VII SA/Wa 1925/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na fakt nienadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 ppsa. Zgodnie art. 257 ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, gdyż skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Również urzędowy formularz nie został załączony do sprzeciwu. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia starszego referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 ppsa Sąd orzekł zatem, jak w sentencji postanowienia.