VII SA/Wa 1948/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...]sierpnia 2020 r. znak: [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr nr [...], którą ustalono wobec E. M. wysokość kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 863,00 zł. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Funkcjonariusz Straży Miejskiej na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2020, poz. 110 ze zm., dalej jako p.r.d.) w dniu [...] listopada 2019r. ok. godz.13.506 wydał podmiotowi holującemu dyspozycję usunięcia pojazdu marki Chevrolet o nr rej. [...] ul[...] w [...], z powodu niezastosowania się kierującego do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Czyn ten wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Tego samego dnia pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym, wyznaczonym przez Prezydenta [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] grudnia 2019 r. o godz. 18.10 pojazd został odebrany z parkingu przez jego właściciela – E. M.. Powyższe potwierdza znajdująca się aktach sprawy dyspozycja usunięcia pojazdu oraz potwierdzenie wydania pojazdu z parkingu strzeżonego. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. E. M. (dalej jako "skarżąca") zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w [...], reprezentującego Prezydenta [...], o niepobieranie opłaty za usunięcie i przechowywanie ww. pojazdu. Wskazała, że nie wiedziała o planowanym remoncie ul. [...], a tym samym o usunięciu samochodu zaparkowanego przy ul. [...] zgodnie z przepisami i na podstawie rocznego abonamentu wydanego przez Zarząd Dróg Miejskich. W dniu [...] listopada 2019 r. została przyjęta do szpitala w celu przeprowadzenia operacji prawej stopy. Operacja odbyła się [...] listopada 2019 r. Ze szpitala została wypisana w dniu [...] listopada 2019 r. z zaleceniem oszczędzania operowanej stopy i chodzenia przy pomocy kul łokciowych. Praktycznie od [...] listopada nie była poza mieszkaniem, a z okien domu w którym mieszka ul. [...]nie jest widoczna. W dniu [...] grudnia przypadkowo dowiedziała się, że od sąsiadki, że na ul. [...] "sprzątnięte" są samochody. Nie została ukarana mandatem. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent [...] zawiadomił E.M. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie ww. pojazdu i przechowywanie na parkingu wyznaczonym przez starostę. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 130a ust. 1-2, oraz ust 6 i 6a p.r.d. oraz uchwały [...] Rady [...] z [...] grudnia 2018 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2018 r. poz. 12656), ustalił wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] na kwotę 863,00 zł, w tym 494,00 zł za usunięcie pojazdu w dniu [...] listopada 2019 r oraz 369,00 zł za jego przechowywanie w okresie [...] listopada 2019 – [...] grudnia 2019 (9 dób) oraz zobowiązał do zapłaty ww. opłaty E.M. Organ I instancji przytoczył powyższy stan faktyczny sprawy, a następnie, odnosząc się do pisma skarżącej z dnia [...] grudnia 2019 r. wyjaśnił, że dla prawidłowości podjęcia decyzji o usunięciu pojazdu z drogi nie ma żadnego znaczenia, że pozostawiając pojazd w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch albo w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, posiadacz pojazdu kierował się szczególnymi względami lub okolicznościami, które niejako wymusiły na nim takie zachowanie. W związku z tym opisanych przez skarżącą okoliczności nie można zakwalifikować jako usprawiedliwiających naruszenie przepisów. Ponadto wskazał, że wysokość opłaty ustalono na podstawie ww. uchwały Rady [...], która określiła wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 494,00 zł, a wysokość opłaty za jego przechowywanie na 41,00 zł za jedną dobę. Skarżąca pismem z dnia [...]czerwca 2020 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Ponadto dodatkowo wskazała, że powiadomienie o usunięciu pojazdu przez straż miejską zostało napisane w dniu [...] listopada 2019 r., a zastało jej dostarczone w dniu [...] grudnia 2019 r. Ponadto wskazała, że organ dodał jedną dobę przechowywania pojazdu do wysokości rachunku. Do odwołania skarżąca załączyła kartę informacyjną ze szpitala Rozpatrując powyższe odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: "SKO’ "organ odwoławczy") zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Podkreślił, ustawodawca w art. 3 ust. 1 p.r.d. wprost obliguje każdego uczestnika ruchu i inne osoby znajdujące się na drodze do zachowania ostrożności albo gdy ustawa tego wymaga - szczególnej ostrożności, unikania wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku mchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z mchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Zaś ze znaku "T-24" jasno wynika, że pojazd pozostawiony w danym miejscu zostanie usunięty na koszt właściciela. A zatem kierujący zatrzymując swój pojazd w tak oznaczonym miejscu ma świadomość niezastosowania się do obowiązujących znaków i sygnałów drogowych i liczy się z konsekwencjami prawnymi niedozwolonego zatrzymania czy postoju pojazdu. W ocenie SKO wydanie dyspozycji usunięcia przedmiotowego samochodu, usunięcie tego samochodu oraz jego przechowywanie, spowodowało powstanie kosztów. Zdanie organu odwoławczego przywoływane przez skarżącą w uzasadnieniu odwołania okoliczności nieprawidłowego zaparkowania ze względu na stan zdrowia nie mają znaczenia w omawianym stanie faktycznoprawnym. Okoliczności te nie stanowią przesłanek wpływających na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mogą ona natomiast stanowić argumentację wniosku o umorzenie ustalonej opłaty, jednakże taki wniosek należy wnieść odrębnym pismem do Prezydenta [...], dokumentując podnoszone we wniosku okoliczności. SKO ponadto wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo ustalił opłatę za przechowywanie pojazdu uznając, że pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym przez 9 dób. Opłata jest naliczana za każdą dobę (w tym rozpoczętą). Jak wynika z akt sprawy pojazd został przyjęty na parking w dniu [...] listopada 2019 r. o godz. 14:00, natomiast jego wydanie nastąpiło w dniu [...] grudnia 2019 r. godz. 18:10. Tym samym naliczenie opłaty za dzień [...] grudnia 2019 r. było zgodne z prawem bowiem pełna doba upływała w dniu [...] grudnia 2019 r. o godz. 14:00. Skarżąca odebrała pojazd o godz. 18:10, co w konsekwencji doprowadziło do naliczenia opłaty za kolejną rozpoczęta dobę. Skarżąca we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w skardze wniosła o: - uchylenie decyzji I i II instancji - zobowiązanie Zarządu Dróg Miejskich w [...] do przedłożenia do akt niniejszego postępowania protokołu ustawienia znaku drogowego B-36 " zakaz zatrzymywania" na ul. [...] w [...] - zobowiązanie Zarządu Dróg Miejskich w [...] do przedłożenia do akt niniejszego postępowania sposobu i terminu powiadomienia mieszkańców ul. Nowolipki w Warszawie o przeprowadzeniu robót drogowych. - zobowiązanie Straży Miejskiej [...] do uzasadnienia późnego terminu powiadomienia o usunięciu pojazdu (trzy dni od jego usunięcia), co skutkowało znacznym wzrostem opłat. Skarżąca powtórzyła dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazała, że tymczasowa organizacja ruchu w strefie zamieszkanej skutkująca wprowadzeniem znaku zakazu zatrzymywania dla mieszkańców posiadających abonament na parkowanie w danej strefie, zgodnie z zasadami współżycia społecznego oraz powszechnie stosowanym zwyczajem powinna być poprzedzona powiadomieniem właścicieli pojazdów o planowanych zmianach w ruchu drogowym, czego wykonawca i Zleceniodawca nie uczynili. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. ustanowiony przez skarżącą profesjonalny pełnomocnik uzupełnił skargę, stawiając zarzuty: - naruszenia art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, które miało wpływ na wynik postępowania, a polegające na nie uwzględnieniu sytuacji, że skarżąca bez swojej winy nie miała możliwości dowiedzieć się o planowanym remoncie drogi, na której pozostawiła swój pojazd, a następnie postawieniu na niej znaku B-36 z tabliczką T-24 zakazującego pozostawiania pojazdu w miejscu obowiązywania znaku pod groźbą usunięcia pojazdu na koszt właściciela z powodu stanu zdrowia uniemożliwiającego zastosowanie się do znaku, co miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności na właściwe ustalenie jej podstawy faktycznej i prawnej; - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie i nienależyte zbadanie sprawy, co miało wyraz w pominięciu przedstawionych przez nią dowodów wskazujących na niemożność zastosowania się przez nią do znaku B-36 z tabliczką T-24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r.., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że w myśl art. 130a ust. 1 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych rozstrzygnięć) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 1 i 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt wykonującego przejazd drogowy także w przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 2 pkt 2 (art. 130aust. 1a p.r.d.). Stosownie zaś do art. 130a ust. 2 ustawy pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie akcji ratowniczej (art. 130a ust. 3 .p.r.d.). Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c p.r.d.). Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji, a także po usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu (art. 130a ust. 7 p.r.d.). Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 130a ust. 10h, i, j cyt. ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśli zaś art. 130a ust. 6 p.r.d. rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W oparciu o powyższe uznać należy, że ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu z drogi, i nie ulega wątpliwości, iż wyliczenie to jest wyczerpujące. Inne, poza nimi, nie uzasadniają usunięcia pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne (ust. 1) lub fakultatywne (ust. 2). W pierwszym wypadku właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności wymienionej uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Z kolei na podstawie ust. 2a cyt. wyżej przepisu art. 130a ustawy właściciel pojazdu zobowiązany został do pokrycia kosztów, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 ustawy, spowodowało ich powstanie. Ustawodawca uzależnił tym samym możliwość naliczenia kosztów właścicielowi pojazdu od zaistnienia skutku w postaci powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji o usunięciu pojazdu. Analizowany przepis art. 130a ust. 1 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych okoliczności i zdarzeń, które wpłynęły i przyczyniły się do powstania tych kosztów. Zawsze bowiem, kiedy wydanie dyspozycji o usunięciu pojazdu skutkować będzie powstaniem kosztów, właściciel pojazdu będzie zobowiązany do jego pokrycia, bez względu Po myśli zaś art. 130a ust. 6 cyt. Ustawy rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W niniejszej sprawie z zawartej w aktach dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że funkcjonariusz Straży Miejskiej w dniu [...] listopada 2019r. ok. godz.13.506 wydał podmiotowi holującemu dyspozycję usunięcia należącego do skarżącej pojazdu marki Chevrolet o nr rej. [...] ul. [...] w [...], z powodu niezastosowania się do znaku B-36 (:"zakaz zatrzymywania się") z tabliczką T-24 ("zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela"). Tym samym wystąpiła okoliczność wskazana w art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d., tj. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W świetle powyższych wywodów stwierdzić należy, że usunięcie pojazdu było obligatoryjne. Tego samego dnia pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym, wyznaczonym przez Prezydenta [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] grudnia 2019 r. o godz. 18.10 pojazd został odebrany z parkingu przez jego właściciela – E. M. Tym samym wobec właściciela pojazdu należało wydać decyzję ustalająca wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Analizując wskazane przepisy przyjąć należy, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie pozwalają przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty na jakąkolwiek uznaniowość, w tym na ustalenie wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu w zależności od stopnia zawinienia czy rodzaju przewinienia. Zobowiązanie do poniesienia kosztów związanych z usunięciem pojazdu i przechowaniem pojazdu nosi pewne cechy odpowiedzialności administracyjnej. Nie jest to odpowiedzialność karnoadministracyjna za wykroczenie. Ta odpowiedzialność, tak jak odpowiedzialność administracyjna, ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy kierującego pojazdem. Kierującego pojazdem obciąża się kosztami, o których mowa w art. 130a ust. 5c ustawy, niezależnie od tego, jaka była rzeczywista wysokość tych kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu i bez względu na okoliczności, którymi kierował się naruszający prawo, a także czy został ukarany za wykroczenie polegające na parkowaniu w miejscu niedozwolonym. Tym samym mają rację organy, że podnoszone przez skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego okoliczności wskazujące, że pojazd skarżącej był zaparkowany na ul. [...] w [...] już przed ustawienia znaku B-36 z tabliczką T-24, a następnie skarżąca, ze względu na stan zdrowia nie miała świadomości, że omawiany pojazd stoi w niedozwolonym miejscu, a następnie została usunięty, są irrelewantne dla obligatoryjności jego usunięcia oraz ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Słusznie organ odwoławczy podniósł, że podnoszone przez skarżąca okoliczności mogą stanowić argumentacje wniosku o umorzenie ustalonej opłaty. Który skarżąca może wnieść odrębnym pismem do Prezydenta [...]. W ocenie Sądu bezzasadne są wnioski skarżącej dotyczące konieczności - zobowiązanie Zarządu Dróg Miejskich w [...] do przedłożenia do akt niniejszego postępowania protokołu ustawienia znaku drogowego B-36 na ul. [...] w [...] oraz sposobu i terminu powiadomienia mieszkańców ul. [...] w [...] o przeprowadzeniu robót drogowych. Z samych wyjaśnień skarżącej wynika, że przez dłuższy czas nie opuszczała mieszkania, a o ustawieniu ww. znaków dowiedziała się od osób trzecich, tym samym powyższe kwestie są bez znaczenia dla faktu podnoszonego przez samą skarżącą braku jej wiedzy o ww. zakazie parkowania i konieczności przemieszczenia pojazdu z dotychczasowego miejsca parkowania. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że prawidłowo ustalono opłatę za przechowywanie pojazdu uznając, że pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym przez 9 dób. Opłata jest naliczana za każdą dobę (w tym rozpoczętą). Pojazd został przyjęty na parking w dniu [...] listopada 2019 r. o godz. 14:00, natomiast jego wydanie nastąpiło w dniu [...] grudnia 2019 r. godz. 18:10. Tym samym naliczenie opłaty za dzień [...] grudnia 2019 r. było zgodne z prawem bowiem pełna doba upływała w dniu [...] grudnia 2019 r. o godz. 14:00. Skarżąca odebrała pojazd o godz. 18:10, co w konsekwencji doprowadziło do naliczenia opłaty za kolejną rozpoczęta dobę. Na podstawie uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019 określono wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 494,00 zł a wysokość opłaty za jego przechowywanie na 41,00 zł za jedną dobę W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.