VII SA/Wa 1794/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 maja 2023 r. znak KOC/406/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego T.B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO) decyzją z 11 maja 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania T. B. (dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] grudnia 2022 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącego. Kolegium uzasadniając decyzję uwzględniło, że w dniu 13 września 2022 r. T. B. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 16 szamb szczelnych i infrastruktury technicznej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...], na terenie dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Następnie Kolegium wskazało, że decyzją z [...] grudnia 2022 r. Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że zachodzi niezgodność planowanej inwestycji z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, ze zm., dalej: u.p.z.p.). Organ I instancji ustalił, że teren objęty wnioskiem położony jest na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, dla którego obowiązują nakazy i zakazy zawarte w rozporządzeniu Nr 13 Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2005 r. Nr. 75, poz. 1982). Zgodnie z § 3.1.1) ww. rozporządzenia w Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Zapis ten jest bezpośrednim nawiązaniem do art. 17 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r. poz. 916). Dalej organ wskazał, że wykaz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 pkt 55 lit. B tiret pierwsze ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: "zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą (...) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody (...); przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się (zgodnie zapisami § 1.2 pkt 2) powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Następnie organ I instancji przywołał treść § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) zawierającego definicję terenu biologicznie czynnego, wskazując, że za powierzchnię zabudowy w myśl § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugi rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. uznać należy cały teren w liniach rozgraniczających. Organ stwierdził, że z treści wniosku wynika, iż obszar inwestycji będzie miał powierzchnię 3723 m2. Co istotne, 6 października 2022 r., 1 grudnia 2022 r. oraz 6 grudnia 2022 r. wpłynęły trzy wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Załączona do wniosku koncepcja zagospodarowania terenu pokazuje, że przedmiotowa inwestycja może być częścią większego założenia, w skład którego wchodzić może zabudowa na działce [...] (budowa 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 16 szamb szczelnych i infrastruktury technicznej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...]), zabudowa na działce [...] (budowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 12 szamb szczelnych i infrastruktury technicznej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...]), zabudowa na działkach [...] (budowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 12 szamb szczelnych i infrastruktury technicznej na działkach [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...]) oraz zabudowa na działkach [...] (budowa 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej i 16 szamb szczelnych wraz z infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ul. [...]). Łączna powierzchnia powyższych terenów inwestycji to 1,4273 ha, a więc powyżej 0,5 ha. Dla ww. inwestycji zachodzą przesłanki do stwierdzenia powiązania technologicznego i zakwalifikowaniu ich jako jednego przedsięwzięcia: na dzień składania wniosku, według danych zawartych w EGIB, teren wszystkich czterech inwestycji stanowił własność tego samego podmiotu. Ponadto będą one obsługiwane tą samą wewnętrzną drogą dojazdową, będą zasilane z tej samej sieci elektroenergetycznej. Dodatkowo działki te sąsiadują ze sobą bezpośrednio, a wnioski o ustalenie warunków zabudowy złożone zostały w zbliżonym czasie, więc zachodzi również przesłanka tożsamości czasowej. Organ przywołał definicję przedsięwzięcia zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, ze zm., dalej: ustawa ooś) zauważając, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Ze względu na powiązanie technologiczne inwestycji, należy obligatoryjnie przeprowadzić procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z [...] października 2022 r. (oraz postanowieniem z tej samej daty w sprawie działki sąsiedniej nr ewid. [...] z obr. [...]) wezwano wnioskodawców o przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, aby nie dopuścić do ominięcia przez inwestora procedury oceny oddziaływania na środowisko. Dla sprawy dotyczącej nieruchomości sąsiedniej (działka nr ewid. [...] z obr. [...]) wnioskodawca, bez złożenia wyjaśnień, "zawiesił postępowanie", w przedmiotowej natomiast wnioskodawca podniósł brak zasadności powyższego postanowienia. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że brak przedłożenia ww. dokumentów uniemożliwia uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Dokonując analizy kolejnych przesłanek ustawowych, organ I instancji wskazując na art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. zaznaczył, że zgodnie z przedstawionymi zaświadczeniami od gestorów sieci ustalono, iż planowana inwestycja posiada jedynie zapewnienie dostawy energii elektroenergetycznej. Wnioskodawca zadeklarował dostęp do wody ze studni do poboru wody pitnej oraz odprowadzenie ścieków do bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe (zgodnie z przedmiotem wniosku 16 szamb). W odniesieniu do dostępu do sieci wodociągowej organ wskazał, że M. S.A. w Warszawie pismem z 14 lipca 2022 r. wskazało, że w chwili obecnej nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej do ww. budynków. Źródłem zaopatrzenia w wodę ww. budynków może być istniejący przewód wodociągowy DN 150 w ul. [...] albo istniejący przewód wodociągowy DN 100 w ul. [...] po rozbudowie sieci wodociągowej w rejonie przedmiotowej inwestycji. Rozbudowa sieci wodociągowej w ul. [...] i w drodze dojazdowej do przedmiotowej posesji nie występuje w najbliższych latach w aktualnych planach inwestycyjnych MPWIK(...). Skoro zatem teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obecnie poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a jednocześnie między inwestorem a operatorem sieci nie została zawarta umowa gwarantująca wykonanie takiej sieci, brak również gwarancji, że taka umowa zostanie zawarta w przyszłości, to organ I instancji uznał, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a co za tym idzie - ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji z tego powodu nie jest w chwili obecnej możliwe. Z uwagi na fakt, iż nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., organ I instancji uznał, że niemożliwe jest wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy złożył T. B. zaskarżając ją w całości, zarzucając jej m.in. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 u.p.z.p. oraz naruszenie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. B tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wskazał również na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że dla planowanej inwestycji zachodzą przesłanki do stwierdzenia powiązania technologicznego i zakwalifikowania jej jako jednego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami na działkach [...] i [...] z uwagi na fakt, iż na dzień składania wniosku według danych zawartych w EGIB teren inwestycji na ww. działkach stanowił własność jednego podmiotu podczas gdy ww. działki stanowią własność zupełnie innych podmiotów. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że odwołanie nie może zostać uwzględnione. Kolegium przywołało treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., akcentując, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do brzmienia art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż odmowa ustalenia warunków zabudowy jest możliwa wyłącznie w sytuacji braku zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi i art. 61 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym brak zgodności z przepisami odrębnymi musi dotyczyć naruszenia normy prawa materialnego, która stanowi o obowiązkach podmiotów lub też nakłada na nich określone formy zachowań, poprzez wprowadzenie różnego rodzaju zakazów lub nakazów. Nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów odrębnych, które uniemożliwiałyby realizację inwestycji poprzez odwołanie się do ogólnych i nieokreślonych pojęć takich jak: wymagania ładu przestrzennego, dbałość o środowisko czy też ochronę przyrody. Kolegium dokonało oceny materiału dowodowego, przepisów prawa oraz orzecznictwa w odniesieniu do kwestii prawidłowości przeprowadzonego postępowania i uznało, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i kodeksu postępowania administracyjnego. SKO podkreśliło, że jako podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy organ I instancji podał niespełnienie przez tę inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. W odniesieniu do argumentu zawartego w uzasadnieniu decyzji dotyczącego niespełnienia przez planowaną inwestycję warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., Kolegium uznało, że jest on nieuzasadniony. Zaznaczyło, że we wniosku inwestor wskazał, że dostęp do wody będzie zapewniony poprzez studnię do poboru wody pitnej, zaś ścieki będą odprowadzane do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Żadne przepisy prawa nie uzależniają wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od możliwości podłączenia planowanej zabudowy do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Powołany w uzasadnieniu decyzji art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p. stanowi o "dążeniu do planowania i lokalizowania nowej zabudowy" na terenach, na których znajduje się sieć wodociągowa, kanalizacyjna czy gazowa, jednak nie jest to warunek sine qua non dla możliwości sytuowania nowej zabudowy na terenie, na którym tego typu sieci nie ma. W tym miejscu Kolegium podniosło, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż "zawarty w art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p. postulat dotyczący dążenia do planowania i lokalizowania nowej zabudowy na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej, w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy, a na innych obszarach wyłącznie w sytuacji braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy, przy czym w pierwszej kolejności na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy, nie zawiera bezwzględnego nakazu dla organu administracji, mowa jest jedynie o "dążeniu", a tym samym niewłaściwe jego zastosowanie w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie może być traktowane jako rażące naruszenie prawa" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 775/22). W odniesieniu do argumentu dotyczącego niezgodności planowanej inwestycji z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., Kolegium uznało, że jest on uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że działki sąsiednie nr [...] z obrębu [...] są objęte wnioskami o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy podobnej do zabudowy planowanej w niniejszej sprawie. Jak wskazał organ I instancji, łączna powierzchnia powyższych działek wynosi 1,4273 ha. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) "l. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: (...) 55) zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze; (...)". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, który stanowi, że "Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje wyraźnie, że "regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) ma na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". W tym zakresie Kolegium przywołało szereg orzeczeń sądów administracyjnych podyktowanych temu zagadnieniu, a następnie stwierdziło, że organ I instancji zasadnie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z uwagi na niespełnienie przez tę inwestycję warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, Kolegium uznało, że stanowisko Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy zaprezentowane w decyzji z [...] grudnia 2022 r. jest zgodne z prawem i brak jest podstaw do uchylenia decyzji w całości i orzeczenia co do istoty poprzez ustalenie warunków zabudowy, jak również uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ze skargą na powyższą decyzję wystąpił T. B., podnosząc następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 59 ust. 1 w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w sytuacji gdy zostały łącznie spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej Inwestycji; art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu że brak przedłożenia przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uniemożliwia uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji z uwagi na brak zgodności decyzji z przepisami odrębnymi podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw dla konieczności przedłożenia ww. dokumentów a to z uwagi na fakt, iż obszar planowanej Inwestycji ma powierzchnie 3723 m2, a nie jak błędnie twierdzi organ 1,4273 ha; naruszenie § 3 ust. 1 pkt. 55 lit. B tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego założenia, że obszar planowanej inwestycji ma powierzchnię 1,4272 ha podczas gdy obszar planowanej Inwestycji ma powierzchnię 3732 m2 w związku z czym w świetle niewłaściwie zastosowanego przez organ przepisu planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ooś poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla planowanej inwestycji zachodzą przesłanki do stwierdzenia powiązania technologicznego i zakwalifikowania jej jako jednego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami na działkach [...] i [...] z uwagi na fakt, iż na dzień składania wniosku według danych zawartych w EGIB teren inwestycji na ww. działkach stanowił własność jednego podmiotu podczas gdy ww. działki stanowią własność zupełnie innych podmiotów. II. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 124 k.p.a. w związku z art. 217, 218 i 219 k.p.a. - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych i poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym: - brak wyczerpującego rozpoznania i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; - zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i nieuwzględnienie faktów znanych organowi II instancji z urzędu; - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, wybiórcze i dowolne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej, wybiórczej ocenie, skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębionego zaufania obywateli do państwa, a w szczególności polegające na nieprzeprowadzeniu rzetelnej oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego w postępowaniu przed organem II Instancji; - niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, o czym świadczy w szczególności: nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji znajdujących się w aktach sprawy ekspertyz i całkowite pominięcie twierdzeń podnoszonych przez stronę skarżącą oraz brak rozpatrzenia zawnioskowanych dowodów; b) zaniechanie zastosowania art. 81a k.p.a.; c) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy w zachodziły przesłanki do jej uchylenia; d) naruszenie art. 15 oraz 136-138 k.p.a. polegające na braku rozpoznania wszystkich zarzutów odwołania. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją wydaną przez organ I instancji ze wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia sprawy poprzez ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącego okazał fotokopie pierwszych stron decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] listopada 2023 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działek: [...] i [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia opisanych kryteriów Sąd podkreśla, że dokonywana na skutek wniesienia skargi ocena legalności zaskarżonej decyzji nie obliguje sądu do zastępowania organów w ocenie okoliczności faktycznych sprawy, odnoszeniu się do argumentacji odwołania, jej oceny i wyprowadzania wniosków. Te zadania zastrzeżone są dla organu odwoławczego, co gwarantuje zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek wydania rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji, co powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu przed organem drugiej instancji nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Granice postępowania odwoławczego wyznaczają zasady postępowania administracyjnego, w tym, zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta rozwinięcie swoje znajduje w art. 77 § 1 k.p.a., jak też w art. 80 k.p.a. Sąd zgodził się ze skargą w zakresie, w jakim podnosi ona, że w istocie organ II instancji nie przytoczył jakiejkolwiek własnej argumentacji wskazującej na potrzebę utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, ograniczając się jedynie do przekopiowania fragmentów uzasadnienia prawnego znajdującego się w decyzji organu I instancji. Trzeba stwierdzić, że zaskarżony akt istotnie zarusza przepisy postępowania w aspekcie formalnej i konstrukcyjnej prawidłowości uzasadnienia, w szczególności poprzez brak kompleksowego odniesienia się do argumentacji strony podnoszonej w toku postępowania odwoławczego, a także wobec braku odniesienia szeroko cytowanych orzeczeń sądów administracyjnych do warunków rozpoznawanej sprawy. Okoliczności faktyczne sprawy nie zostały przez Kolegium w żaden sposób ustalone i rozważone, co czyni uzasadnionymi podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy obowiązany będzie zatem ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, następnie wydać stosowne do wyników postępowania wyjaśniającego rozstrzygnięcie. Decyzja organu odwoławczego, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu faktycznym powinna w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości, że odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, a także stanowi wyraz zrealizowania przez organ wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Mocą tej zasady to organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia i zarzuty lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Jak również wówczas, gdy nie wskaże wszystkich istotnych dla sprawy dowodów. W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia mogą wpływać na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego orzeczenia celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania oraz wydania decyzji właściwej dla warunków rozpoznawanej sprawy, z pełną identyfikacją okoliczności w niej występujących. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie do rozpoznania sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych przepisów poszerzając zakres badawczy o wydawane przez organ I instancji decyzje ustalające warunki zabudowy w odniesieniu do nieruchomości sąsiednich, w kontekście zasady pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, o których to wartościach stanowi art. 8 k.p.a. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty postępowania sądowego w łącznej kwocie 997 złotych składają się: wpis od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).