VII SA/Wa 1927/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie: sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.) asesor WSA Marcin Maszczyński Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2024 r. znak: DOR.7110.27.2023.ACK; DOA.7110.93.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ II instancji, organ odwoławczy) z 20 maja 2024 r. znak: DOR.7110.27.2023.ACK, DOA.7110.93.2023, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. T. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) od decyzji Wojewody Małopolskiego (dalej: organ I instancji, Wojewoda) z 26 stycznia 2023 r. znak: Wl-1.7840.1.87.2021 .KL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco: Decyzją z [...] listopada 2016 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Spółce A. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w K. (dalej również jako: inwestor) inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z trzech segmentów naziemnych z częścią usługowo - handlową, garażem podziemnym i zbiornikiem retencyjnym oraz wewnętrznymi instalacjami, a także przyłączami: wodociągowym, ciepłowniczym i kanalizacji ogólnospławnej oraz zjazdem z drogi publicznej i pochylnią do garażu podziemnego wraz z przebudową słupa oświetleniowego kolidującego z tym zjazdem, a także nadbudową kominów, znajdujących się nad istniejącymi budynkami na działkach sąsiednich przy ul. Ś. w K. - na działkach nr [...] obręb [...] P. (dalej również jako: decyzja ostateczna z [...] listopada 2016 r.). Od powyższej decyzji wpłynęło odwołanie, na skutek którego Wojewoda decyzją z 8 marca 2017 r. znak: Wl-1.7840.5.98.2016.KL umorzył postępowanie, ponieważ odwołujący nie posiadał interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę. Postępowanie sądowe wszczęte skargą na tę decyzję zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 690/17. Prezydent Miasta K. decyzjami: nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] z [...] grudnia 2018 r" nr [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. zmieniał decyzję z 14 listopada 2016 r. o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzał kolejne zamienne projekty budowlane. Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta K. przeniósł pozwolenie na budowę na nowego inwestora. Wnioskiem z 16 sierpnia 2021 r. współwłaściciel działki nr [...] (skarżący) wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący rażącego naruszenia prawa dopatrywał się w zatwierdzeniu przez organ administracji publicznej projektu budowlanego inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obowiązującej linii zabudowy. Ponadto strona podniosła, że nie ma tożsamości między podmiotem, który wniósł o pozwolenie na budowę a podmiotem, który uzyskał to pozwolenie. Co za tym idzie, skarżący podważył oświadczane przez inwestora prawo do dysponowania terenem objętym inwestycją na cele budowlane. Zdaniem skarżącego inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym. Wskazał, że omawiany budynek wielorodzinny został nieprawidłowo usytuowany na działce budowlanej z naruszeniem przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Poza tym inwestycja nazwana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym w rzeczywistości stanowi zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych; użycie przez inwestora odpowiedniej nazwy pozwoliło uniknąć obowiązku zastosowania wymaganych przepisów dotyczących usytuowania placu zabaw. Decyzją z 26 stycznia 2023 r. znak: Wl-I.7840.1.87.2021.KL Wojewoda, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówił skarżącemu stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2016 r. nr [...] . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zwrócił uwagę na przesłanki "rażącego" naruszenia prawa, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu wniosku strony dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r, poz. 290, dalej: P.b.) organ I instancji podniósł, że działki inwestycyjne znajdują się w obszarze, w którym od [...] grudnia 2013 r. obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (Dz. Urz. Woj. M. z 2013 r., poz. 7586, dalej: m.p.z.p.). W ocenie Wojewody z projektu budowlanego wynika, że elewacja segmentu A od strony ul. Ś. została usytuowana na obowiązującej linii zabudowy w ekspresyjny sposób, 'tzn. posiada cofnięty parter i piątą, ostatnią kondygnację, posiada uskok (na kondygnacji 2, 3 i 4) oraz obszerne loggie. Żaden z elementów konstrukcyjnych nie przekracza obowiązującej linii zabudowy. Takie usytuowanie elewacji o nieregularnej formie w kontekście zapisów § 3 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., w ocenie organu I instancji, należy uznać za prawidłowe, ponieważ w przypadku inwestycji przy ul Ś. elewacja w znacznym stopniu (powyżej połowy powierzchni) przylega do obowiązującej linii zabudowy. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego, niejednoznaczności podmiotu występującego o pozwolenie na budowę Wojewoda wyjaśnił, że zarówno we wniosku z 10 sierpnia 2016 r. o pozwolenie na budowę, jak i w załączonym do niego projekcie budowlanym oraz w decyzji z 14 listopada 2016 r. jako inwestora wskazano Spółkę A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. . Natomiast z KRS prowadzonego dla inwestora oraz dla M. spółka z o.o., która była udziałowcem inwestora, wynika, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz upoważnienie pełnomocnika zostały podpisane przez osobę uprawnioną. Poza tym inwestor do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi pozwoleniem na budowę na cele budowlane (pod odpowiedzialnością karną), zatem nie można stwierdzić naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. oraz art. 35 ust. 4 P.b. Odnośnie do zarzutu braku prawa do dysponowania działkami o numerach: [...] Wojewoda wyjaśnił, że działek tych dotyczą wydane na rzecz inwestora: decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2015 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oraz pismo Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Zarządu z 6 września 2016 r. o uzgodnieniu z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Dokumenty te stanowią podstawę do złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Dalej Wojewoda ocenił, że wprawdzie istnieją w dokumentacji projektowej rozbieżności między adresatami poszczególnych uzgodnień a inwestorem, które powinny być wyjaśnione na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, niemniej jednak nie można stwierdzić, by były one podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. Wszystkie bowiem wymienione uzgodnienia jednoznacznie dotyczą przedmiotowej inwestycji na działkach o numerach: [...] obręb [...] P. . Ponadto inwestor mógł być związany z poszczególnymi adresatami uzgodnień umowami cywilnymi, na podstawie których uzgodnienia te zostały docelowo udzielone inwestorowi. W odniesieniu do zarzutu braku pozwolenia wodnoprawnego organ I instancji podniósł, że w dacie wydania decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. obowiązywały przepisy art. 122-124 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469 ze zm., dalej: P.w.). Planowana inwestycja - jak wynika z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, stanowiącej część projektu geologicznego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] kwietnia 2015 r. - miała nie powodować oddziaływania na środowisko wodno-geologiczne przekraczające granice działek objętych planowaną inwestycją. Oznacza to brak obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przez inwestora, o czym mowa w art. 124 pkt 6 P.w. W zakresie zarzutów dotyczących ochrony pożarowej organ I instancji wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, iż przy granicy z działką nr [...] została zaprojektowana ściana oddzielenia pożarowego REI 120, co jest zgodne z § 232 ust. 6 i § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji - Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej: rozporządzenie Ml z 2002 r.). W odniesieniu do zarzutu dotyczącego lokalizacji fragmentu budynku przy granicy z działką nr [...] Wojewoda zauważył, że jest ono zgodne z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w związku z § 5 ust. 2 pkt 5 m.p.z.p., który dopuszcza lokalizację budynków w granicach działek. Natomiast usytuowanie ściany oddzielenia pożarowego przy granicy działki budowlanej nr [...] pozwala na swobodne decyzje inwestycyjne sąsiadów w zakresie warunków ochrony pożarowej. Organ I instancji wyjaśnił również, że na działkach o numerach: [...] faktycznie znajdują się trzy segmenty mieszkalne, jednak nie jest to zespół trzech budynków niezależnych od siebie (jak twierdzi skarżący), ale jeden obiekt. Wszystkie te trzy segmenty są bowiem usytuowane na parkingu podziemnym, który w całości stanowi jedną strefę pożarową i jest funkcjonalnym łącznikiem poszczególnych segmentów mieszkalnych; bez tej części nie ma możliwości zapewnienia samodzielnego ich funkcjonowania. Nie ma możliwości wydzielenia poszczególnych części budynku, gdyż są one nawzajem od siebie zależne. W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2016 r., ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewodę. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 232 ust. 6 i § 235 ust. 2 rozporządzenia Ml z 2002 r" art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 12 ust. 2 i § 40 rozporządzenia Ml z 2002 r., art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 124 pkt 6 P.w. poprzez niezasadne uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2016 r., znak: [...] nie jest dotknięta rażącymi naruszeniami, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji odmawiającej stwierdzenia jej nieważności. Ponadto skarżący w odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 8 i art. 35 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób naruszający zaufanie obywateli do państwa, w tym poprzez brak podejmowania jakichkolwiek czynności pomiędzy złożeniem wniosku wszczynającego niniejszą sprawę a jej przekazaniem do GINB, co skutkowało niewydaniem decyzji w przedmiocie nieważności pozwolenia na budowę w terminie określonym w art. 37b P.b.; art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosków o dopuszczenie dowodów z: akt wskazanych w piśmie Prezydenta Miasta K. z 1 sierpnia 2022 r., oględzin nieruchomości nr [...] oraz nieruchomości przy ul. Ś. [...] , przeprowadzenia analizy nasłonecznienia działki nr [...] ; art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności: zdjęć kominów i otworów okiennych w budynku oficyny zachodniej na działce nr [...] , ekspertyzy zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z trzech segmentów nadziemnych z częścią usługowo-handlową i garażem podziemnym na działkach ew. nr: [...] obr. [...] P. przy ul. Ś. w K. , wyciągu z projektów architektonicznych dotyczących inwestycji przy ul. Ś. [...] (załącznik do pisma wnioskodawcy z 19 października 2021 r.), pisma A. T. z 13 lipca 2015 r. w przedmiocie analizy nasłonecznienia (załącznik do pisma wnioskodawcy z 9 listopada 2021 r.), wyroku WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2022 r. (załącznik do pisma wnioskodawcy z 30 maja 2022 r.) oraz niewyjaśnienie przyczyn ich pominięcia, co skutkowało istotnym naruszeniem zasad oceny dowodów, a w konsekwencji odmową udzielania pozwolenia wodnoprawnego; art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przyczyn negatywnej dla wnioskodawcy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz podniesionych przez niego kwestii, co skutkowało istotnym naruszeniem przepisów postępowania - przede wszystkim zasady należytego uzasadniania decyzji administracyjnych oraz zasady przekonywania. Wskazaną na wstępie decyzją z 20 maja 2024 r. GINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wyłącznie w przypadku niewątpliwego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zauważył, że w postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Istotą tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, czy przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z decyzji badanej wynika. Powołując się na orzecznictwo dodał, iż organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanego aktu. Następnie GINB przywołał regulacje przewidziane w art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Wskazał, że Inwestor – A. Sp. z o.o. Sp. k. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami (działki nr ewid. [...] obręb [...] P. w K. ) na cele budowlane. Według GINB z tego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakich nieruchomości ono dotyczy, jak również z czego wynika tytuł prawny przysługujący inwestorowi do ww. działek. Wyjaśnił, że przepisy P.b. nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. został zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Od wejścia w życie znowelizowanych przepisów obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie odpowiedniego oświadczenia na sformalizowanym druku. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania celem weryfikacji oświadczenia. W ocenie organu odwoławczego nie można zarzucić organowi wydającemu decyzję ostateczną z 14 listopada 2016 r. (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że nie przeprowadził weryfikacji oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ na etapie postępowania zwykłego nie było podstaw uzasadniających wątpliwość, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. W związku z tym w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. Następnie GINB wyjaśnił, że stosownie do treści art. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji podkreślił w tym miejscu, że analiza załącznika graficznego do m.p.z.p. oraz projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Tom I - Plan zagospodarowania terenu - rys. nr S/1.01 - str. 145) wykazała, że działki inwestycyjne nr ewid. [...] znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem MW/U.6 - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, usługową, wielorodzinną z usługami (§ 28 ust. 1 m.p.z.p.), działki inwestycyjne nr ewid. [...] znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem MW/U.3 - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, usługową, wielorodzinną z usługami (§ 25 ust. 1 m.p.z.p.), natomiast działki inwestycyjne nr ewid. [...] znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem KDD.6 - teren komunikacji drogi klasy dojazdowej (§ 39 ust. 1 m.p.z.p.). Według organu odwoławczego nie sposób więc zarzucić, aby sporne przedsięwzięcie uchybiało w stopniu kwalifikowanym ustaleniom m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu. Analiza akt sprawy nie wykazała również, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący pozostałe ustalenia tegoż planu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., organ odwoławczy wskazał, że cofnięcie elewacji parteru segmentu A projektowanego budynku od strony ul. Ś. względem obowiązującej linii zabudowy nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zaprojektowanie elewacji parteru z nieznacznym odsunięciem od obowiązującej linii zabudowy ma wpływ na poprawę dostępności do lokali użytkowych znajdujących się na parterze segmentu A. Ponadto powstałe w wyniku cofnięcia elewacji zadaszenie chroni klientów lokali użytkowych przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznym. GINB uznał w związku z powyższym, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Dalej GINB stwierdził, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ml z 2002 r. usytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 2 pkt 5 m.p.z.p. dopuszcza się lokalizowanie budynków w granicach działek. W tym zakresie GINB przeprowadził analizę projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Tom I Plan zagospodarowania terenu - rys. nr S/1.01 - str. 145), która wykazała, że: - segment A został zaprojektowany w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz w odległości około 1,5 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] ; segment B został zaprojektowany w odległości od 5,81 m do 7,50 m od granicy z działką nr ewid. [...] , w odległości 4,19 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz 5,91 m od granicy z działką nr ewid. [...] ; segment C został zaprojektowany w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz w odległości 4,8 m od granicy z działką nr ewid. [...] . Poza tym analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że elewacja budynków oficynowych na działce nr ewid. [...] , usytuowana w granicy z działką nr ewid. [...] , jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120. W konsekwencji GINB stwierdził, że zaprojektowanie Segmentu B w odległości od 5,81 m do 7,50 m od budynków oficynowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] nie narusza § 271 ust. 1 rozporządzenia Ml z 2002 r. Jednocześnie wskazał, że projektowane segmenty A i C nie naruszają w sposób rażący przepisu § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. W ramach spornego zamierzenia przewidziano budowę ściany oddzielenia pożarowego o parametrach REI 120 od strony działek nr ewid. [...] (Projekt budowlany - Tom I Plan zagospodarowania terenu - rys. nr S/1.01 - str. 145). Poza tym GINB zauważył, że projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. M. Nr upr. [...] , a M. i Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z [...] lipca 2016 r., znak: [...] , wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030, dalej: rozporządzenie MSWiA z 2009 r.), stosownie do wskazań opracowania pt.: "Ekspertyza zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z trzech segmentów naziemnych z częścią usługowo-handlową i garażem podziemnym na działkach nr [...] obr. [...] P. przy ul. Ś. w K. " (Projekt budowlany - Tom I - str. 78). Projektowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych) oraz § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ml z 2002 r. Organ odwoławczy za niezasadny uznał również zarzut naruszenia § 40 ww. rozporządzenia, bowiem z dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku wielorodzinnego składającego się z trzech segmentów naziemnych wraz z częścią usługowo-handlową i garażem podziemnym, który stanowi jedną strefę pożarową (zob. Projekt budowlany - Tom I, str. 178 i 211). Jednocześnie inwestor uzyskał decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 3 sierpnia 2016 r. Nr 884/16 udzielającą pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Powyższe oznacza, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 8 oraz art. 124 pkt 6 P.w. GINB powołał się na dokumentację geologiczno-inżynierską załączoną do projektu budowlanego, z której nie wynika, aby sporna inwestycja miała powodować oddziaływania na środowisko wodno- geologiczne wykraczające poza granice działek inwestycyjnych. Dlatego inwestor nie był zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Mając na uwadze przedłożony w trakcie przedmiotowego postępowania odwoławczego wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii P. O. na okoliczność zasięgu oddziaływania wykopów budowlanych realizowanych przy okazji inwestycji przy ul. Ś. [...] , wykraczającego poza granice terenu i błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątek z art. 124 pkt 6 P.w. oraz zdjęć i aktu notarialnego Repetytorium A nr [...] , organ II instancji, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnił, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się zatem, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli, tj. takich, którymi dysponował organ, wydając kwestionowaną decyzję. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy i obowiązujący na moment wydania kontrolowanej decyzji stan prawny. W związku z powyższym za bezzasadne GINB uznał również zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznania wskazanych przez stronę wniosków o dopuszczenie dowodów oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy art. 107 § 3 k.p.a. W konkluzji GINB wskazał, że nie dopatrzył się, aby kontrolowana decyzja ostateczna z 14 listopada 2016 r. była obarczona którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów P.b. oraz aktów wykonawczych, nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Od decyzji GINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: -art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Wojewody w całości i niestwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. oraz utrzymanie w mocy decyzji Wojewody, mimo iż decyzja ostateczna z 14 listopada 2016 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 37b P.b. poprzez ich brak ewentualnego zastosowania i niestwierdzenie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdzono jej nieważności, pomimo że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś jedynie ewentualne przyjęcie, iż regulacja art. 37b § 2 P.b. ma zastosowanie do wszelkich decyzji o pozwoleniu na budowę, niezależnie od daty ich ogłoszenia, bądź doręczenia, a w efekcie upływ okresu 5 lat od dnia doręczenia decyzji Prezydenta Miasta K. mógł powodować brak możliwości stwierdzenia jej nieważności; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego oraz brak należytego załatwienia sprawy, a także poprzez poczynienie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy, a co za tym idzie niewyjaśnienie go w sposób wyczerpujący, w szczególności w zakresie niedostrzeżenia niezgodności inwestycji z m.p.z.p. w zakresie linii zabudowy (cofnięcie budynku względem linii zabudowy wytyczonej w m.p.z.p.), nieprawidłowości usytuowania budynku powstałego w ramach inwestycji w zakresie przepisów p.poż., zastosowaniu okien i drzwi balkonowych niespełniających norm p.poż, a nadto zaniechanie - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności - ponownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ, a także brak wszechstronnego rozpatrzenia złożonego przez skarżącego odwołania i należytego odniesienia się do wszystkich podniesionych w nim zarzutów; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosków skarżącego o dopuszczenie dowodów z: akt wskazanych w piśmie Prezydenta Miasta K. z 1 sierpnia 2022 r., oględzin nieruchomości nr [...] oraz nieruchomości przy ul. Ś. , analizy nasłonecznienia działki [...] , opinii P. O. , na okoliczność zasięgu oddziaływania wykopów budowlanych realizowanych przy okazji inwestycji przy ul. Ś. , wykraczającego poza granice terenu; art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania skarżącego do władzy publicznej i niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności, a także równego traktowania, co w efekcie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; art. 9 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne oraz nienależyte wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek braku uchylenia decyzji Wojewody i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego, a w rezultacie niewywołanie u skarżącego pożądanego odczucia, iż wydana decyzja jest jedynym zasadnym rozstrzygnięciem jakie mogło zapaść w przedmiotowej sprawie; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do mylnego stwierdzenia, iż decyzja Prezydenta Miasta K. jest zgodna z zapisami m.p.z.p., art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 232 ust. 6 i § 235 ust. 2 rozporządzenia Ml z 2002 r. w związku z § 12 ust. 2, § 13, § 57 oraz § 60 i § 142 ust. 1-3 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności poprzez ich błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta K. jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, zaś inwestycja spełnia normy statuowane przez przepisy prawa, w tym związane z zapewnieniem bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r., ewentualnie stwierdzenie wydania tej decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę GINB, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 t.j. ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd kontrolował decyzję GINB z 20 maja 2024 r., wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności, który stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja zawiera wady enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które skutkują możliwością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Ocena istnienia tych przesłanek następuje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej kontroli, a nie w dacie stwierdzenia jej nieważności. Nie ma na nią wpływu późniejsza zmiana stanu faktycznego, zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (z mocą wsteczną), czyli od dnia, w którym została wydana. Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższych reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie administracyjne zarzucił wydanie decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że o "rażącym" naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub społeczne, tj. skutki, które wywołuje decyzja. Brak któregoś z wymienionych elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji z "rażącym naruszeniem prawa". Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Poza tym z "rażącym" naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona. Innymi słowy pod pojęciem "rażącego" naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na oczywiste naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1149/19, publ. cbosa). Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r., która następnie była trzykrotnie zmieniana i przeniesiona na inny podmiot. Z treści zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wynika, że organy orzekające dokonały pełnego i dokładnego zbadania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji pod kątem wystąpienia zarzucanej przez wnioskodawcę przesłanki "rażącego naruszenia prawa". Sąd w całości akceptuje argumenty i wywody organów, uznając brak ww. przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. Organy nie znalazły takich wyraźnych naruszeń norm prawa materialnego przy jej wydawaniu, niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Skarżący we wniosku, odwołaniu i skardze oraz formułując wnioski dowodowe zawarte w toku postępowania nieważnościowego stawiał takie zarzuty, które kwalifikowały się do postawienia w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące - ani tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo, w sytuacji gdy nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Pierwszym zarzutem wnioskodawcy była niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., a więc należało rozważyć naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., zgodnie z którym ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o obowiązującej linii zabudowy, należy przez to rozumieć linię, na której wymaga się obowiązkowo usytuowania elewacji frontowych nowo realizowanych budynków; linia ta nie dotyczy usytuowania poza tą linią okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także zewnętrznych części budynku stanowiących: schody, pochylnie lub rampy z uwzględnieniem przepisów odrębnych lub zapisów zawartych w ustaleniach szczegółowych planu. Z projektu budowlanego (opis techniczny - T. 1, str. 219) wynika, że elewacja segmentu A od strony ul. Ś. nie narusza obowiązującej linii zabudowy, bowiem żaden z elementów konstrukcyjnych jej nie przekracza. W znacznym stopniu (powyżej połowy powierzchni) przylega do obowiązującej linii zabudowy (trzy środkowe kondygnacje), zaś na pozostałej części (cofnięcie ściany frontowej w poziomie parteru i najwyższej kondygnacji) linia zabudowy jest ukształtowana w formie nieregularnej (uskokowo). Takie usytuowanie linii zabudowy, w ocenie Sądu, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, bowiem w istocie została ona usytuowana od strony ulicy Ś. , jak to wymaga m.p.z.p. Zarzut skarżącego dotyczący błędnej wykładni ww. przepisów odnoszących się do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, z uwagi na brak przesłanki "oczywistego" i jednoznacznego naruszenia prawa. Jak już wyżej wskazano kwalifikowana wada decyzji kontrolowanej w trybie postępowania nieważnościowego nie może opierać się na różnych interpretacjach (wykładni) obowiązującego przepisu prawa. W odniesieniu do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. (zgodność projektu budowalnego z przepisami techniczno-budowlanymi) skarżący zarzucił w skardze, że w toku postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z 14 listopada 2016 r. pominięto problem wpływu nowopowstałych obiektów pod względem ochrony przeciwpożarowej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela wywody GINB zawarte w zaskarżonej decyzji (strona 5-6), iż projektowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów przeciwpożarowych zawartych w § 271-272 rozporządzenia Ml z 2002 r. Świadczy o tym nie tylko budowa w ramach spornego zamierzenia ścian oddzielenia przeciwpożarowego przy ścianie sąsiednich budynków (m.in. na działce nr 316/1) o odporności ogniowej REI 120 (projekt budowlany T. 1, str. 207, T. II, str. 244-249), ale również opinia bez uwag projektu zagospodarowania terenu inwestycji przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (projekt budowlany T. 1, str. 145) oraz wyrażenie zgody przez M. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z [...] lipca 2016 r. znak: [...] na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z 2009 r. (T. I projektu budowlanego, str. 78 oraz ekspertyza zabezpieczenia przeciwpożarowego k. 78/1-78/22). Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące niedokonania nadbudowy kominów na nieruchomościach sąsiednich, tj. niewywiązania się inwestora z tego obowiązku. Zdaniem Sądu kwestia ta nie dotyczy wady kwalifikowanej samego projektu budowlanego, tylko jego wykonania, co nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Z nazwy spornego przedsięwzięcia wynika, że inwestycja obejmowała " (...) nadbudowę kominów znajdujących się nad istniejącymi budynkami na działkach sąsiednich (...)". Wskazany w skardze przykładowy wyrok WSA w Kielcach z 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 590/15, z którego wynika, że niezgodność inwestycji z wymogami rozporządzenia Ml z 2002 r. stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, nie jest adekwatny do wskazywanego w tej sprawie przez skarżącego problemu nadbudowy kominów, ponieważ dotyczył kontroli decyzji w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Słuszność powyższej oceny Sądu potwierdza okoliczność, że skarżący wnosił również o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z [...] czerwca 2019 r. o pozwoleniu na użytkowanie segmentu B spornej inwestycji, gdzie wskazywał na niezrealizowanie przez inwestora obowiązku nadbudowy kominów na budynkach sąsiednich, w tym na budynku stanowiącym współwłasność skarżącego (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 466/22). W odniesieniu do zarzutu naruszenia warunków technicznych dotyczących usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy (§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ml z 2002 r.), to organ odwoławczy szeroko omówił i zasadnie przywołał w tym zakresie ustalenia m.p.z.p. (§ 5 ust. 2 pkt 5), który dopuszcza lokalizowanie budynków w granicach działek. W kontekście przedmiotowej sprawy prowadzonej w trybie nadzwyczajnym niezasadne są, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazywanych przepisów rozporządzenia Ml z 2002 r. Poza sformułowaniem zarzutu naruszenia § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, skarżący nie rozwinął ich w uzasadnieniu skargi. Natomiast organ odwoławczy w tym zakresie zajął stanowisko, iż projektowana inwestycja nie narusza rażąco tych przepisów. W odniesieniu do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (projekt budowlany T. 1, k. 26-76), to została ona zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] stycznia 2015 r. znak: [...] (projekt budowlany T. 1, k. 77) i wynikał z niej brak obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przez inwestora na datę wydania decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. W tym miejscu należy podkreślić, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, uzyskał wymagane uzgodnienia i opinie. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego w odniesieniu do mocy dowodowej oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie oświadczenie inwestor ma obowiązek złożyć, ubiegając się o pozwolenie na budowę, pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.). Złożenie takiego oświadczenia samo w sobie jest wystarczające do uznania przez organ administracji, że inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dopiero jeśli pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością tego oświadczenia, organ administracji może podjąć czynności w celu jego weryfikacji (por. np. wyroki NSA: z 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3551/18, publ. Lex nr 3232095, z 11 maja 2021 r" sygn. akt II OSK 2180/18, publ. Lex nr 3192502). Z oświadczenia złożonego przez inwestora do dokumentacji projektowej wynika jednoznacznie kto je złożył, jakich nieruchomości dotyczy i z czego wynika tytuł prawny do tych nieruchomości. Oświadczenie podpisał Z. T. , który był Prezesem M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , która jednocześnie była wspólnikiem reprezentującym inwestora (dane z KRS: nr [...] oraz nr [...] ). Tytuł prawny do działek inwestycyjnych (stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowalnych) został wskazany w rubryce D.1 poz. 28 oraz D.2 poz. 29 oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy zgodzić się z organami, że w postępowaniu nieważnościowym nie jest dopuszczalne prowadzenie całościowego postępowania dowodowego dotyczącego okoliczności faktycznych sprawy ostatecznie zakończonej decyzją weryfikowaną w trybie stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest bowiem ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, w tym przez prowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1745/18, publ. Lex nr 3059701). Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania (por. np. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2216/17, publ. Lex nr 2700793, wyrok NSA z 29 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 267/12, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2352/14, publ. cbosa). Zarzuty procesowe strony, w szczególności odnoszące się do przeprowadzenia przez organy wnioskowanych w toku niniejszego postępowania administracyjnego dowodów, nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ organy orzekające nie miały podstaw do zbierania materiału dowodowego w tak szerokim zakresie, w jakim wnosił skarżący, i czynienia na jego podstawie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Tryb nadzwyczajny nie jest bowiem dodatkową, trzecią instancją administracyjną. Ocena postępowania dowodowego (postępowania wyjaśniającego), a także jego uzupełnienie, może nastąpić wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a. (por. w.cyt. wyrok oraz wyrok NSA z 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1472/09, publ. cbosa). Organ w niniejszej sprawie nie orzeka więc co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy i obowiązujący na moment wydania kontrolowanej decyzji stan prawny (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2216/17). W powyższym kontekście Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który w odpowiedzi na skargę, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych na etapie postępowania odwoławczego, wyjaśnił, że oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu zwykłym. Organ w takiej sytuacji jest ograniczony do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania (por. wyrok NSA z 29 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 267/12; wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2352/14, publ. cbosa). W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego spraw zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. wyroki NSA: z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12 oraz z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11, publ. cbosa). W powyższym kontekście Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego odnoszące się do wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, dotyczących postępowania wyjaśniającego (dowodowego), tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 15 k.p.a. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia zasad naczelnych postępowania administracyjnego, tj. art. 6 k.p.a. (zasada legalności działania), art. 8 § 1 k.p.a. (zasada bezstronności, równego traktowania i proporcjonalności), art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Postępowanie w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, było prowadzone w zgodzie z obowiązującymi w postępowaniu nieważnościom przepisami prawa. Natomiast fakt, że strona nie zaakceptowała zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, nie świadczy o naruszeniu przez organ prawa i zasady przekonywania. Nie wymaga się od organu osiągnięcia rezultatu, tj. przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 124/10, publ. cbosa). Mając powyższe na uwadze niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 37b § 2 P.b. przez niestwierdzenie wydania decyzji ostatecznej z 14 listopada 2016 r. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdzono jej nieważności, bowiem ten przepis P.b. stosuje się dopiero wówczas, kiedy zaistnieje którakolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Reasumując, Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie powielił tylko stanowiska organu I instancji, ale dokonał własnych ustaleń, posiłkując się dokumentacją projektową. Dlatego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną. ----------------------- Sygn. akt VII SA/Wa 1927/24 #