VII SA/Wa 1865/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 tj., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku M. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]maja 2016 r. nr [...]umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]czerwca 2010 r., Nr [...], znak [...]. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...]decyzją z [...]czerwca 2007 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił J. G. i M. O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ew. [...]w [...], gmina [...]. Następnie Wojewoda [...]decyzją z [...]czerwca 2008 r. ([...]), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2007 r. (nr [...]) - stwierdził nieważność ww. decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]sierpnia 2008 r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa , po rozpatrzeniu odwołania J. G. i M. O. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, w sprawie ze skargi M. O. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 listopada 2009 r. w sprawie II OSK 586/09 oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz skargę kasacyjną uczestniczki U. R.. W odniesieniu do skargi U. R. NSA stwierdził, iż podlegała oddaleniu z powodu braku przymiotu strony skarżącej oraz braku legitymacji strony postępowania (brak interesu prawnego). Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009 r. w sprawie II OSK 586/09, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2010 r. znak: [...]odmówił stwierdzenia nieważności, po wszczęciu postępowania z urzędu, decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2007 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej Pani J. G. i Panu M. O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ew. [...]w [...], gmina [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]czerwca 2010 r. znak: [...], złożył M. R.. Decyzją z [...]maja 2016 r. nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. R. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r. znak: [...] (odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2007 r., Nr [...]). W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej organ, GINB) wskazał, iż z akt sprawy wynika, że M. R. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...]. Wnioskodawca swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...], wywodził z faktu bycia współwłaścicielem działki nr ew. [...]w [...], co potwierdza Księga Wieczysta nr [...], sąsiadującej z działką nr ew. [...], na której zaplanowano realizację kwestionowanej inwestycji. Przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku przedszkola na działce nr ew. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. W ocenie organu wnioskodawca nie jest żadnym z podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia w związku z czym nie może przymiotu strony wywodzić z tego przepisu. Ponadto z akt sprawy nie wynika jak wyjaśnił organ, aby nieruchomość należąca do M. R. znajdowała się w obszarze oddziaływania. Również planowane przedsięwzięcie nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja) jak również nie pozbawia działki o numerze ew. [...]dostępu do drogi publicznej. GINB zaznaczył, iż bez wpływu na legitymację procesową skarżącego pozostaje ewentualna niezgodność spornego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskazanym przez skarżącego, tj. w zakresie dotyczącym kubatury budynku, ilości kondygnacji, powierzchni biologicznie czynnej. Nadto wskazał, że decyzja Wojewody [...]z [...]czerwca 2010 r., Nr [...], została wydana w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08 (uchylającym decyzję GINB z dnia [...]sierpnia 2008 r., znak: [...]oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2007 r., Nr [...], znak: [...]) oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09 (oddalającym skargi kasacyjne GINB i U. R. od ww. wyroku WSA w Warszawie), w którym Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny przesądził, że U. R. (która jest również współwłaścicielką działki nr ew. [...]w [...]) nie posiada legitymacji procesowej do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. pozwolenia na budowę z [...]czerwca 2007 r., Nr [...]. W tej sytuacji uznając, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...], został złożony przez podmiot (M. R. współwłaściciela działki [...]), który nie legitymuje się przymiotem strony w niniejszym postępowaniu, zasadnym było według GINB umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, jako bezprzedmiotowego. Rozpoznając wniosek M. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z [...]maja 2016 r. (umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]czerwca 2010 r., Nr [...]). Po przypomnieniu dyspozycji wynikającej z art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wyjaśnienia pojęcia strony i interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony, GINB stwierdził, iż M. R. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...]. Jednocześnie podtrzymał argumentację, iż działka wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze odziaływania nieruchomości, na której zaplanowano realizację kwestionowanej inwestycji w [...]. Organ ponownie wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09, w sposób jednoznaczny przesądził, że U. R. (która jest również współwłaścicielką działki nr ew. [...]w [...]) nie posiada legitymacji procesowej do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. pozwolenia na budowę z dnia [...]czerwca 2007 r., Nr [...], znak: [...]. W tej sytuacji również M. R. współwłaściciel działki nr ew. [...] w [...]nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Odmowa przyznania statusu strony do występowania ww. postępowaniu nieważnościowym przez U. R. jest ściśle związana z prawem własności nieruchomości (działka nr ew. [...]). Zatem jak stwierdził GINB M. R. również nie jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]czerwca 2010 r. Nr [...], bowiem nie dotyczy ona interesu prawnego ani obowiązku wnioskodawcy. Skargę na powyższą decyzję złożył M. R. (dalej skarżący), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nadto zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania tj.: -) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie wadliwej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji i nie uchylenie w całości do ponownego rozpoznania decyzji własnej; -) art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, sprowadzającym się do ograniczania przez organ administracji kręgu stron i uczestników postępowania, którzy mają interes prawny i faktyczny w wyniku postępowania, a tym samym nieuzasadnione zawężenie kręgu uczestników postępowania; -) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz nierozpoznanie materiału dowodowego w całości art. 15 k.p.a., poprzez ograniczenie się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - do zbadania decyzji pierwszo - instancyjnej oraz poprzedzającego ją postępowania z punktu widzenia zgodności z prawem; -) art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprowadzającą się do stwierdzenia że organ nie może wyeliminować z obrotu prawnego decyzji obarczonej licznymi wadami, gdyż mogło by to spowodować nieodwracalne skutki, a tym samym spowodowało legitymizowanie przez organ samowoli budowlanej; art. 78 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ wszelkich twierdzeń i dowodów zgłaszanych przez Skarżącego w toku postępowania; II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: -) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie że Skarżącemu nie przysługuje nie legitymacja do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż jest współwłaścicielem działki nr [...]w części ułamkowej 1/3 o łącznej powierzchni 0,1282 ha objętej księgą wieczystą nr [...], ww. działka jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]inwestycyjnej, która to działka została zabudowa w oparciu o akty administracyjne wydane z rażącym naruszeniem prawa, których wyeliminowania z obrotu prawnego domaga się obecnie nie tylko skarżący, ale także J. M. i U. R.. Biznesowy gmach na działce [...]posiada ogromną kubaturę przekraczającą 3243 m³, (w pozwoleniu na budowę 1880 m³), to zaś skutkuje znaczącym deficytem powierzchni biologicznie czynnej na tej nieruchomości. Podkreślił także, że efektem bezprecedensowego bezprawia na działce [...]jest zalewanie, degradacja działki [...], także działki sąsiada. Fakt zalewania został potwierdzony w wyrokiem WSA z dnia 11 grudnia 2015 r. (sygn. IV SA/Wa 1195/15 ) oraz decyzją nr [...]Wójta Gminy [...]z dnia [...]stycznia 2015 r. Zdaniem skarżącego, który powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będą nie tylko strony, które uczestniczyły w wydaniu kwestionowanej decyzji lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. (...). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Dodał, iż przymiot strony skarżącego w postępowaniu o naruszenie stosunków wodnych nie jest tożsamy z niniejsza sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. dalej p.p.s.a). Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - utrzymał w mocy decyzję własną z [...]maja 2016 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2010 r. Nr [...]. W świetle przytoczonych na wstępie kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzut dotyczący przymiotu strony postepowania stwierdzić należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda wszczęcia postępowania w sprawie ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niemniej podstawą do wyprowadzenia interesu prawnego są przepisy materialnego prawa administracyjnego, które regulują uprawnienia lub obowiązki. W niniejszej sprawie będącej przedmiotem weryfikacji przez sąd administracyjny są to przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które regulują zakres przyznania interesu prawnego inwestorowi i osobom trzecim w sprawie pozwolenia na budowę, a zatem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Interes prawny musi istnieć obiektywnie. Przechodząc do meritum sprawy niniejszej Sąd nie może pominąć okoliczności, iż decyzja Starosty [...]Nr [...]z [...] czerwca 2007 r., dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce [...]była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (odpowiednio VII SA/Wa 1666/08 i II OSK 586/09). Zaznaczyć tu należy, że niniejsza sprawa i decyzja z [...]czerwca 2010 r., której domagał się stwierdzenia nieważności skarżący, została wydana po wyrokach VII SA/Wa 1666/08 i II OSK 586/09. Decyzją z [...]czerwca 2010 r., Nr [...], Wojewoda [...]odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...]z [...]czerwca 2007 r. Natomiast skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]o odmowie stwierdzenia nieważności (decyzji Starosty [...]Nr [...]z [...]czerwca 2007 r., dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę). Kwestię przymiotu strony M. R. organ rozpatrywał biorąc pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 589/09. W wyroku tym NSA stwierdził, iż U. R. współwłaścicielka działki sąsiedniej z działką inwestycyjną nie posiada przymiotu strony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...]z [...]czerwca 2007 r., dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dobitniej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II OSK 1977/15, wyrok z dnia 28 marca 2017 r., rozpoznając kolejną skargę U. R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, cyt.: Według art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Przymiot prawomocności orzeczenia sądu administracyjnego przesądza o dwóch podstawowych konsekwencjach prawnych : - po pierwsze nie jest dopuszczalne kwestionowanie faktu wydania orzeczenia, - po drugie, nie jest dopuszczalne kwestionowanie treści orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09 przesądził o interesie prawnym skarżącej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...]z [...]czerwca 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielającej J. G. i M. O. pozwolenia na budowę przedszkola. Związanie prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wynika z tożsamości przedmiotowej sprawy poddanej weryfikacji decyzji w trybie wznowienia postępowania i trybie stwierdzenia nieważności decyzji". Zauważyć należy, że na powyższy wyrok NSA powoływał się skarżący w piśmie procesowym z [...]lipca 2017 r. (k-48 i następne akt sądowych). Zatem nie ulega wątpliwości, że w kontekście wyroku II OSK 586/09 zostało przesądzone, iż U. R. współwłaścicielce działki [...], (której współwłaścicielem jest również skarżący) nie przysługuje przymiot strony w sprawie dotyczącej trybu nieważnościowego czy wznowieniowego w sprawie pozwolenia na budowę, co zostało przesądzone wyrokiem z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. Skoro M. R. jest również współwłaścicielem działki [...]i jako interes prawny wskazuje prawo własności, to także nie przysługuje mu przymiot strony w trybie nieważnosciowym i wznowieniowym w zakresie wzruszenia decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – w tym przypadku odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez Wojewodę [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., Nr [...]. Podkreślenia wymaga, że Sąd został związany prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OSK 586/09. Potwierdzeniem tego stanowiska jest także argumentacja Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 1977/15, wyrok z dnia 28 marca 2017 r. Sąd w całości akceptuje i zgadza się ze stwierdzeniem zawartym w wyroku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1977/15, iż regulacja mocy prawomocnego wyroku w art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesądza, że w procesie weryfikacji decyzji Starosty [...]w sprawie odmowy wznowienia postępowania, a w tym przypadku stwierdzenia nieważności zarówno organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny związane zostały prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. W odniesieniu do argumentów skarżącego, iż w sprawie IV SA/Wa 1195/15 został przyznany przymiot strony dla U. R., stwierdzić należy, że przywołana przez skarżącego sprawa dotyczyła naruszenia stosunków wodnych i Sąd nie neguje prawidłowości powyższego. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II OSK 1977/15, stwierdzając że zakres związania nie obejmuje wszystkich spraw pozostających w związku ze sprawą pozwolenia na budowę, np. sprawy zgodnego z pozwoleniem budowlanym realizowania inwestycji (chodzi o samowolę budowlaną) czy spraw o naruszenie stosunków wodnych. Sprawy te mają odrębną regulację materialnoprawną, co oznacza że w tym zakresie nie rozciąga się moc prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. W tej sytuacji za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi. Nie ma racji skarżący dopatrujący się naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżone decyzje zostały poddane szczegółowej i wnikliwej analizie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. podnoszonych w skardze. Natomiast podnoszenie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zostało przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. Wprawdzie wyrok ten nie dotyczył bezpośrednio skarżącego, ale właściciela działki [...], zaś skarżący jest współwłaścicielem tej działki i to jako współwłaściciel wywodzi swój interes prawny. Również nawiązując do wywodów skargi podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu – trybie nieważnościowym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, Sąd nie jest władny badać i analizować ewentualnych wad decyzji Starosty [...]z [...]czerwca 2007 r. Wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania nie może być załatwiony tak jak nakazuje art. 104 k.p.a. W zależności od tego czy ustalenie braku przymiotu strony jest oczywiste, czy też wymaga przeprowadzenia ustaleń w tym zakresie jego załatwienie może zapaść albo na podstawie art. 61 a k.p.a. - postanowienie o odmowie wszczęcie postępowania, albo na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - decyzja o umorzeniu postępowania. Zatem słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję własną, bowiem skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w zakwestionowaniu decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego w trybie nieważnościowym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę