VII SA/Wa 1909/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]września 2020 r., Nr [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), po rozpatrzeniu zażaleń A. R. oraz P. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., nakładające opłatę legalizacyjną w kwocie 50 000 złotych za samowolną budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] grudnia 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...], w którym wskazano na okoliczność wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w północno – wschodniej części działki nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w dzielnicy [...]. W odpowiedzi, przedstawiciel organu I instancji przeprowadził czynności kontrolne. Ustalono, że na terenie kontrolowanej nieruchomości znajdują się dwa budynki - budynek mieszkalny jednorodzinny, murowany, parterowy z poddaszem użytkowym, wybudowany na podstawie decyzji Urzędu Gminy [...]nr [...]z [...]września 1994 r. o pozwoleniu na budowę. W dniu oględzin budynek ten użytkowany był jako mieszkalny jednorodzinny. Drugi z budynków jest murowany parterowy z poddaszem użytkowym i dachem dwuspadowym. Według informacji udzielonej przez A. R. budynek powstał w 1953 r. i w tej formie istnieje do dzisiaj. W międzyczasie został wyremontowany, bez jego rozbudowy, przez zmianę pokrycia dachowego, wymianę okien, ocieplenie, odnowienie tynków wewnętrznych, wymianie posadzek. Następnie zawiadomieniem z [...] maja 2019 r. organ powiatowy poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności zabudowy na omawianej działce. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], PINB [...] nałożył na współwłaścicieli – A. R., P. R., P. R. oraz N. R. (dalej: "inwestorzy") obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne opisanych w nim dokumentów. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli inwestorzy. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB rozstrzygnięciem z [...]sierpnia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy 5-miesięczny termin na przedłożenie wymaganej dokumentacji. Na powyższe rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego A. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2305/19, oddalił skargę. Następnie, w dniu [...] stycznia 2020 r. inwestorzy przedłożyli do organu wymaganą dokumentację, a więc projekt budowlany przedmiotowego budynku zawierający opinię techniczną w zakresie zgodności wykonania robót z przepisami techniczno-budowlanymi (sporządzony w 4 egzemplarzach), projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej odbitce z mapy zasadniczej wykonanej do celów projektowych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy nr [...] wydaną przez Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] stycznia 2020 r. W związku z tym PINB [...]postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nałożył na inwestorów opłatę legalizacyjną w kwocie 50.000 złotych za samowolną budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w północno - wschodniej części działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w dzielnicy [...]. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli inwestorzy – A. R. i P. R., domagając się jego uchylenia. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB postanowieniem z [...]września 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ powiatowy ustalił, że inwestorzy nie posiadają dokumentacji potwierdzającej legalność budowy spornego obiektu budowlanego. Zgodnie zaś z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Stąd niewątpliwie budowa spornego budynku mieszkalnego wymagała uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. [...]WINB wyjaśnił, że w dniu [...]stycznia 2020 r. P. R. złożył w organie powiatowym wymagane dokumenty umożliwiające legalizację przedmiotowego samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z analizy przedłożonego projektu budowlanego wynika, że jest on zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie: wysokości, szerokości elewacji frontowej, ilości kondygnacji oraz ilości miejsc postojowych. Ponadto budynek posiada projektowany dach dwuspadowy o kącie 41°, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 80,04%, powierzchni zabudowy 2,45% oraz swoim usytuowaniem nie przekracza nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej istniejącym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] budynkiem. Przedmiotowy obiekt znajduje się również w normatywnych odległościach od granic nieruchomości i posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]). W świetle powyższych okoliczności w ocenie [...]WINB zasadnym było zastosowanie art. 49 ust 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, a więc trybu właściwego w stosunku do obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia. W myśl art. 49 ust. 1 i 2 omawianej ustawy, organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz - w drodze postanowienia - ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f kara za stwierdzenie nieprawidłowości przy kontroli ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Równocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku, gdy organ nadzoru budowlanego nie stwierdzi nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. PINB [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 50 000 złotych. Podniósł, że opłata legalizacyjna jest restrykcją przewidzianą przez ustawodawcę za samowolne prowadzenie procesu inwestycyjnego w sprawach objętych przepisami Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie mają zaś wpływu na jej wielkość opłat legalizacyjnych, gdyż sposób jej naliczania wynika z mocy prawa. Zdaniem [...]WINB organ I instancji prawidłowo uznał, że istnieje możliwość legalizacji przedmiotowej budowy budynku mieszkalnego . Z treści kwestionowanego postanowienia wynika bowiem, że dokonano wnikliwej analizy przedłożonej dokumentacji pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 49 ust. 1 Prawo budowlanego, a także prawidłowo wyliczono kwotę opłaty legalizacyjnej. Organ nadzoru budowlanego wyjaśnił również, że naliczenie opłaty dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego przedstawia się w następujący sposób: (s) - stawka podstawowa wynosząca 500 złotych (art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego - stawka ta podlega 50-krotnemu podwyższeniu przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej) (k) - współczynnik kategorii I obiektu wynoszący 2,0; (w) - współczynnik wielkości obiektu budowlanego - 1,0. Po wyliczeniu kwota wynosi: (500 zł x 50) x 2,0 x 1 = 50 000 złotych. Odnosząc się do argumentów sformułowanych w zażaleniu [...]WINB podkreślił, że organ administracji nie ma wpływu na treść przepisów ustalonych przez ustawodawcę w kwestii dotyczącej wysokości opłaty legalizacyjnej z tytułu samowoli budowlanej. Wskazał, że na gruncie art. 59g ust. 2 Prawa budowlanego, opłatę legalizacyjną należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia w kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek bankowy tego urzędu. Nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej oznacza zastosowanie przepisu art. 49 ust. 3 tej ustawy, a więc wydanie nakazu rozbiórki. Ponadto, odpowiadając na wniosek inwestorów dotyczący obniżenia opłaty legalizacyjnej, [...]WINB uznał, że nie jest organem właściwym do jego rozpatrzenia. Kompetencje w tym zakresie posiada bowiem Wojewoda [...]. Złożenie takiego wniosku skutkuje zaś zawieszeniem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 49 ust 1 i 2 Prawa budowlanego, do dnia rozstrzygnięcia wniosku. Skargę na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. R., domagając się jego uchylenia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący poddał w wątpliwość twierdzenia organów nadzoru budowlanego dotyczące braku legalności wybudowanego obiektu. Przedstawił szereg okoliczności, które – w jego ocenie - podważają ustalenia PINB [...]odnoszące się do samowoli budowlanej. Stąd zdaniem skarżącego nie było podstaw do nałożenia opłaty legalizacyjnej na inwestorów z tytułu powstałej samowoli budowlanej, skoro taka samowola nie powstała. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2020r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]lipca 2020 r., nakładające na P. R., A. R., P. R. oraz N. R. ( współwłaścicieli) opłatę legalizacyjną w kwocie 50 000 złotych za samowolną budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki nr ew. [...]przy ul. [...]w Dzielnicy [...]. Zaskarżonym postanowieniem ustalono inwestorom budynku mieszkalnego jednorodzinnego opłatę legalizacyjną. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , po wykonaniu przez inwestorów obowiązków nałożonych na nich na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Stosownie do zastosowanego trybu legalizacji zauważyć przyjdzie, że przepisy art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego znajdują zastosowanie do samowoli budowlanej polegającej na realizacji budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). Zastosowanie tego trybu wymaga zatem w pierwszej kolejności dokonania prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych jako budowy, przez którą zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Do legalizacji innych robót budowlanych znajduje bowiem zastosowanie tryb z art. 50 - 51 Prawa budowlanego. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, ze zgodnie z treścią art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 (tj. m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę), jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 ustawy). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 ustawy). Na postanowienie to przysługuje zażalenie. W sprawie niniejszej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...]lipca 2019r. nr [...] nałożył na współwłaścicieli – A. R., P. R., P. R. oraz N. R. obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne opisanych wyżej dokumentów. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli inwestorzy. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB rozstrzygnięciem z [...]sierpnia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy 5-miesięczny termin na przedłożenie wymaganej dokumentacji, w pozostałym zakresie podzielając argumentację organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego A. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2305/19, oddalił skargę. Przy czym skarżący nie wywiódł od powyższego wyroku skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy zauważyć, że kwestia samowoli budowlanej budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki nr [...]przy ul. [...]w [...], została już przesądzona prawomocnym wyrokiem Sądu. Zgodnie z treścią wskazywanego art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w prawomocnym wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Oddalając skargę na postanowienie [...]WINB z dnia [...]sierpnia 2019r., WSA w Warszawie zaaprobował stanowisko co do ustaleń w zakresie wzniesienia przedmiotowego budynku bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę oraz przeprowadzanego trybu legalizacji powyższej samowoli budowlanej. Przyjęty przez organy stan faktyczny został potwierdzony także znajdującymi się w aktach sprawy zdjęciami lotniczymi odzwierciedlającymi stan na nieruchomości w roku 2014r. oraz w 2015r. Aprobując postępowanie legalizacyjne, w dniu [...] stycznia 2020 r. inwestorzy przedłożyli do organu wymaganą dokumentację, a więc projekt budowlany przedmiotowego budynku zawierający opinię techniczną w zakresie zgodności wykonania robót z przepisami techniczno-budowlanymi (sporządzony w 4 egzemplarzach), projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej odbitce z mapy zasadniczej wykonanej do celów projektowych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy nr [...] wydaną przez Zarząd Dzielnicy [...]w dniu [...]stycznia 2020 r. Przedstawione dokumenty wskazują, że przedmiotowy obiekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji z dnia [...] stycznia 2020r. ( dominująca funkcja mieszkaniowa dla wskazanego obszaru), nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych. Konsekwencją tych ustaleń było wydanie postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 49 ust. 2 ww. ustawy). Na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego procedura legalizacyjna rozpoczyna się wydaniem postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych (w przypadku obiektów, które są jeszcze w trakcie budowy) i nałożenia na inwestora określonych obowiązków. Legalizacja jest jednak dopuszczalna w przypadku zaistnienia warunków z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. w sytuacji, gdy jest możliwe doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem. Przy czym przez stan zgodności z prawem należy rozumieć zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/ decyzji o warunkach, jak i przepisami w tym techniczno – budowlanymi. Zgodnie z art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W konsekwencji, spełnienie przez stronę w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego umożliwia podjęcie przez organ działań legalizacyjnych na podstawie art. 49 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego podstawę do naliczenia opłaty legalizacyjnej stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) oraz współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym zgodnie z art. 49 ust. 2 ww. ustawy w przypadku samowoli budowlanej stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Opłaty legalizacyjna dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynosi: (s) - stawka podstawowa wynosząca 500 złotych (art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego - stawka ta podlega 50-krotnemu podwyższeniu przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej) (k) - współczynnik kategorii I obiektu wynoszący 2,0; (w) - współczynnik wielkości obiektu budowlanego - 1,0. Po wyliczeniu kwota wynosi: (500 zł x 50) x 2,0 x 1 = 50 000 złotych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, sprawa prowadzona była we właściwym trybie i z uwzględnieniem właściwego stanu prawnego. Odnosząc się do wniosków zawartych w skardze o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, należy wyjaśnić, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, "Przed sądem administracyjnym można przeprowadzić wyłącznie dowód z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Zeznanie świadka utrwalone w formie protokołu nie stanowi dowodu z dokumentu, zatem nie jest objęte treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I FSK 166/14). Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.