VII SA/Wa 1795/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz P. W., M. P., R. P., K. H., S. S., K. S., A. P., K. T., A. T., E. C., K. C., G. G., H. Ż., S. K., E. K., A. L., J. L., K. O., K. K., P. K. oraz H. B. członka zarządu [...] S.A., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wolnostojącej wieży z instalacjami i urządzeniami wchodzącymi w skład stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o Nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 29 marca 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") o udzielenie pozwolenia na budowę wolnostojącej wieży z instalacjami i urządzeniami wchodzącymi w skład stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Wniosek został ostatecznie uzupełniony 8 maja 2018 r. oraz 4 czerwca 2018 r., w tym w zakresie zmiany nazwy zamierzenia inwestycyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] września 2018 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. 3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wolnostojącej wieży z instalacjami i urządzeniami wchodzącymi w skład stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o Nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] (dalej: "inwestycja"). Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 w zw. z art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że po wszczęciu postępowania sprawdził przedłożony projekt budowlany oraz zawarte w nim opinie. W sprawie oddziaływania inwestycji organ oparł się przede wszystkim na rozstrzygnięciu Wójta Gminy [...] wyrażonym w postanowieniu nr [...] z [...] lutego 2018 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia. Organ ten uznał więc, że planowana inwestycja nie będzie miała znaczącego oddziaływania na środowisko. Kierując się wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody [...] z [...] września 2018 r., organ pierwszej instancji uznał, że nie można przyjąć, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Inwestycja jest zaprojektowana w taki sposób, aby praca instalacji nie powodowała występowania promieniowania w miejscach przebywania ludzi. W przypadku jednak realizowania na terenie nowych zabudowań, właściciele nieruchomości będą musieli zwrócić się do inwestora z wnioskiem o dokonanie niezbędnych zmian w konfiguracji lub przebudowie instalacji, aby spełniła obowiązujące normy. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że uczestnikami postępowania są właściciele nieruchomości w kręgu 200 m od projektowanych urządzeń telefonii komórkowej. Po stwierdzeniu kompletności wniosku pod względem formalnym, organ sprawdził wniosek pod względem materialnoprawnym (zgodnie z art. 35 ust. 1 pr.bud.). Wobec stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, Starosta [...] postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia, w terminie 60 dni, określonych braków i nieprawidłowości. Pismem z 18 marca 2019 r. dokumentacja została uzupełniona i ponownie sprawdzona. W związku z dostarczeniem przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów i spełnieniem wymogów ustawowych, w tym również nałożonych przez załączone do projektu decyzje, opinie, i uzgodnienia, zgodnie z art. 35 ust. 4 pr.bud. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. 4. Pismem z 29 kwietnia 2019 r. ww. mieszkańcy miejscowości [...], których nieruchomości sąsiadują z planowaną inwestycją złożyli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2019 r. Odwołujący się wnieśli o wstrzymanie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji do czasu stwierdzenia przez właściwe instytucje naukowe wpływu oddziaływania promieni na organizmy żywe. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji pismem z 30 kwietnia 2019 r. złożyło również Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji odwołujące się przedsiębiorstwo zarzuciło: 1) Naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, podczas gdy projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) naruszenie art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 pr.bud. w związku z art. 144 ust. 1 oraz art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., bowiem organy nie dokonały żadnych własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwagi na brak ustalenia mocy wszystkich anten, w tym radioliniowych i zsumowania ich mocy; 3) naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, tylko dlatego, że organy badały wpływ pojedynczej anteny na środowisko, a nie obiektu zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. 5. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z przeprowadzonej przezeń analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone w art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud. Organ wyjaśnił też, że działka inwestycyjna zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. oraz uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. położona jest na terenie oznaczonym symbolem T 9 U/M o przeznaczeniu podstawowym - tereny usług i zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z § 34 planu zakłada się możliwość przyłączenia terenu do sieci telekomunikacyjnej według obowiązujących standardów telekomunikacyjnych. Organ wyjaśnił przy tym, że oceniany plan przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] nie zawiera bezpośredniego zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powoduje to, że zasady lokalizacji tego rodzaju inwestycji na terenie objętym ww. planem powinny być zasadniczo oceniane w świetle dyspozycji art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.; dalej: "ustawa o wspieraniu"). Przyjęte w ww. przepisie reguły dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej miały charakter uzupełniający, bowiem powinny znaleźć zastosowanie o tyle, o ile analiza postanowień planu nakazywałaby uznać, że projektowana inwestycja telekomunikacyjna nie została w nim bezpośrednio przewidziana. Przedmiotem inwestycji jest stalowa wieża kratowa, na której mają być umieszczone anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo-odbiorcze. Tego rodzaju obiekt, mieści się w definicji infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Wojewoda [...] potwierdził też, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji dokonał oceny, czy dana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Wojewody [...] rozpatrywana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż w planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnej anteny nie znajdują się w obszarze granicznym wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), a występowanie pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne odbywa się wyłącznie w wolnej przestrzeni na wysokości niedostępnej dla ludności. W najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. W rezultacie na podstawie przeprowadzonych analiz organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi. Stacja nie będzie ani źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska. Nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 5 lipca 2019 r. M. P., G. G., S. K., K. C., K. S., A. P., M. P., K. O., J. L. i K. H. (dalej: "skarżący") złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżący wnieśli o przyznanie im kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegającym na braku oceny przy wydawaniu decyzji całokształtu materiału dowodowego, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy oraz braku jakiejkolwiek oceny zebranego materiału dowodowego oraz oparcie się wyłącznie na twierdzeniach inwestora, a także brak uwzględnienia interesu społecznego oraz stanowiska skarżących wyrażonego w toku postępowania; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 46 oraz art. 75 ustawy o wspieraniu polegającym na oparciu treści decyzji organu odwoławczego na postanowieniach ustawy o wspieraniu, gdzie postanowienia te nie mogły stanowić elementu podjęcia decyzji przez organ; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z pominięciem istotnych elementów, w tym niewyjaśnienie podstaw do przyjęcia argumentacji inwestora, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2002 r. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., który to plan właściwy jest dla działki oznaczonej nr [...], poprzez uznanie, że oddziaływanie promieniowania ogranicza się do działki oznaczonej nr [...] mimo że wskazania przedłożonych dokumentów wskazują na wpływ na sąsiednie działki, co stoi w sprzeczności z postanowieniami planu; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 35 pr.bud. poprzez uznanie, że projekt spełnia wymogi wskazane w tym przepisie; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. w związku z art. 140 oraz 143 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludzi oraz prawa własności; naruszenie art. 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie na podstawie informacji przedstawionych przez inwestora, że zaskarżona decyzja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia; naruszenie art. 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak zbadania, czy w przedmiotowym postępowaniu istnieją podstawy do zlecenia analizy dotyczącej istnienia kumulatywnego promieniowania z promieniowaniem z planowanej stacji bazowej, co mogłoby prowadzić do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. 7. Odpowiadając w dniu 9 sierpnia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. 8. W dniu 22 sierpnia 2019 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez wyjaśnienie, czy skarżącym jest M. P., czy A. P., który był stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] i któremu została doręczona decyzja. Pismem z dnia 19 września 2019 r. pełnomocnik skarżących wskazała, że skarżącym jest M. P., który jednocześnie wnosi o dopuszczenie go do postępowania jako skarżącego. Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżących do wskazania interesu prawnego M. P. do wniesienia skargi zakreślając przy tym termin na dokonanie czynności. W zakreślonym terminie nie udzielono żadnej odpowiedzi. W związku z tym postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Sąd odrzucił skargę M. P. Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 12 lutego 2020 r. Sąd zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2020 r. uznał M. P. za uczestnika postępowania. Ponadto zarządzeniami z 15 października 2019 r. wezwano do uiszczenia wpisu sądowego skarżących K. C., A. P., G. G., J. L., K. O., K. H., K. S. oraz S. K. W Rejestrze Opłat Sądowych odnotowano bowiem wcześniej jedynie kwotę wpisu prawidłowo uiszczoną przez skarżącą M. P. (data wpisu do Rejestru Opłat Sądowych: 4 lipca 2019 r.). Do dnia 3 grudnia 2019 r. w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłat od skargi od ośmiorga wymienionych skarżących, a termin uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 14 listopada 2019 r. W związku z powyższym postanowieniem z 10 grudnia 2019 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Sąd odrzucił skargę G. G., S. K., K. C., K. S., A. P., K. O., J. L. i K. H. 9. W dniu 10 lipca 2020 r. na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), związku z dużą ilością stron postępowania, a co za tym idzie zwiększonym ryzykiem rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19 Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając przy tym termin na dzień 19 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 10. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 11. Zadaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. mają przepisy dwóch aktów prawnych: (1) ustawy o wspieraniu, czyli ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm.); a także (2) uchwały Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla części wsi [...] i [...] (dalej "m.p.z.p."). Normatywna podstawa rozstrzygnięcia została bowiem sformułowana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji na podstawie przepisów obu wskazanych aktów. Analizę przepisów znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie należy rozpocząć od art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu. Przepisy te regulują bowiem sposób stanowienia przepisów planistycznych na poziomie poszczególnych gmin, a także, co ważniejsze w sprawie, sposób ich interpretacji oraz stosowania. Dodatkowo, zgodnie z konstytucyjnym systemem źródeł prawa (art. 87 ust. 1 i 2 oraz art. 94 Konstytucji) przepisy ustawy o wspieraniu są źródłem norm wyższego rzędu w stosunku do norm wyprowadzonych z prawa miejscowego, czyli przepisów uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 46 ustawy o wspieraniu w ust. 1 oraz w ust. 2 reguluje dwa przypadki kolizji tej ustawy z konkretnym miejscowym planem zagospodarowania. Art. 46 ust. 1 formułuje zasadę, według której zabrania ustanawiania w miejscowych planach zagospodarowania zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a jednocześnie przyjmowane w miejscowym planie rozwiązania nie mogą uniemożliwiać całkowicie lokalizacji takich inwestycji. Gdyby więc miejscowy plan zagospodarowania przyjęty dla gminy [...] przewidywał zakazy lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, należałoby przyjąć, że "norma wyższa uchyla normę niższą", a więc zakazy zapisane w miejscowym planie tracą moc prawną. Wskazany art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu nie pozwala wszakże na dowolność działania inwestorów, bowiem zastrzega, że wyłączenie zakazu lokalizacji ww. inwestycji jest skuteczne tylko wówczas gdy badana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Można dodać, że takimi przepisami odrębnymi mogą być przepisy ustawowe lub przepisy aktów wykonawczych, np. rozporządzeń, ale także mogą nimi być przepisy samego miejscowego planu zagospodarowania. W rozpatrywanej sprawie właściwe organy uznały jednak, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu nie ma zastosowania w sprawie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty dla części wsi [...] i [...] nie przewiduje wprost zakazów lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej, ani szczegółowych rozwiązań uniemożliwiających takie inwestycje. Zastosowanie w sprawie powinien więc znaleźć art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu. Sąd niniejszy podziela stanowisko Wojewody [...] o prawidłowości zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu. Art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu odnosi się do takich miejscowych planów zagospodarowania, których lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona, to znaczy nie są z góry wyznaczone miejsca lokalizacji takich inwestycji. W takich przypadkach dopuszcza się lokalizowanie inwestycji, np. stacji bazowych telefonii, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza to ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W świetle powołanego art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, lokalizacja inwestycji na działce nr ewid. [...] w [...] będącej przedmiotem rozpatrywanej sprawy uzależniona jest zasadniczo od przeznaczenia określonego terenu ustalonego w planie, tj. części tekstowej i części graficznej planu. W sprawie ustalono, ze przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej [...] zaplanowana została na terenie oznaczonym w planie jako 9 U/M, czyli tereny usług i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 60 i § 61 m.p.z.p.). Należało zatem zważyć, czy dopuszczalna lokalizacja przedmiotowej inwestycji na tym terenie. W szczególności należało wziąć pod uwagę fakt, że art. 46 ust. 2 zdanie 2 (in fine) ustawy o wspieraniu dodaje ważną kwalifikację: przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Takie uregulowania mogłoby przekreślać rozpatrywany projekt stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu zawiera ważne doprecyzowanie. Otóż zgodnie z definicją legalną zawartą w powołanym przepisie przez infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu należy rozumieć między innymi instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m. Organy architektoniczno-budowlane uznały, że zastrzeżenie co do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wyrażone w art. 46 ust. 2 in fine nie ma zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Należy bowiem wziąć pod uwagę wysokość zaprojektowanej wieży wolnostojącej (łącznie 52,30 m nad poziomem terenu, w tym 50,20 m jako miejsce zamontowania anten) oraz charakter anten (anteny radioliniowe). W przypadku rozpatrywanego projektu stwierdzono, że infrastruktura nie będzie oddziaływać na pobliskie tereny, nawet w nieznacznym stopniu. Z § 62 ust. 1 m.p.z.p. wynika, że nieprzekraczalna wysokość obiektów budowlanych, zarówno nowych, jak i przebudowywanych liczona od poziomu terenu do kalenicy nie może przekraczać 12 m. Tymczasem, według projektu budowlanego wieży i stacji bazowej promieniowanie anten radioliniowych będzie występowało na poziomie 50,20 m, a w związku z tym rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 na obu azymutach anten (15⁰ i 65⁰) nie będzie sięgał niżej niż 48,60 m przy pochyleniu anteny (tzw. tilcie) 0⁰ oraz 45,30 m przy pochyleniu anteny 10⁰ (patrz: rysunki "Obszarów pól elektromagnetycznych" dla obu azymutów - karty 125 i 126 projektu budowlanego). Odległość między najniższym punktem zasięgu pola magnetycznego o znaczącej wartości nie może być mniejsza niż 33 m. Takie skutki działania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w [...] zostały potwierdzone przez projektanta odpowiedzialnego za projekt telekomunikacyjny (część całego projektu budowlanego). Co więcej takich parametrów całego obiektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw podważać. Dodatkowo, brak oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, w tym na mieszkańców okolicznych działek potwierdził również Wójt Gminy [...], który postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia. Organ ten uznał, że planowana inwestycja nie będzie miała znaczącego oddziaływania na środowisko(patrz k. 62-63 projektu bud.). Skoro zatem odległość od miejsc występowania projektowanego pola elektromagnetycznego do miejsc dostępnych dla ludności wynosi powyżej 33 m to nie ma podstaw aby do przedmiotowej stacji bazowej stosować przepisy o inwestycjach wykazujących nieznaczne oddziaływanie. Z tego względu zastrzeżenie dotyczące zabudowy jednorodzinnej, przewidziane w art. 46 ust. 2 zd. 2 in fine w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organy właściwe w sprawie słusznie zatem uznały brak niezgodności z przepisami prawa, w tym także przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 12. Zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa potwierdzają również pozostałe przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do inwestycji telekomunikacyjnych. M.in. § 63 ust. 3 m.p.z.p. dopuszcza realizację inwestycji usługowych, w tym usług publicznych, a także zakładów drobnej wytwórczości i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem jednak, że nie są one wymienione w przepisach szczególnych jako szczególnie szkodliwe lub mogące pogorszyć stan środowiska. Jak wskazano wyżej stacja bazowa telefonii komórkowej z wieżą o znaczącej wysokości i antenach emitujących pole magnetyczne w znaczącej odległości od miejsc dostępnych dla ludności mieści się w grupie inwestycji dopuszczonych przez § 63 ust. 3 m.p.z.p. Należy przy tym zauważyć, że § 63 ust. 3 m.p.z.p. jest zamieszczony w tym samym podrozdziale pt.: "Tereny usług i zabudowy mieszkaniowej", co wcześniej wskazane § 60 i 61. Dodajmy również, że zasada niedopuszczalności inwestycji szczególnie szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska ma zastosowanie także do terenów o dominującej funkcji mieszkaniowej: M/U (§ 59 ust. 1 m.p.z.p.). Wbrew argumentacji wyrażonej w punkcie 5 skargi przedłożony projekt budowlany jest również zgodny z § 13 m.p.z.p., który przewiduje ogólny zakaz lokalizowania na obszarze objętym planem obiektów i urządzeń, których uciążliwość przekracza granice ich lokalizacji, z wyjątkiem inwestycji służących ochronie środowiska i dróg. W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa stacja bazowa powoduje uciążliwość przekraczającą granice lokalizacji. Pole promieniowania wytwarzane przez anteny umieszczone na szczycie stalowej wieży, lecz znacząca odległość od miejsc dostępnych dla ludności wyklucza zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako będącego źródłem uciążliwości. Te same wnioski wynikają tez z § 34 m.p.z.p., na który powołuje się zresztą organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten deklaruje, że "plan [m.p.z.p.] zakłada możliwość przyłączania terenu do sieci telekomunikacyjnej według obowiązujących standardów telekomunikacyjnych. Przedstawiona analiza rozwiązań technicznych przyjętych w badanym projekcie budowlanym prowadzi do wniosku, że odpowiada on standardom w dziedzinie telekomunikacji akceptowanym przez prawo i właściwe instytucje. 13. Niezależnie od argumentów wynikających ze źródeł prawa kluczowych dla rozpatrywanej sprawy, Sąd uznał pozostałe zarzuty wskazane w skardze za niezasługujące na uwzględnienie W szczególności nie ma podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez niezebranie materiału dowodowego i brak należytej jego oceny, zwłaszcza w kontekście art. 46 ustawy o wspieraniu. W ocenie Sądu wszystkie istotne dane, które miały rozważyć organy architektoniczno-budowlane były zawarte w projekcie oraz dokumencie zatytułowanym "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 9.11.2010 r., Dz. U. 2016 poz. 71. WAR 3158 A". Przytoczony dokument został przygotowany przez osobę będącą specjalistą systemów ochrony atmosfery i stał się częścią składową dokumentacji projektowej (k. 64-77). Prawidłowość przedstawionej "Kwalifikacji" potwierdził też w dniu 8 marca 2018 r. projektant w zakresie projektu telekomunikacyjnego posiadający uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności telekomunikacyjnej. W przedstawionym kontekście Sąd nie znajduje żadnego istotnego zagadnienia, które zostałoby pominięte lub niedostatecznie przedstawione przez inwestora, w stopniu, który mógłby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Z tych samych powodów, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę postanowienie Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lutego 2018 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia, nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm. z 2019 r.). W przekonaniu Sądu w trakcie postępowania prowadzonego przez organy administracji nie doszło również do działania bądź zaniechania prowadzącego do podważenia obowiązku zapewnienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a przez to naruszenia zasad wynikających z art. 8 k.p.a. W skardze podniesiono też zarzut niedostatecznego uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji, czyli naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził jednak w uzasadnieniach obu aktów takich wad, które nakazywałyby chylenie zaskarżonej decyzji, bądź również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 14. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.