny w języku [...]). Po analizie akt sprawy pismem z [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do wykazania za pośrednictwem przedłożenia czytelnych zdjęć, że strona skutecznie wezwała właściciela (użytkownika) pojazdu do zapłaty zgodnie z art. 7 decyzji o lokalizacji, organizacji, pobieraniu opłat i kontroli parkingowych na terenie Miasta [...]. Pełnomocnik strony przy piśmie z [...] lutego 2020 r. przedłożył oświadczenia pracowników spółki potwierdzające spełnienie wszystkich wymogów stawianych przez przepisy prawa [...], w tym wynikające z art. 7 decyzji o lokalizacjach, organizacji, pobieraniu opłat i kontroli parkingu na parkingach publicznych Miasta [...], wyjaśniając, że nie znajduje się w posiadaniu bardziej czytelnych zdjęć od przedłożonych. W nawiązaniu do powyższych wyjaśnień pismem z [...] marca 2020 r. wnioskodawca ponownie został wezwany do wykazania, że strona skutecznie zobligowała właściciela (użytkownika) pojazdu do zapłaty, w odpowiedzi na co pełnomocnik strony pismem z [...] marca 2020 r. wniósł ponaglenie, stwierdzając, że strona załączyła do wniosku komplet dokumentów, wskazując swój interes prawny do uzyskania wnioskowanych danych. Strona wyjaśniła, że obowiązek zapłaty powstaje z chwilą zaparkowania pojazdu na parkingu niezależnie od tego, czy właściciel został skutecznie wezwany do uiszczenia opłaty. Minister Cyfryzacji, odmawiając we wskazanej decyzji z [...] sierpnia 2020 r. udostępnienia z centralnej ewidencji pojazdów żądanych danych pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], przywołał treść art. 80cd ust 1 p.r.d. i wyjaśnił, że o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Podstawą zaistnienia interesu prawnego jest istnienie takiego przepisu, który kreuje w określonym stanie faktycznym uprawnienie lub obowiązek w uzyskaniu wnioskowanych danych osób, z którymi wnioskodawcę wiąże stosunek prawny. Minister Cyfryzacji wskazał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy zwrócić uwagę na kontekst ochrony danych osobowych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów, których administratorem jest organ, w szczególności na wynikający z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 oraz Dz.U.UE.L.2018.127.2), obowiązek przetwarzania (w tym udostępniania) danych osobowych zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą. W ocenie organu, strona wnioskujący nie wykazała, że posiada interes prawny w uzyskaniu danych. Zgodnie z art. 7 pkt 8 decyzji o lokalizacji, organizacji, pobieraniu opłat i kontroli parkingowych na terenie Miasta [...], dzienny bilet i nakaz płatności wystawia osoba upoważniona przez organizatora parkingu i przymocowuje do szyby lub doręcza bezpośrednio na żądanie użytkownika. Na jednej z nadesłanych fotografii niewątpliwie za wycieraczką przedniej szyby pojazdu, jak zauważył Minister Cyfryzacji, znajduje się jakiś przedmiot - być może jest to bilet parkingowy, o którym mowa w treści decyzji. Niestety jakość zdjęcia nie pozwala stwierdzić w sposób jednoznaczny nie tylko, czy jest to bilet parkingowy, ale czy dotyczy on parkowania przez konkretny pojazd widniejący na fotografii i posiadający numer rejestracyjny [...]. Minister Cyfryzacji nie może się tutaj opierać na zastępujących dokument źródłowy oświadczeniach pełnomocnika oraz osób upoważnionych z ramienia reprezentowanej spółki, nie mając pewności, że właściciel pojazdu został poinformowany w należyty sposób o konieczności uiszczenia opłaty za parkowanie. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Interes prawny, jak dodał organ, powinny potwierdzać dowody przedstawione przez stronę na poparcie jej uprawnienia. Fotografie zaoferowane przez stronę nie są do końca czytelne (o czym wspomniano już wyżej), więc Minister Cyfryzacji nie mógł ich dopuścić jako dowodu i udostępnić danych zgodnie z żądaniem wniosku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Cyfryzacji z [...] sierpnia 2020 r. złożyła [...] d.o.o., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: a) bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała posiadania interesu prawnego w pozyskaniu z centralnej ewidencji pojazdów danych dotyczących imienia i nazwiska lub firmy właściciela, posiadacza oraz użytkownika pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] (w tym adresu zamieszkania/siedziby); b) bezzasadne zawężenie katalogu środków dowodowych, za pomocą których skarżąca może wykazać m.in. wykonanie czynności określonych w art. 7 pkt 8 decyzji z [...] sierpnia 2016 r. o lokalizacjach, organizacji, pobieraniu opłat i kontroli parkingu na parkingach publicznych Miasta [...] ; 2) prawa materialnego, tj. art. 80cd ust. 1 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że interes prawny w pozyskaniu danych warunkowany jest udowodnienie wykonania czynności określonej w art. 7 pkt 8 ww. decyzji z [...] sierpnia 2016 r., a nie wynika z samej umowy oraz oświadczenia skarżącej, że nie otrzymała opłaty za parking. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Ministra Cyfryzacji narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) w świetle art. 80a ust. 2 pkt 1 p.r.d. gromadzone są dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz ich właścicielach i niektórych posiadaczach. Ewidencję tę prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym, pozostając administratorem danych i informacji w niej zgromadzonych (art. 80a ust. 4 p.r.d.). W regulacji obejmującej art. 80c do art. 80cd p.r.d. ustawodawca wymienił podmioty, którym udostępnia się dane zgromadzone w ewidencji, a także określił przesłanki umożliwiające takie działanie i sposób, w jaki powinno to nastąpić. W złożonym w niniejszej sprawie wniosku z [...] października 2019 r. strona skarżąca odwołała się do treści art. 80cd ust. 1 p.r.d., zgodnie z którym minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w art. 80c-80cc, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazaną podstawę prawną żądania udostępnienia danych dotyczących imienia i nazwiska lub firmy właściciela, posiadacza oraz użytkownika pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w związku z dochodzonym obowiązkiem uiszczenia opłaty parkingowej należy uznać za prawidłowo określoną. Faktem jest, że organ administracji publicznej zasadniczo nie jest związany oznaczoną samodzielnie przez stronę podstawą prawną wniosku. Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu skargi, Minister Cyfryzacji w kontrolowanym postępowaniu nie mógł jednakże oprzeć się na dyspozycji art. 80c ust. 1 pkt 28 p.r.d., ponieważ [...] spółka nie mogła być traktowana jako "organ właściwy" w sprawach realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem stref płatnego parkowania w rozumieniu powyższego przepisu. Nie można uznać, że udostępnienie danych pozostaje niezbędne do realizacji jej "ustawowych zadań", co stanowi prawny warunek zastosowania ww. normy. Właściwej podstawy nie mógł stanowić również art. 80ca p.r.d. odnoszący się do udostępniania danych ewidencyjnych podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem (art. 80ca p.r.d.), uwzględniając, że nie może budzić wątpliwości, iż transgraniczna wymiana danych rejestracyjnych pojazdów w trybie określonym w powołanym wyżej przepisie dotyczy wyłącznie identyfikacji osób podejrzanych o popełnienie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego określonych w art. 2 dyrektywy Parlamentu i Rady UE Nr 2015/413 z 11 marca 2015 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego (Dz. Urz. UE L Nr 68, s. 9). Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał podstawowe elementy, w oparciu o którego konstruować należy sposób rozumienia pojęcia "interesu prawnego", który wnioskodawca na podstawie art. 80cd ust. 1 p.r.d. powinien wykazać, by jego wniosek mógł zostać uwzględniony, tym niemniej nadał mu błędne, albowiem zbyt wąskie znaczenie na gruncie stanu faktycznego ustalonego w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Sądu, określone we wniosku żądanie w świetle jego treści i sposobu udokumentowania potwierdza bowiem istnienie po stronie strony skarżącej interesu prawnego w udostępnieniu danych właściciela (posiadacza) pojazdu, który miał niezastosować się do spornego obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania na terenie miasta [...]. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym wykładni pojęcia interesu prawnego jako przesłanki materialnoprawnej żądania udostępnienia danych z prowadzonych przez organy państwowe ewidencji wskazuje się, że interes prawny zasadniczo wymaga ujęcia szerokiego obejmującego możliwość prawną podjęcia obrony prawnej na szeroko pojętej drodze prawa do procesu (por. wyrok NSA z 22 listopada 2017 r. sygn. II OSK 9/17). Wprowadzając przesłankę interesu prawnego żądającego udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów, ustawodawca nie określił aspektu przedmiotowego, który daje podstawy do wyznaczenia granic przedmiotowych tego interesu. W ocenie Sądu, przyjąć w tym zakresie zaś należy, że może być on kształtowany nie tylko normami administracyjnego prawa materialnego, ale również przepisami prawa cywilnego. Stosunki cywilnoprawne będące podstawą wyznaczenia interesu prawnego umożliwiającego wystąpienie o udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji mogą równocześnie powstać pomiędzy właścicielem (posiadaczem) pojazdu w nim ujętego a podmiotem innym niż podmiot krajowy, w szczególnością osobą prawną z siedzibą w innym państwie członkowskim UE. Zgromadzona w toku postępowania dokumentacja wskazuje, że właściciel (posiadacz) zarejestrowanego w Polsce pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w związku z parkowaniem [...] lutego 2019 r. na parkingu publicznym płatnym w [...] nie opłacił wystawionego dziennego biletu parkingowego w wysokości 100 kun. Nie budzi w sprawie wątpliwości ustalenie, że zarządzanie parkingiem publicznym i pobieranie opłat za postój stanowią zadanie, którego wykonanie zapewnia skarżąca spółka [...] d.o.o., należąca do miasta [...] Wniosek, że dochodzenie przez skarżącą spółkę zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania przez osobę fizyczną zamieszkałą w innym państwie członkowskim z parkingu publicznego, którego eksploatacja została powierzona [...] d.o.o. przez wspomnianą jednostkę samorządu terytorialnego ma charakter cywilnoprawny potwierdził TSUE w wyroku z 9 marca 2017 r. C-551/15, [...], ECLI:EU:C:2017:193. Pomimo, że wykładnia powołanego wyżej art. 80c ust. 1 pkt 28 p.r.d. sprzeciwia się uznaniu, iż spółka mogła w trybie określonym wskazaną regulacją żądać udostępnienia potrzebnych jej danych właściciela (posiadacza) zaparkowanego pojazdu, to treść ww. przepisu tym niemniej powinna być brana pod uwagę na zasadzie odpowiedniości przy ocenie wykazania przez stronę przysługującego jej interesu prawnego, albowiem ustawodawca jednoznacznie przesądził, że realizacja zadań związanych z funkcjonowaniem stref płatnego parkowania stanowi uzasadniony cel pozyskania danych z ewidencji pojazdów. Nie stoi temu wnioskowi na przeszkodzie, zdaniem Sądu, to, że przyjęta na gruncie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470) procedura ustalania i egzekwowania opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania oparta jest na odmiennym rozwiązaniu, albowiem opłata ta ma charakter nie prywatnoprawny, lecz publicznoprawny i w sprawie o ustalenie nieistnienia należności za postój w strefie płatnego parkowania droga sądowa jest niedopuszczalna (por. wyrok SN z 19 listopada 2010 r. sygn. III CZP 88/10). Zwrócić uwagę należy na to, że [...] d.o.o. uprawnienie do dochodzenia roszczeń z tytułu nieopłaconych biletów parkingowych przyznane zostało za pomocą aktu władztwa publicznego. W świetle przedstawionej w toku postępowania treści regulacji prawnej (art. 5 pkt 1 decyzji), do zawarcia przez kierującego pojazdem umowy, z którą koresponduje obowiązek posługiwania się biletem parkingowym i jego opłacenia, dochodzi już w momencie zaparkowania pojazdu na parkingu publicznym płatnym. Wbrew odmiennej ocenie organu sformułowanej w odpowiedzi na skargę, powstanie skutku zawarcia umowy nie jest uzależnione od świadomości właściciela (posiadacza) pojazdu, że z miejscem jego zaparkowania wiąże się powyższy obowiązek. Nie można podzielić twierdzenia, że interes prawny spółki mógłby wynikać wyłącznie z udowodnienia przez stronę skarżącą faktu doręczenia właścicielowi (posiadaczowi) pojazdu biletu parkingowego za pomocą stosownych zdjęć, ponieważ trafnie w skardze strona zauważyła, że to nie wskazana czynność prowadziła do powstania zobowiązania. W świetle art. 80cd ust. 1 p.r.d. relewantną okolicznością pozostaje to, czy doszło do zawarcia umowy z kierującym pojazdem w związku z zaparkowaniem na publicznym parkingu płatnym i czy opłata ta została uiszczona, czy też nie. Na gruncie przepisów rozdziału 4 działu II k.p.a. brak jest równocześnie podstaw, by przyjąć, że podniesiona przez organ okoliczność mogła zostać udowodniona wyłącznie za pośrednictwem sprecyzowanego w zaskarżonej decyzji środka dowodowego opisanego rodzaju ("czytelnych zdjęć"), co w sprawie, jak uznał Minister Cyfryzacji, w wyniku zaniechania strony nie nastąpiło. Wymaga zauważenia, że przepisy administracyjnego prawa procesowego oparte są na zasadzie otwartego systemu dowodów i zasadzie równej mocy dowodowej, która, abstrahując od obowiązywania rozwiązań szczególnych, sprzeciwia się posługiwaniu jakimikolwiek hierarchiami i preferencjami dowodowymi. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich powodów organ odstąpił od oceny mocy dowodowej przedłożonych przez wnioskodawcę wraz z pismem z [...] lutego 2020 r. dwóch oświadczeń, co strona zasadnie zakwestionowała w złożonej skardze, ponieważ, z jednej strony, organ jak najbardziej trafnie stwierdził, że ma obowiązek odwołać się do zasady wyrażonej w art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którą za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a równocześnie, z drugiej strony, podał, iż "nie może tutaj opierać się na zastępujących dokument źródłowy oświadczeniach [...] nie mając pewności, że właściciel pojazdu został poinformowany w należyty sposób o konieczności uiszczenia opłaty za parkowanie.". Ten wniosek Sąd musiał uznać za dowolny, jeżeli strona wraz z przedstawionymi oświadczeniami przedłożyła zdjęcia ukazujące zaparkowany sporny pojazd, na których uwidoczniona została czynność umieszczenia za wycieraczką pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przedmiotu mogącego odpowiadać cechom wizualnym biletu parkingowego (pojazd został sfotografowany bez biletu parkingowego i następczo z nim za wycieraczką). Zdjęcie wykonane o godzinie 16:24 niewątpliwie nie pozwala stwierdzić jednoznacznie treści znajdującego się przy szybie dokumentu, niemniej brak jest podstaw do podważenia, że jego wykonanie przez podmiot obsługujący strefę parkowania płatnego nie służyło celowi, któremu podyktowane było podejmowanie tego rodzaju działania techniczno-rejestracyjnego w stosunku do pojazdu zaparkowanego na publicznym parkingu płatnym, tj., że nie odpowiadało obowiązkowi ujętemu w art. 7 pkt 8 decyzji. Zdaniem Sądu, nie była tu wymagana apodyktyczna pewność, kwestię tę organ powinien bowiem rozstrzygnąć, posługując się wartościowaniem i racjonalną relatywizacją odnoszoną do ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Brak dokonania w tym zakresie prawidłowych ustaleń wynikających z niezachowania w ocenianym przypadku umiaru przy rozważaniu materiału dowodowego i przejaskrawiania bez dostatecznie uzasadnionej przyczyny wątpliwości uzasadnia mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 80cd ust. 1 p.r.d. Formułując taki pogląd, Sąd nie kwestionuje tego, że kontrola spełnienia warunku określonego w art. 80cd ust. 1 p.r.d. musi nawiązywać do faktów, których obowiązek przedstawienia i udowodnienia obciąża wnioskodawcę. Wymaga jednakże podkreślenia, że weryfikacja przez Ministra Cyfryzacji podstaw wykazywanego interesu prawnego nie mogła zmierzać w kontrolowanej sprawie do przeprowadzenia we wskazanym zakresie szczegółowego postępowania dowodowego, albowiem przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie pozostaje procesowe rozstrzygnięcie przez organ o istnieniu obowiązku uiszczenia przez właściciela (posiadacza) pojazdu opłaty parkingowej. Zasadność obciążenia właściciela (posiadacza) pojazdu opłatą za parkowanie, stanowiąca element rozważenia warunków związania go umową, może zostać rozstrzygnięta w sposób wiążący wyłącznie na drodze sądowej przed uprawnionym do tego organem sądowym zgodnie z prawem [...]. W odniesieniu do tego zagadnienia w ramach oceny wykazania interesu prawnego przez [...] d.o.o., zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Cyfryzacji nie był zatem uprawniony do formułowania jakichkolwiek merytorycznych ocen, które wykraczałyby poza ramy prawne sporu przedstawione w dostateczny sposób na żądanie organu przez wnioskodawcę. W opinii Sądu przyjętej ze względu na przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy zaskarżona decyzja została tym samym wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 80cd ust. 1 p.r.d.) i procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), co prowadzi do jej uchylenia. Rozpoznając ponownie sprawę, organ będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną Sądu i kierując się jej zasadniczymi wnioskami, rozpoznać wniosek z 7 października 2019 r. w sposób odpowiadający treści art. 80cd ust. 1 p.r.d. oraz przedłożonej przez stronę dokumentacji. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 pkt 2 p.p.s.a.