VII SA/Wa 1805/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), po wszczęciu na wniosek P. B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r., numer [...], udzielającej M. i W. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrzną i doziemną policznikową instalacją gazu, instalacją: c.o., elektryczną, wod.-kan. na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] - umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że P. B. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i W. P. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wnioskodawca wywodził, iż kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 4 lit. 5 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2013 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, iż odprowadzanie wód opadowych z nieruchomości może nastąpić jedynie poprzez sieć kanalizacji deszczowej. Natomiast w decyzji Starosty [...] wskazano, iż odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie na tereny zielone i utwardzone działki inwestycyjnej. Organ przypomniał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.), który jako przepis szczególny wobec art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania za stronę. P. B. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. Swój interes prawny wywodził ze współwłasności działki nr [...] w miejscowości [...] (co potwierdza księga wieczysta nr [...]). Organ dokonał analizy projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego część projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją Starosty [...] i stwierdził, że nie obejmuje on działki nr [...]. W oparciu o mapę zamieszczoną na platformie geoportal.gov.pl ustalono, iż działka nr [...], na której zaprojektowano budynek nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...]. Działka nr [...] zlokalizowana jest na południowy - zachód od działki nr [...]. Pomiędzy tymi nieruchomościami zlokalizowana jest działka nr [...]. Zdaniem organu I instancji inwestycja, objęta decyzją Starosty [...] nie wpływa zarówno na sposób zagospodarowania, jak i możliwość korzystania z działki stanowiącej współwłasność skarżącego. Z wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] wynikało, iż ma powierzchnię 0.0326 ha. Nieruchomość ma kształt prostokąta o wymiarach ok. 4 m x 92,40 m. Zgodnie z § 3 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r., poz. 1065) działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Cechy geometryczne działki nr [...], powodują iż nie jest możliwa realizacja na niej jakiegokolwiek obiektu budowlanego, a tym samym nie może być uznana za działkę budowlaną. Skoro działka nr [...] nie jest działką budowlaną, to brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne przedsięwzięcie powoduje jakiekolwiek ograniczenia - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości jej zagospodarowania. Nadto na stronie 18 projektu budowlanego, zawarto stwierdzenie, iż w stanie istniejącym teren ukształtowany jest ze spadkiem w kierunku wschodnim. W zakresie planowanego przedsięwzięcia, zaprojektowano niwelację terenu w obrębie budynku w postaci niewielkich skarp ziemnych. Zmiana ukształtowania terenu nie zmieni kierunku spływu wód opadowych. Od strony granic działki zaprojektowano przeciwspadki ukształtowane na gruncie, które zabezpieczą sąsiednie działki przed zalaniem wodami opadowymi. Na stronie 24 projektu budowlanego, zamieszczono stwierdzenie, iż "w związku z brakiem warunków technicznych na odbiór wód opadowych z połaci dachowych do kanalizacji deszczowej, rozprowadzenie tych wód będzie się odbywało systemem rynien, rur spustowych i kształtek powierzchniowych na tereny zielone oraz tereny utwardzone (kostka brukowa) tj. dojścia i dojazdy własnej działki. Aby nie występowało zjawisko zalewania terenów przyległych, wydajność wsiąkania dla terenów na które odprowadzane są wody opadowe winna być większa od wartości dopływu wód opadowych Qws>Qd (wg "nowe sposoby odprowadzania wód deszczowych" W. Geiger, H. Dreiseitl). Wody opadowe z rur spustowych zostaną poprowadzone po działce korytkami w celu uniknięcia zalewania działek sąsiednich." Na stronie 28 projektu budowlanego, znalazła się informacja, iż inwestycja nie spowoduje ograniczeń dla zabudowy działek sąsiednich oraz nie naruszy interesu ich właścicieli zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności, zarzuty dotyczące decyzji Starosty [...], pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Merytoryczna ocena decyzji mogła mieć bowiem miejsce wyłącznie w toku wszczętego postępowania nieważnościowego. Natomiast przedmiotem postępowania była tylko kwestia ustalenia czy wnioskodawca ma interes prawny. Skoro wnioskodawca nie ma indywidualnego interesu prawnego, to zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia z wniosku P. B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r., ze względu na brak elementu podmiotowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2019 r. nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że krąg podmiotów w sprawie, której przedmiotem jest pozwolenie na budowę prowadzonej w trybie nadzwyczajnym, winien być ustalony identycznie jak w sprawie prowadzonej w trybie zwykłym, tzn. na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (wyrok NSA z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2837/12; wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r., II OSK 2872/12; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., II OSK 40/11; wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r., II OSK 598/06). Skarżący swój interes prawny do udziału w postępowaniu wywodził z tytułu prawa własności działki nr ewid. [...] (Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych), oraz prawa współwłasności działki nr ewid. [...] (Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych), które w jego ocenie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Z projektu budowlanego wynikało, że przedmiotem inwestycji jest budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wewnętrzną instalacją gazu, instalacją: c.o., elektryczną, wod.-kan. na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że działka inwestycyjna nr ewid. [...] oddzielona jest od działek nr ewid. [...] i [...] (należących do skarżącego), działką nr ewid. [...]. Przy czym działka nr ewid. [...] stanowi działkę drogową. Projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje działek nr ewid. [...] oraz [...]. Analiza porównawcza projektu zagospodarowania działki oraz wydruku mapy ze strony internetowej www. [...]wykazała, że sporny budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w odległości ok. 41 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 45 m od granicy działki nr ewid [...]. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zaprojektowane w odległości ok. 43 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok 47 m od granicy działki nr ewid. [...]. Miejsce postojowe zostało zaplanowane w odległości ok. 44 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok 48 m od granicy działki nr ewid. [...] (zob. proj. zagospodarowania terenu rys. nr 1). Mając na uwadze usytuowanie inwestycji, w tym wysokość projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (6,65m), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdził, że działki nr ewid. [...] i [...] należące do skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, objętej decyzją Starosty [...] z [...] września 2019 r. Realizacja inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania jego działek. Nadto działki skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12 (dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów), § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 28 (odprowadzanie wód opadowych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.). Realizacja budynku nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Odnosząc się do ujemnego wpływu projektowanej inwestycji na działki skarżącego poprzez "odprowadzanie na nie wód opadowych z powierzchni dachowych wobec niższych rzędnych działek stanowiących własność odwołującego się (...) co utrudnia przejazd, przechód, uprawę roślinności, stwarza siedliska dla uciążliwych owadów - komarów", organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano niwelację terenu w obrębie budynku w postaci niewielkich skarp ziemnych. Zmiana ukształtowania terenu nie zmieni kierunku spływu wód opadowych. Od strony granic działki zaprojektowano przeciwspadki ukształtowane w gruncie, które zabezpieczą sąsiednie działki przed zalaniem wodami opadowymi (proj. bud. Opis techniczny zagospodarowania terenu 5.2. Ukształtowanie terenu, str. 18). W związku z brakiem warunków technicznych na odbiór wód opadowych z połaci dachowych do kanalizacji deszczowej, rozprowadzenie tych wód będzie się odbywało systemem rynien, rur spustowych i kształtek powierzchniowych na tereny zielone oraz tereny utwardzone (kostka brukowa) tj. dojścia i dojazdy własnej działki. Aby nie występowało zjawisko zalewania terenów przyległych, wydajności wsiąkania dla terenów na które odprowadza się wody opadowe winna być większa od wartości dopływu wód opadowych. Wody opadowe z rur spustowych zostaną poprowadzone po działce korytkami w celu uniknięcia zalewania działek sąsiednich (proj. bud. 5.3.4 Odprowadzanie wód opadowych z powierzchni dachu i terenów utwardzonych, str. 24 - 25). Załączona przez skarżącego do odwołania dokumentacja fotograficzna przedstawiająca stojącą na działce wodę obrazuje stan działki nr ewid. [...], a nie działek nr ewid. [...] i [...] (należących do skarżącego). Dokumentacja fotograficzna nie dowodzi, że należące do niego działki są zalewane przez wody opadowe spływające z działki inwestycyjnej. W kontekście argumentacji skarżącego, który interes prawny upatrywał w przepisach ustawy z 18 lipca 2001 r., Prawo wodne, organ zwrócić uwagę, że przepisy ustawy Prawo wodne nie mogą stanowić przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK1869/17; wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 822/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2575/17). Kwestią ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym w zakresie zmiany zagospodarowania terenu i ewentualnej zmiany stosunków wodnych, zajmują się organy nadzoru budowlanego (wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1869/17). Argumentacja dotycząca uciążliwości związanych z realizacją inwestycji (napływ wód opadowych), nie może być podstawą do uznania, iż należąca do skarżącego działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Skarżący może skorzystać ze środków prawnych przysługujących mu z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 144 k.c.). Reasumując, organ II instancji stwierdził, że działki skarżącego nr [...] i [...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym nie przysługuje mu przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, iż podmiot inicjujący postępowanie nie ma przymiotu strony i umorzył je na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.. P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2020r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.2020r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę przyznania przymiotu strony, w sytuacji, gdy w sferze oddziaływania budynku posadowionego na działce nr [...] znajdują się działki [...] i [...], na które budynek ma ujemny wpływ poprzez odprowadzanie na nie wód opadowych z powierzchni dachowych i wobec niższych rzędnych działek stanowiących własność skarżącego oraz podniesienia poziomu działki [...]; 2. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż tylko ujemne oddziaływanie na nieruchomość mogącą mieć charakter budowlany, stanowi o zaistnieniu interesu prawnego; 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, lakoniczne odniesienie się do dowodu z wydruków ze strony [...].gov.pl, na okoliczność wykazania różnic w rzędnych poszczególnych działek; 4. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodu z wydruku ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl, niezgodnie z tezą dowodową mającą wykazać fakt posadowienia działki skarżącego nr [...] niżej względem działki nr [...]; 5. art. 105 k.p.a., poprzez uznanie postępowania za bezprzedmiotowe, podczas gdy w sferze oddziaływania budynku posadowionego na działce nr [...] znajduje się działka [...] i [...]. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podał, że chociaż projektowana inwestycja nie graniczy bezpośrednio z działkami należącymi do skarżącego, to oddziałuje bezpośrednio na jego działki, co zostało wykazane przez dowody w postaci dokumentacji fotograficznej. Odprowadzenie wód opadowych na działkę nr [...] i [...] utrudnia przejazd, przechód, uprawę roślinności, stanowi siedlisko komarów. Wody opadowe z budynku objętego kwestionowaną decyzją są odprowadzane m.in. na drogę dojazdową, działkę nr [...], woda zalega także na sąsiedniej działce [...] i działce [...]. Wody opadowe nie mają ujścia do rowu melioracyjnego czy kanalizacji deszczowej i zostają zepchnięte na sąsiednie działki, w tym [...] i [...]. Wpływ inwestycji na stosunki hydrologiczne otoczenia jest oczywisty, co zostało zobrazowane poprzez załączone zdjęcia. Skarżący w odwołaniu złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z wydruku mapy z [...]qov.pl, na okoliczność posadowienia działki skarżącego nr [...], niżej niż działki nr [...], a także rzędnych działek nr [...], [...], [...], [...] w m. [...]. Organ II instancji nie uwzględnił różnicy poziomu działek, a jedynie odległości. Różnica rzędnych ma decydujące znaczenie na spływ wód opadowych na tereny należące do skarżącego. Realizacja spornej inwestycji ma wpływ na nieruchomości skarżącego, co powoduje, iż przysługuje mu przymiot strony. Organ II instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, miał obowiązek zbadać czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.), który jako przepis szczególny względem przywołanego art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, nieruchomości sąsiedniej prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. P. B. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. Swój interes prawny we wszczęciu postępowania, wywodził z tytułu prawa własności działki nr ewid. [...] oraz działki nr ewid. [...]. Przedmiotem kwestionowanej decyzji była natomiast budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego z instalacjami na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynikało, że działka inwestycyjna nr ewid. [...] oddzielona jest od działek nr ewid. [...] i [...] (należących do skarżącego), działką nr ewid. [...]. Przy czym działka nr ewid. [...] stanowi działkę drogową. Projekt zagospodarowania terenu nie obejmował działek nr ewid. [...] oraz [...]. Z analizy mapy ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl, dokonanej przez GINB, wynikało że budynek został zaprojektowany w odległości ok. 41 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 45 m od granicy działki nr ewid [...]. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zaprojektowane w odległości ok. 43 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok 47 m od granicy działki nr ewid. [...]. Miejsce postojowe zostało zaplanowane w odległości ok. 44 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok 48 m od granicy działki nr ewid. [...]. Biorąc pod uwagę takie usytuowanie inwestycji, oraz wysokość projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (6,65m), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie stwierdził, że działki nr ewid. [...] i [...] należące do skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, objętej decyzją Starosty [...] z [...] września 2019 r. Odziaływania takiego nie ma w kontekście wymogów wynikających z § 12 (dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów), § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 28 (odprowadzanie wód opadowych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.). Realizacja budynku nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do mediów, nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Inwestycja nie powoduje ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Odnosząc się do podstawowego zarzutu wskazującego na wpływu projektowanej inwestycji na działki skarżącego, poprzez "odprowadzanie na nie wód opadowych z powierzchni dachowych" co związane ma być z położeniem – rzędnymi terenu, organ słusznie powołał ustalenia projektu budowlanego. Z projektu wynikała niwelacja terenu w obrębie budynku w postaci niewielkich skarp ziemnych, oraz to że taka zmiana ukształtowania terenu nie zmieni kierunku spływu wód opadowych. Od strony granic działki zaprojektowano przeciwspadki ukształtowane w gruncie, które zabezpieczą sąsiednie działki przed zalaniem wodami opadowymi (proj. bud. Opis techniczny zagospodarowania terenu 5.2. Ukształtowanie terenu, str. 18). Poza tym wskazano na brak technicznych możliwości odbioru wód opadowych z połaci dachowych do kanalizacji deszczowej. Ich rozprowadzenie zaprojektowano przez systemem rynien, rur spustowych i kształtek powierzchniowych na tereny zielone oraz dojścia i dojazdy działki inwestycyjnej (proj. bud., str. 24 - 25). Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Kwestią ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym dokonanie zmiany zagospodarowania terenu i ewentualnej zmiany stosunków wodnych, zajmują się organy nadzoru budowlanego (wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1869/17). Powoływana przez skarżącego dokumentacja fotograficzna przedstawiająca stojącą na znacznym obszarze wodę - nie dowodzi, że pochodzi ona z działki inwestycyjnej. Argumentacja wskazująca na spływ wód opadowych z terenu inwestycji, w konfrontacji z opisem tej kwestii zawartej w projekcie budowlanym, nie może być podstawą do uznania, iż działki skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżący może korzystać ze środków prawnych przysługujących mu z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed immisjami (art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 144 k.c.). Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Skoro wyłączona została dopuszczalność weryfikacji decyzji ze względu na brak posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, to organ słusznie zakończył postępowanie decyzją o jego umorzeniu (wyrok NSA z 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1058/07). Reasumując nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.