VII SA/Wa 1913/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi I C na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej I C kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm., dalej: "p.b."), po ponownym rozpatrzeniu odwołania I C (dalej: "skarżąca") - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że na skutek wniosku B P (dalej: "inwestorka"), Prezydent [...], powołaną decyzją z [...] grudnia 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych II-kondygnacyjnych z poddaszem użytkowym i garażem podziemnym, projektowanej na działkach nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...]. Wojewoda [...]decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...] , umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez I C od ww. decyzji Prezydenta z [...] grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1796/15, oddalił skargę wniesioną przez I C od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 22 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1042/17 uchylił powyższy wyrok WSA w Warszawie oraz decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...] , organ odwoławczy zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, celem uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez: 1) doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) w zakresie: a) § 3 - spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 p.b.; b) § 6 - projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, Tom II/B rozpada się.; ponadto na projekcie zagospodarowania terenu znajdują się wklejki, sposób ich umieszczenia umożliwia ich późniejsze usuniecie z przedmiotowego dokumentu; c) § 8 - naniesienie klauzuli poświadczenia za zgodność z oryginałem wraz z podpisem projektanta, na kopii mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu; d) § 8 - uzupełnienie orientacji położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata na projekcie zagospodarowania terenu; e) § 8 - granice terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich; f) § 11 - dołączenie analizy możliwości racjonalnego wykorzystania, wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło wymagana; 2) uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o obszar aktualizacji wyznaczony zgodnie z § 5 rozporządzenia z 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. 1995 r., Nr 25, poz. 133) - "mapy, o których mowa w § 4, zwane dalej "mapami do celów projektowych", powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy", ponadto wskazany obszar powinien znajdywać się w legendzie projektu zagospodarowania terenu; 3) doprowadzenie rysunku projektu zagospodarowania terenu do § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 5 września 2013 r., w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1183 z późn. zm. ) - zgodnie z załącznikiem nr 5 rozporządzenia klauzula zawiera m.in. imię, nazwisko i podpis osoby reprezentującej organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny; aby zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł stwierdzić, że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu została sporządzona na mapie do celów projektowych, mapa ta musi zawierać ww. klauzulę (jak zaś wskazuje analiza mapy, na której projektant sporządził przedmiotowy projekt nie zawiera ona tejże klauzuli); 4) wyjaśnienie: w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się informacja, iż projektowana jest infrastruktura techniczna (furtka, trzepak, śmietnik, zbiorniki retencyjno-rozsączające), która nie została objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, a opis jej realizacji nie znajduje się w części opisowej projektu zagospodarowania terenu; jeśli zamierzeniem inwestora jest realizacja niezbędnej infrastruktury w ramach odrębnej procedury, informacja ta powinna spójnie i jednolicie objąć cały projekt budowlany; projekt budowlany musi w pełni odzwierciedlać wniosek o pozwolenie na budowę, być z nim zgodny oraz wspólny (art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 p.b.); 5) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) poprzez: a) przedłożenie analizy przesłaniania i nasłonecznienia zgodnej z § 57 i § 60, która powinna gwarantować czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8;00-16;00, dokumentacja powinna składać się z analizy dla dwóch dni równonocy, ponadto analiza winna być przygotowana w sposób, który umożliwi organowi weryfikację zawartych w niej twierdzeń; b) § 40 zapewnienie w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę placów zabaw dla dzieci i miejsc rekreacji dostępnych dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy, w godzinach 10;00-16;00; c) wykazanie zgodności z § 23 w przedmiocie zachowania 10 m usytuowania śmietnika od placu zabaw. Pismem z [...] lipca 2020 r. organ I instancji przekazał komplet dokumentów oraz dokumentację projektową. Pismem z [...] sierpnia 2020 r., Wojewoda zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda podniósł, że zgodnie z wyrokiem NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1042/17, skarżącą I C należało uznać za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, z posiadanej dokumentacji wynika, że wszystkie ww. wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione. Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, tj. projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działki nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...]. Wojewoda wskazał, że dla obszaru przedmiotowej inwestycji wydano decyzję z [...] grudnia 2006 r., nr [...] o warunkach zabudowy, przeniesioną na inwestorkę decyzją z [...]kwietnia 2007 r., nr [...] r. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowany zespół dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych II-kondygnacyjnych z poddaszem użytkowym i garażem podziemnym naruszał ustalenia ww. decyzji. Nieprzekraczalna linia zabudowy (w odległości 6,5 m od linii granicy terenu z ulicą [...] – w projekcie budowlanym 20,7 m), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy kubaturowej (max. 30% - w projekcie budowlanym 30%), wskaźnik zabudowy i utwardzeń w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (max. 45% - w projekcie budowlanym 42 %), ilość kondygnacji i max. wysokość (IV i 12 m - w projekcie budowlanym III i 10,78 m), szerokość elewacji frontowej (max. 15 m - w projekcie budowlanym 14,92 m). W projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy (na każdy lokal mieszkalny powinno przypadać 1,5 miejsca parkingowego - w projekcie przewidziano 24 lokale mieszkalne, natomiast miejsc postojowych projektuje się 39, w tym 1 dla osób niepełnosprawnych). Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Budynek należy do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych. Wojewoda zaznaczył, że planowana inwestycja nie ogranicza możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały, a jedynie chwilowy związany z koniecznością przebudowy infrastruktury technicznej. Została zachowana także zasada poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, która ma charakter zasady ogólnej prawa budowlanego. Następnie organ odwoławczy podał, że projektowany budynek usytuowany został zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Organ odwoławczy stwierdził także, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokumentacja projektowa jest kompletna. Zawiera oświadczenie, wskazane w art. 20 ust. 4 p.b. oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, wskazane w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Dokumentacja projektowa posiada także wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W konsekwencji, jak podkreślił Wojewoda, złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Wskazał, że aby ocenić czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., koniecznym jest ustalenie - czy projektowany obiekt budowlany odpowiada przepisom techniczno-budowlanym i czy projektowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych i uciążliwości dla otoczenia, przy czym nie chodzi tu o każde uciążliwości czy utrudnienia, albowiem realizacja nowych obiektów budowlanych, zwłaszcza na terenach intensywnej zabudowy, zawsze powoduje pewne uciążliwości faktyczne dla terenów sąsiednich. Art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., odnosi się wyłącznie do uciążliwości i utrudnień, które naruszają konkretne przepisy. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. W kwestii zarzutu zacienieniu budynku, ogrodu i rosnących tam krzewów ze strony zachodniej, zwiększenia ruchu samochodowego przez planowaną inwestycję, Wojewoda wyjaśnił, że kwestia uciążliwości i obniżenia komfortu życia związanego z budową zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych zaliczana jest do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi jedynie określone roszczenia cywilnoprawne. Utrudnienia nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Zdaniem organu odwoławczego, także zarzut tzw. zalewania terenu sąsiedniego nie zasługuje na uwzględnienie. Wody z dachu, poprzez rury spustowe będą wyprowadzane w teren zieleni. Z kolei tarasy nad garażami będą posiadały odwodnienie za pomocą rynienek do systemu odwodnienia na teren działki. Dodatkowo projekt inwestycji przewiduje zabezpieczenie w postaci opaski żwirowej odwadniającej o szerokości 50 cm. Dalej Wojewoda podkreślił, że wskazane przez skarżącą wyroki (z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2104/19 oraz z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2104/19) nie są prawomocne, a tym samym nie mają prawa wykonalności. W konsekwencji, Wojewoda [...]decyzją z [...] września 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. I C, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] września 2020 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 p.b., poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegającą na przyjęciu, że jest dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, która została już wybudowana (zrealizowana), mimo że w takiej sytuacji legalizacja robót budowlanych powinna nastąpić w trybie art. 50 i 51 p.b., a za niedopuszczalne uznać należy zakończenie przedmiotowego postępowania utrzymaniem w mocy ww. decyzji merytorycznej; b) art. 34 ust. 1 i ust. 4 p.b. w związku z art. 152 § 1 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na wadliwym przyjęciu, że jest dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, która została uchylona przez sąd administracyjny nieprawomocnym wyrokiem, mimo że od dnia wydania tego wyroku decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych; 2) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że organ odwoławczy nie miał ku temu żadnych podstaw faktycznych i prawnych, gdyż postępowanie odwoławcze powinno być zakończone uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania organu I instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę, wniosła o uwzględnienie przez Wojewodę [...] skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ o uchylenie przez Sąd w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub według złożonego na rozprawie spisu kosztów. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...]podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja narusza prawo. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę że Naczelny Sąd Administracyjnego wyrokiem z 22 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1042/17, na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok WSA z 30 listopada 2016 r., sygn. akt 1796/2015 i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]z [...] czerwca 2015 r., wskazując, że organ odwoławczy przystąpi do rozpoznania sprawy na etapie odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta [...]z [...]grudnia 2014 r., a postępowanie winien zakończyć stosowną decyzją, w sposób który NSA przesądzić nie może. Przy czym NSA zasygnalizował, że wyjaśnienia wymagać będzie stan inwestycji, przede wszystkim czy inwestor dysponując ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę przystąpił do robót budowlanych, a jeśli tak - na jakim etapie znajduje się przedmiotowa inwestycja. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia ( art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). I tak, Sąd zwraca uwagę, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]udzielił pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji, tj. zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych II-kondygnacyjnych z poddaszem użytkowym i garażem podziemnym, projektowanej na działkach nr ew. [...],[...],[...]w [...] położonych przy ul. [...]. Oznacza to, że oceny decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda dokonywał gdy inwestycja została już zrealizowana, ale co istotne (zdaniem Sądu) także z uwzględnieniem decyzji Prezydenta [...]z [...]grudnia 2006 r., nr [...], która wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1303/18 – została uchylona. WSA nakazał aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ odniósł się do kwestii linii zabudowy i wysokości zabudowy w kontekście spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa a następnie ocenił jakie skutki niesie za sobą decyzja o warunkach zabudowy. W takiej sytuacji skład orzekający stoi na stanowisku, że Wojewoda powinien zawiesić postępowanie odwoławcze - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Bez ostatecznej decyzji w powyższym zakresie nie można bowiem rozpoznać sprawy merytorycznie. Rację ma więc strona skarżąca, że organ odwoławczy wadliwie przyjął, że jest dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, która została uchylona przez sąd administracyjny nieprawomocnym wyrokiem. Wprawdzie, wniosek w tym kierunku pełnomocnik skarżącego podnosił na etapie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie sygn. akt II OSK 1042/17, jednakże z uwagi, że przedmiotem oceny NSA była kwestia prawidłowości decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze od pozytywnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na brak interesu prawnego I C, Sąd odwoławczy uznał, że nie jest to kwestia prejudycjalna dla rozpoznania, czy skarżąca kasacyjnie jest stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy i podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.