VII SA/Wa 1903/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Anna Milicka-Stojek Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Mieszkaniowej Spółdzielni Własnościowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 lipca 2022 r. znak: 619/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 5 lipca 2022 r., nr 619/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Mieszkaniowej Spółdzielni Własnościowej "[...] z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] maja 2022 r., nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydania pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi w oficynie budynku przy ul. [...] w W., zlokalizowanych na działkach nr ew.: [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Spółka P. [...] (dalej :"Inwestor"), złożyła [...] grudnia 2021 r., do Prezydenta [...] W. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi w oficynie budynku przy ul. [...], zlokalizowanych na działkach nr ew.: [...]. Prezydent [...] W. decyzją ostateczną z [...] stycznia 2022 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi w oficynie budynku przy ul. [...]. Pismem z 17 lutego 2022 r. Skarżąca, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 K.p.a., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. Prezydent [...] W. postanowieniem z [...] marca 2022 r., nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją z [...] stycznia 2022 r. Następnie organ pierwszej instancji pismem z [...] marca 2022 r., wezwał Skarżącą do wykazania interesu prawnego, tj. wskazania konkretnego przepisu, który wprowadza ograniczenia w zabudowie jej działki, tj. działki nr ew. [...]-przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca w piśmie z 5 kwietnia 2022 r. wskazała, że w wyniku wykonania decyzji z [...] stycznia 2022 r. modyfikacji ulegną zasady korzystania z drogi dojazdu przez nieruchomość Skarżącej w ramach tzw. ochrony pożarowej oraz zapewnienia drogi pożarowej dojazdu do budynku Inwestora. Podkreśliła, że nieruchomość Inwestora nie ma bezpośredniego dojazdu do drogi publicznej, a dojście i dojazd do tej nieruchomości realizowane jest wyłącznie przez jej nieruchomość. Tym samym nieruchomość Skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. Prezydent [...] W., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzją z [...] maja 2022 r., nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. Zdaniem organu pierwszej instancji w świetle art. 28 K.p.a. i przepisów Prawa budowlanego, Skarżąca nie wykazała interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa, który upoważniałby ją do udziału w postępowaniu zakończonego decyzją Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. Organ uznał, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu jej działki nr ew. [...] Podkreślił, że zakres inwestycji nie doprowadzi do zmiany kubatury, a jedynie ogranicza się do przebudowy jego wnętrza. Przebudowa ingeruje w obiekt, ale w zakresie umożliwiającym dalsze użytkowanie i jego eksploatację, które nie prowadzą do postania nowej substancji budowlanej. Organ pierwszej instancji jednocześnie stwierdził, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż posiada on interes bycia stroną w postępowaniu wznowieniowym na podstawie 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i musi być oparty na wykazaniu przepisu prawa, które powoduje ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości. Interes prawny musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Dopóki nie zostanie wykazane, że inwestycja ze względu na swój przedmiot, czy też parametry wiąże się z wystąpieniem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, tak długo właściciel takiej działki na nabędzie statusu strony postępowania. W ocenie organu Skarżąca nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego. Skarżąca od powyższej decyzji złożyła odwołanie. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] maja 2022 r. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporną jest okoliczność, czy Skarżąca jako właściciel nieruchomości o nr ew. [...] nie ma przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na remont elewacji oficyn budynku przy ul. [...], a tym samym czy zasadnie nie brała udziału w tym postępowaniu. Następnie Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony krąg stron postępowania administracyjnego na podstawić art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego lex specialis do art. 28 K.p.a. Wyjaśnił, że dla oceny przymiotu strony nie jest istotne czy inwestycja będzie naruszała prawo lub interes prawny określonego podmiotu, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomość sąsiednią w sposób ograniczający jej zagospodarowanie a w danym przypadku nieruchomość należącą do Skarżącej. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego sama budowa szybów windowych w budynku nie spowoduje zmiany zakresu ustanowionej służebności, ani nie zrodzi po stronie Skarżącej żadnych obowiązków ograniczających prawo własności działki ew. nr [...]. Nie ma również związku z koniecznością zapewnienia dojazdu pożarowego do obiektu czy też miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Natomiast kwestia wymogów koniecznych do spełnienia przez Inwestora w celu jego zgodnego z przepisami użytkowania budynku, nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu, jako dotycząca okoliczności przyszłych, dotyczących ponadto spraw spoza zakresu kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził, że nie istnieją przepisy, na podstawie których nieruchomość stanowiąca własność Skarżącej doznaje ograniczeń w zabudowie, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podkreślił, że samo subiektywne odczucie, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wskazywaną powyżej okoliczność zakwalifikować należy, jako typowy interes faktyczny, wynikający z subiektywnego przekonania Skarżącej, że powinna ona być stroną postępowania, opartego na pewnych okolicznościach faktycznych, nieznajdujących jednak oparcia w prawie materialnym i wynikających z nich uprawnieniach wymagających ochrony prawnej. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta [...] W. z [...] maja 2022. r. Jednocześnie zwróciła się o zasądzenie na jej rzecz zwrotu poniesionych kosztów postępowania oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie, iż Skarżącej nie przysługuje uprawnienie do występowania w sprawie w charakterze strony, art. 6, art. 8, art. 10, art. 80 oraz art. 107 K.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także należytego i wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego i informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający wymogów ustawowych, art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie uwzględnienie wszelkich okoliczności, które winny stanowić podstawę rozstrzygnięcia, a tym samym narażenie się na zarzut uznaniowości wydanego aktu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Podniosła, iż całość dojazdu oraz dojścia do nieruchomości dla której wydawana jest decyzja z [...] stycznia 2022 r. realizowana jest przez jej nieruchomość. W konsekwencji bezspornym jest, a przynajmniej powinno być, iż wszelkie zamierzenia budowlane realizowane na terenie działki ew. nr [...] oddziałują, bądź potencjalnie oddziałują na jej nieruchomość. Ponadto właściciel nieruchomości obciążonej służebnością (tj. w niniejszej sprawie Skarżąca) ma co do zasady w każdym wypadku przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, która to budowa jest planowana do realizacji na nieruchomości dla której służebność jest ustanowiona. Zaznaczyła przy tym, iż ów dojazd do nieruchomości Inwestora przez jej nieruchomość może być realizowany wyłącznie przez pojazdy, które generują obciążenie nie większe niż 3 kn na m2 - co wyklucza z możliwości korzystania z tej służebności czy to pojazdy straży pożarnej, czy też pojazdy służb użyteczności publicznej. Dodatkowo zgodnie ze służebnością, pojazdy korzystające ze służebności nie mogą być szersze niż 1,8 m - co również wyklucza z korzystania ze służebności większość pojazdów służb ratunkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Inwestor w piśmie z 21 listopada 2022 r. wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Inwestora planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość Skarżącej, dlatego też nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu o wydanie spornego pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi. W ocenie Inwestora argumentacja Skarżącej stanowi jedynie o jej interesie faktycznym, a nie prawnym, w uczestniczeniu ma prawach strony w ww. postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – decyzji Prezydenta [...] W. Nr [...] decyzji z [...] stycznia 2022 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi w budynku przy ul. [...], zlokalizowanych na działkach nr ew. [...]. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji merytorycznej. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Zazwyczaj badania takiego organ dokonuje po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania i w zależności od dokonanych ustaleń albo wydaje postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), albo postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przesłankę, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wówczas organ badania takiego dokonuje po wznowieniu postępowania. Utrwalonym w orzecznictwie jest, że jeżeli składający wniosek o wznowienie postępowania podnosi, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym nie brał w nim udziału bez swojej winy, to weryfikacja tego stanowiska następuje we wstępnej fazie postępowania prowadzonego po wydaniu przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot faktycznie nie będący stroną tego postępowania, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyroki NSA z: 22 stycznia 2008 r., II OSK 1892/06; 19 października 2011 r., II OSK 1406/10; 13 maja 2014 r., II GSK 451/13). W niniejszej sprawie Prezydent [...] W. wznowił na żądanie Skarżącej postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch szybów windowych wraz z dźwigami osobowymi oraz robotami towarzyszącymi w budynku przy ul. [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. z uwagi na brak udziału strony, bez jej winy w postępowaniu. Legitymację do udziału w tym postępowaniu Skarżąca uzasadniła przede wszystkim tym, iż przez jej teren przebiega służebność przejazdu i przechodu do spornej inwestycji. W sprawach o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w trybach nadzwyczajnych dotyczących tych decyzji, krąg stron ustala się w oparciu o tę samą podstawę prawną, tj. w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przytoczony przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., wprowadzając ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną postępowania i uzależniając dodatkowo ich status od tego czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Definicja zawarta w ww. art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego odsyła do przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu związane z obiektem stanowiącym planowaną inwestycję. Do przepisów tych należą w szczególności przepisy materialnego prawa administracyjnego z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, ochrony przeciwpożarowej, gospodarki odpadami, przepisy techniczno-budowlane, a także akty prawa miejscowego. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie będą natomiast miały zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, ponieważ sam fakt oddziaływania ponad przeciętną miarę nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu. W konsekwencji postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela oraz użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości, jeżeli ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu stanowiącego planową inwestycję. Dlatego też przy określeniu kręgu stron w sprawach pozwolenia na budowę, prowadzonych w trybie zwykłym bądź nadzwyczajnym, zagadnieniem kluczowym jest ustalenie, obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, stanowiącego według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zdaniem Sądu organy administracji przeprowadziły wystarczającą analizę do przyjęcia, iż działka, której właścicielem jest Skarżąca nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W niniejszej sprawie sporna inwestycja nie może mieć żadnego wpływu na możliwość zabudowy nieruchomości Skarżącej. Dotyczy ona bowiem budowy dwóch szybów dźwigowych, które mają znajdować się wewnątrz istniejącego już budynku. Przedmiotowa budowa nie przyczynia się zatem do zmiany warunków zabudowy działki Skarżącej. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że ze względu na rodzaj prac charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, w szczególności kubatura, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji czy też liczba lokali i użytkowych nie ulegnie zmianie. Mając na uwadze zakres budowy objętej decyzją ostateczną Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. uznać należy, że ogranicza się ona jedynie do przebudowy wnętrza budynku przy ul. [...] w celu ulepszenia komunikacji pomiędzy jego kondygnacjami i nie prowadzi w żaden sposób do zmiany jego kubatury czy też do zmiany sposobu jego użytkowania. Tym samym jej realizacja w żaden sposób nie może powodować jakichkolwiek ograniczeń dla Skarżącej w zakresie zabudowy jej nieruchomości. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej zwrócić należy uwagę, że nie wskazała ona konkretnych przepisów prawa materialnego, które w związku z realizacją inwestycji mogłyby wpłynąć na możliwość zabudowy jej działki. Przymiot strony wywodziła przede wszystkim z okoliczności, iż całość dojazdu oraz dojścia do nieruchomości przy ul. [...] jest realizowana przez jej nieruchomość. Ponadto wskazała, że dojazd do nieruchomości Inwestora przez jej nieruchomość może być realizowany wyłącznie przez pojazdy, które generują obciążenie nie większe niż 3 kn na m2 - co wyklucza z możliwości korzystania z tej służebności czy to pojazdy straży pożarnej, czy też pojazdy służb użyteczności publicznej. Dodatkowo zgodnie ze służebnością, pojazdy korzystające ze służebności nie mogą być szersze niż 1,8 m - co również wyklucza z korzystania ze służebności większość pojazdów służb ratunkowych. Zdaniem Sądu przedstawiane przez Skarżącą okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o tym, iż jej nieruchomość znajduje się w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jej argumentacja dowodzi jedynie, że posiada ona interes faktyczny w uczestniczeniu w postępowaniu zakończonemu wydaniem decyzji Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. Wielokrotnie było już podnoszone w orzecznictwie sądowym, że nie wystarczy subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym. Potencjalna możliwość oddziaływania inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Jest to tym bardziej istotne, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, organ w postępowaniu prowadzonym w wyniku pozytywnego rozpoznania wniosku o wznowienie dokonuje jedynie oceny wystąpienia przesłanek zawartych w art. 145 § 1 K.p.a. i nie ma uprawnień do ponownego rozpoznania sprawy w całości, tak jak to czyni organ w trybie zwykłym (por. wyrok NSA z 12 maja 2022 r., II OSK 1443/19). Zaznaczyć przy tym należy, że samo legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie przemawia za przyjęciem, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z: 6 listopada 2019 r., II OSK 3099/17; 4 lipca 2018 r., II OSK 1957/16). Odnosząc się do kwestii, iż całość dojazdu oraz dojście do nieruchomości przy ul. [...] jest realizowana przez nieruchomość Skarżącej, podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji Prezydenta [...] W. z [...] stycznia 2022 r. nie dotyczy realizacji budowy nowej inwestycji, a jedynie przebudowy wnętrza istniejącego budynku, w celu poprawy komunikacji pomiędzy jego kognicjami (m.in. dla osób niepełnosprawnych i poruszających się na wózku inwalidzkim). W konsekwencji wykonanie ww. decyzji nie może w jakichkolwiek sposób wpływać na zmianę korzystania z nieruchomości obciążonej, a tym bardziej, aby sporna inwestycja – co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie – powodowała ograniczenia oddziałujące na służebność skutkujące ograniczeniem w zabudowie nieruchomości Skarżącej, w tym utrudnienia w możliwości wykorzystania jej nieruchomości jako działki budowlanej. Wbrew stanowisku Skarżącej, nie powoduje jakichkolwiek obowiązków z jej strony, w tym zapewnienia na jej nieruchomości drogi pożarowej. Za prawidłowe uznać należy stanowisko Wojewody Mazowieckiego, iż kwestia wymogów koniecznych do spełnienia przez Inwestora w celu jego zgodnego z przepisami użytkowania budynku, nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu, jako okoliczności przyszłych, które wykraczają poza zakres kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że samo odczuwanie przez właściciela nieruchomości uciążliwości związanych z funkcjonowaniem jakiegoś obiektu nie jest równoznaczne z obszarem oddziaływania tego obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego, warunkującym przyznanie mu legitymacji do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego. Uprawnienia właściciela, same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, a ochrona własności przed m.in. immisjami, które zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. Mając powyższe na uwadze, za zasadne uznać należy stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż Skarżącej nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta [... W. z [...] stycznia 2022 r. Tym samym przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Wojewoda nie naruszył art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Sąd nie znalazł także podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 K.p.a. Zebrany materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, że przy wydawaniu decyzji organy uchybiły swym powinnościom w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie właściwych przepisów. Nie można także zarzucić aby Skarżąca nie miała zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu (o czym świadczy wystosowane do niej wezwanie z 10 marca 2022 r.). Ustalenia dokonane przez organy zostały oparte także na całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.). Zebrany w sprawie materiał był wystarczający do wydania decyzji w niniejszej sprawie, jak również prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że Skarżąca nie sprecyzowała jakie istotne dowody zostały pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.