VII SA/Wa 187/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] [...]S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji

I. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Prezydent [...] działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem [...][...][...] S.A. w [...] (dalej jako Skarżąca) w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie po istniejącej trasie sieci ciepłowniczej kanałowej [...]na sieć ciepłowniczą preizolowaną [...], od komory J[...] do komory [...] w ul. [...]w [...] - zadanie 1: odcinek od granicy dz. ew. nr: [...] i [...] w obrębie [...] do komory [...] na działkach ew. nr: [...] i [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...][...][...]. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie, dla którego wydane zostało pozwolenie na budowę dla innego podmiotu tj. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką parterowego pawilonu handlowego, na działkach ew. [...], [...], [...], [...] w z obrębu [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] (decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz decyzja przenosząca nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.). Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm. - dalej jako p.z.p.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W przedmiotowym postępowaniu zachodzi bezprzedmiotowość wynikająca z art. 65 ust. 1 pkt 1 tj. inny wnioskodawca uzyskał już pozwolenie na budowę na ten sam teren. Przewidziany art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia, po wydaniu pozwolenia na budowę, wcześniej wydanych dla tego samego terenu innemu inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że ustawa dopuszcza - po wydaniu pozwolenia na budowę - istnienie dla tego terenu jednej tylko decyzji o warunkach zabudowy. Tej właśnie decyzji w oparciu o którą udzielono pozwolenia na budowę. Ograniczenie takie jest zrozumiałe jeżeli zważyć, że pozwolenie na budowę stwarza dla adresata uprawnienie do rozpoczęcia i wykonywania określonych robót budowlanych. Uprawnienie to byłoby ograniczone czy unicestwione poprzez przyjęcie możliwości wydawania - niezależnie od osoby inwestora - dla tego samego terenu (objętego już decyzją o pozwoleniu na budowę) kolejnych decyzji o warunkach zabudowy, stanowiących podstawę do domagania się kolejnego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1558/14). Dopuszczalne jest wydanie więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu - dla różnych wnioskodawców, niemniej jednak, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że ustawa dopuszcza możliwość istnienia w obrocie prawnym dwóch różnych decyzji o warunkach zabudowy (wydanych na rzecz różnych podmiotów) jedynie do czasu wydania, na rzecz jednego z tych podmiotów, decyzji o pozwoleniu na budowę. II. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...]listopada 2020 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem SKO w myśl art. 63 ust. 1 p.z.p. brak jest podstaw prawnych do odmowy wydania w odniesieniu do tego samego terenu kilku decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta jest swego rodzaju promesą do uzyskania pozwolenia na budowę na wstępnych warunkach wskazanych w tej decyzji. Problem jednak powstaje w sytuacji, gdy teren dla którego uprzednio wydano już decyzję udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę, ma być objęty nową decyzją ustalającą warunki zabudowy. Sytuacja zatem zmienia się, gdy w następstwie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostanie wydane pozwolenie na budowę. Pozwolenie to jest zgodą organu na wybudowanie na danym terenie określonego w tym pozwoleniu obiektu, a więc gwarancją, że na danym terenie inwestor będzie mógł zrealizować konkretną inwestycję. W ocenie organu mamy w sprawie do czynienia z sytuacją, w której dla części terenu objętego wnioskiem Skarżącej o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Uzyskanie pozwolenia na budowę oznacza, że Spółdzielnia wykazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto uzyskała prawo do prowadzenia robót budowlanych na danym terenie. Okoliczności te powodują, że decyzje o warunkach zabudowy wydane na rzecz innych wnioskodawców dla tego samego obszaru stają się bezprzedmiotowe. Wprawdzie w materiale dowodowym sprawy znajduje się pismo Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z [...] czerwca 2020 r. w którym zapewniono, że przebudowa sieci ciepłowniczej planowana przez Skarżącą na wskazanej działce nie wpływa i nie zaburza prowadzonych przez Spółdzielnię prac niemniej pod warunkiem, że przebudowa sieci zostanie wykonana do końca lipca 2020 roku co nie mogło zostać spełnione w przedmiotowej sprawie. Przewidziany art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia, po wydaniu pozwolenia na budowę, wcześniej wydanych dla tego samego terenu innemu inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że ustawa ta dopuszcza po wydaniu pozwolenia na budowę istnienie dla tego terenu jednej tylko decyzji o warunkach zabudowy, tej na podstawie której udzielono pozwolenia na budowę. Ograniczenie takie jest zrozumiałe, jeżeli zważyć, że pozwolenie na budowę stwarza dla adresata uprawnienie do rozpoczęcia i wykonywania określonych robót budowlanych. Uprawnienie to byłoby ograniczone czy unicestwione poprzez przyjęcie możliwości wydawania niezależnie od osoby inwestora - dla tego samego terenu (objętego już decyzją o pozwoleniu na budowę) kolejnych decyzji o warunkach zabudowy, stanowiących podstawę do domagania się kolejnego pozwolenia na budowę. Należy zatem stwierdzić, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją, w której dla części terenu objętego wnioskiem Skarżącej spółki o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego - wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej .[[...]". Uzyskanie pozwolenia na budowę oznacza, że ww. Spółdzielnia wykazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto uzyskała prawo do prowadzenia robót budowlanych na danym terenie. Okoliczności te powodują, że decyzje o warunkach zabudowy wydane na rzecz innych wnioskodawców dla tego samego obszaru stają się bezprzedmiotowe. W prawdzie w materiale dowodowym sprawy znajduje się pismo Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej ".[[...]" z [...].06.2020 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji po wydaniu rozpatrywanej decyzji i w którym zapewniono, że przebudowa sieci ciepłowniczej planowana przez Skarżącą spółkę na wskazanej działce nie wpływa i nie zaburza prowadzonych przez Spółdzielnię prac niemniej pod warunkiem, że spółka wykona przebudowę swojej sieci do końca lipca 2020 r., co nie mogło zostać spełnione w przedmiotowej sprawie. Bezprzedmiotowość niniejszego postępowania oznacza, że umieszczone w treści decyzji rozstrzygnięcia tracą rację bytu z powodu braku możliwości starań o pozwolenie na budowę na podstawie tych decyzji. Bezprzedmiotowe stają się również postępowania wszczęte w celu wydania decyzji ustalających warunki zabudowy dla innych wnioskodawców, niezakończone do dnia wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym wypadku bezprzedmiotowość należy odnieść do samego faktu prowadzenia postępowania, którego zakończenie (wydaniem decyzji o warunkach zabudowy), byłoby równoznaczne z niemożnością realizacji określonych w niej praw i obowiązków z ww. powodu. III. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...][...][...] S.A. kwestionując ją w całości. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. w zw. z art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji uznającej prowadzone postępowanie administracyjne za bezprzedmiotowe w całości oraz je umarzającej; 2. art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie swobodnej oceny dowodów i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się w przyjęciu, że inwestycja planowana przez Skarżącego pozostaje w sprzeczności z inwestycją realizowaną na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", podczas gdy inwestycje te mogą być realizowane jednocześnie; 3. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również zaniechanie odniesienia się do wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w tym uwzględnienia słusznego interesu obywateli. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W jej ocenie art. 65 p.z.p. ma zastosowanie w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz innego podmiotu zostało wydane pozwolenie na budowę. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi taka sytuacja nie ma miejsca. W odniesieniu do działki [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej wydane zostało pozwolenie na budowę (obejmujące zespół budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą techniczną), a następnie Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego obejmującym inwestycję polegającą na wymianie sieci ciepłowniczej. Co za tym idzie, przedmiotowy stan faktyczny nie spełnia przesłanek, pozwalających na zastosowanie art. 65 p.z.p. Skarżąca wskazała, że naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, spowodowało błędną ocenę stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim inny jest przedmiot inwestycji realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę i zakres wnioskowanej decyzji o lokalizację inwestycji celu publicznego. Inwestycja realizowana przez Spółdzielnię oraz inwestycja Skarżącej nie tylko mogą, a nawet powinny być realizowane jednocześnie niezależnie od siebie. Nie ulega także wątpliwości, że zamierzenie będące przedmiotem wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma na celu właśnie zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkańców [...], tj. zaopatrzenie ich w ciepło. Analiza uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wskazuje, że nie podjął on wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu okoliczności o znaczeniu szczególnym, iż realizowana przez Skarżącego inwestycja zabezpieczyć ma zaopatrzenie w ciepło mieszkańców [...]. Nie jest możliwa do zaakceptowania sytuacja, w której Spółdzielnia zrealizuje w całości wydaną na jej rzecz decyzję o pozwoleniu na budowę i zakończy inwestycję, a następnie wybudowana w ramach inwestycji infrastruktura komunikacyjna zostanie zdemontowana w związku z dokonywaną przez Skarżącą wymianą infrastruktury ciepłowniczej. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest uzasadniona. Po pierwsze, w sprawie mamy do czynienia z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procesowych tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, organ rozpoznający sprawę administracyjną ma obowiązek przede wszystkim zebrać cały potrzebny mu do orzekania i ustalenia stanu faktycznego materiał dowodowy, stojąc przy tym na straży praworządności (w tym przypadku przejawiającej się szczególnie w potrzebie dążenia do wyjaśnienia współzależności żądania wniosku Skarżącej i mającej pozostawać w obrocie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz innego podmiotu). Po zebraniu niezbędnego materiału dowodowego z zachowaniem zasad jego gromadzenia, organ ma dokonać na jego podstawie oceny okoliczności sprawy i w tym kontekście podjąć końcowe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając. W niniejszej sprawie organy za podstawę rozstrzygnięcia przyjmują ustalenie, że na terenie, który częściowo ma zostać objęty wnioskiem Skarżącej o wydanie zezwolenia na lokalizację inwestycji celu publicznego, inny inwestor uzyskał już prawomocne pozwolenie na budowę, co wskazywać ma na bezprzedmiotowość postępowania z wniosku Skarżącej. Pomijając w tym miejscu prawidłowość stanowiska SKO i Prezydenta [...] co do bezprzedmiotowości postępowania Sąd wyjaśnia, że jeśli organy uważają, że planowana inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (lokalizację inwestycji celu publicznego) koliduje z inną inwestycją, już zmaterializowaną w postaci prawomocnego pozwolenia na budowę, to kluczowym elementem analizy organu powinien być przedłożony przez żądającego wydania zezwolenia na lokalizację inwestycji celu publicznego materiał obrazujący przebieg spornego zamierzenia (wymagane prawem mapy) oraz materiał z postępowania budowlanego przedstawiający inwestycję objętą pozwoleniem na budowę (która skonsumowała wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy). Dopiero wówczas można dokonać jakiegokolwiek porównania przebiegu obu zamierzeń i ich wzajemnej relacji wykluczania się. W aktach sprawy przedłożonych Sądowi znajduje się wniosek Skarżącej, wraz z przedstawionym na mapie przebiegiem zamierzonej inwestycji (dla podkreślenia polegającej na przebudowie istniejącej już sieci ciepłowniczej). W aktach tych brak jest jednak dowodu, który mógłby wskazywać na wydanie decyzji budowlanej na rzecz Spółdzielni, ale przede wszystkim jej zakresu i ewentualnej kolizji z planowanym zamierzeniem Skarżącej. Organy bezrefleksyjnie przyjmują, że samo zlokalizowanie inwestycji na działce objętej zezwoleniem budowlanym powoduje automatyczną bezprzedmiotowość postępowania z wniosku Strony. Sąd takiego stanowiska nie podziela. Liczy się jego zdaniem - oprócz innych istotnych elementów - to, czy obie inwestycje, nawet przebiegające przez ten sam teren, pozostają ze sobą w kolizji niemożliwej do usunięcia. W kontekście powyższego należałoby przede wszystkim oczekiwać, że organy zgromadzą materiał dowodowy wymagany dla ustalenia powyższej kwestii. Chodzi przede wszystkim o samą decyzję budowlaną i istotne elementy zatwierdzonego nią projektu tj. co najmniej opis zamierzenia oraz projekt zagospodarowania terenu. Sąd nie neguje tego, że być może została wydana decyzja na rzecz Spółdzielni, tym bardziej że ta okoliczność zdaje się nie być kwestionowana. Brak jednak praktycznie jakichkolwiek dowodów wskazujących na tę okoliczność uniemożliwia rzetelną ocenę twierdzeń organów o istniejącej kolizji. VI. Organy w ocenie Sądu dopuściły się również naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Z art. 56 p.z.p. wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy wskazać, że inwestycja celu publicznego jest szczególnym rodzajem inwestycji planistycznej tj. takiej która określa w pewnym ogólnym zarysie możliwe zainwestowanie działki. Cechą szczególną jest przyświecający jej wydaniu cel publiczny. Trzeba to uwzględniać oceniając tego rodzaju decyzję w odniesieniu do innych regulacji z zakresu planowania przestrzennego i prawa budowlanego. W rozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Z bezprzedmiotowością wcześniejszych decyzji dotyczących kwestii przestrzennych mamy więc do czynienia wówczas, kiedy ich rozstrzygnięcie, a więc materialnoprawny skutek, traci rację bytu z uwagi m.in. na to, że wskutek uzyskania pozwolenia na budowę przez inny podmiot i na podstawie innej decyzji o warunkach zabudowy (lokalizacji celu publicznego) nie jest dalej możliwa realizacja uprawnień bądź obowiązków wynikających z tej innej decyzji przestrzennej. Niewątpliwie więc w przypadku warunków zabudowy decyzja ta gaśnie w momencie jej skonsumowania, przez co należy rozumieć fakt dokonania zmiany zagospodarowania terenu na skutek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzyskanie pozwolenia na budowę dla danego terenu stanowi wytyczną dla organów odpowiedzialnych za planowanie przestrzenne, do wygaszenia wszystkich wcześniej wydanych decyzji o warunkach zabudowy lub zlokalizowaniu inwestycji celu publicznego, wydanych zanim konkretny inwestor uzyskał pozwolenie na budowę. Powyższe oznacza przede wszystkim, że zasada ta, tj. wygaszanie wskutek wydania pozwolenia na budowę decyzji przestrzennych, odnosi się do tych aktów planistycznych, które zostały wydane przed datą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla danego terenu (objętego więcej niż jedną decyzją przestrzenną). Przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. nie może być interpretowany w ten sposób, że blokuje kiedykolwiek w przyszłości staranie się przez kogokolwiek o wydanie decyzji przestrzennej tylko dlatego, że ktoś, kiedyś uzyskał dla danego terenu pozwolenie na budowę. Zamierzeniem ustawodawcy wyrażonym w art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. była potrzeba uporządkowania sytuacji wielości decyzji o warunkach zabudowy jakie mogły istnieć dla danego terenu i jakie tracą rację bytu wskutek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę konsumującej jedną z tych decyzji. W żadnym razie wolą ustawodawcy nie było jednak wyłączenie na zawsze, a taki wniosek w istocie wynika ze stanowiska SKO, możliwości ubiegania się w przyszłości o wydanie warunków zabudowy lub lokalizację inwestycji celu publicznego czy ponowne warunki zabudowy. Przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. w ocenie Sądu nie oznacza, że nie można ponownie ubiegać się o wydanie warunków zabudowy (lokalizacji celu publicznego), po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i po zmianie zagospodarowania terenu w następstwie ich wydania. Nie wynika to z treści powołanego przepisu. Organy prowadzą więc rozszerzającą wykładnię przepisu prawa wprowadzającego obostrzenia w realizacji możliwości zagospodarowania danego terenu, podczas gdy powinny wykładać go zwężająco, jak każdy przepis restrykcyjny. Nadto, żądanie lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na wskazany wyżej art. 56 p.z.p., musi być widziane jako swoiście uprzywilejowane, nie służy bowiem li tylko realizacji prawa do zabudowy, ale realizacji określonego prawa do zabudowy, któremu przyświeca cel publiczny. Jeżeli więc tak jak w sprawie niniejszej żądanie jest składane po tym jak wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, a nadto dotyczy celu publicznego, w dodatku na działce obciążonej na rzecz Skarżącej stosowną służebnością przesyłu (wedle jej twierdzeń), to nie ma podstaw by uważać, że tego rodzaju postępowanie jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji organy naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 1 p.z.p. uznając, że postępowanie z wniosku Skarżącej o wydanie decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego, jest bezprzedmiotowe. Z uwagi na istniejącą służebność żadnego znaczenia w sprawie nie ma sprzeciw Spółdzielni polegający na wyznaczeniu terminu na wykonanie inwestycji Skarżącej, tak aby nie kolidowała ona z jej inwestycją. SKO nie dostrzega również, że swoim działaniem w istocie zablokowało jakąkolwiek inicjatywę budowlaną dla obszaru pozbawionego planu, do którego przysługuje Spółdzielni uprawnienie wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę. Działanie organu doprowadziło również do sytuacji, w której obie inwestycje: Spółdzielni i Skarżącej, z uwagi na upływ czasu nie będą zapewne mogły zostać zrealizowane z poszanowaniem wzajemnych interesów stron i z jak najmniejszą ingerencją w teren. W ponownym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko Sądu. Nie ma podstaw do twierdzenia, że z podanych przez nie przyczyn to konkretnie postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Sąd uchylił obie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 65 ust. 1 pkt. 1 p.z.p. Podstawą rozstrzygnięcia, choć nie główną, stanowi także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wobec braku wniosku Skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika Sąd nie orzekał o kosztach postępowania.