VII SA/Wa 1775/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, , sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2022 r. znak KOC 8177/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r., znak: KOC 8177/Ar/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "SKO w Warszawie", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j., Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca", "strona skarżąca", "skarżąca spółka") decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej jako "organ I instancji") z dnia 26 listopada 2021 r. nr 110/WZ/ŚRÓ/2021 odmawiającej ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji tablicy reklamowej BB18 na budynku trafostacji na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...] w W. – utrzymało w mocy decyzję I instancji . Wnioskodawca, A. S.A. z siedzibą w W., w dniu 24 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji tablicy reklamowej BB18 na budynku trafostacji na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...]. Po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej, Zarząd Dzielnicy [...] m. st Warszawy decyzją z dnia 19 lipca 2013 r. nr 110 [...] odmówiło ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji tablicy reklamowej BB18 na budynku trafostacji na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki SKO w Warszawie decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. 2016 r. znak KOC 5155/Ar/13 uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na podstawie ponownie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, w dniu 3 stycznia 2017 r. Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy wydał decyzję nr 2 [...] odmawiającą ustalenia warunków dla omawianej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej SKO w Warszawie decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 r. znak KOC/739/Ar/17 utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W odniesieniu do wymogu kontynuacji funkcji organ podniósł, ze ustalił, że w obszarze analizowanym występują reklamy, a więc funkcja reklamotwórcza na danym terenie istnieje. Natomiast analiza jednoznacznie wskazuje, że w analizowanym obszarze brak jest takich cech, które pozwalałyby przyjąć, że w tym zakresie zagospodarowanie terenu będzie kontynuowane. Nie stwierdzono bowiem, aby w obszarze analizowanym istniały nośniki reklamowe o takiej formie architektonicznej jak inwestycja określona we wniosku. W uzasadnieniu decyzji (oraz w analizie) organ I instancji stwierdził, że niewątpliwie w obszarze analizowanym, na działkach sąsiednich nie ma nośników reklamowych umieszczonych na ścianie budynków klasyfikowanych jako instalacja. W obszarze analizowanym istnieją nośniki reklamowe usytuowane na wysokim słupie fundamentowym - klasyfikowane jako obiekt budowlany. Powyższe powoduje, że w obszarze analizowanym brak jest innych nośników, na podstawie których można byłoby ustalić parametry dla wnioskowanej inwestycji (gabaryty i formę architektoniczną). Zatem brak w obszarze analizowanym takich nośników reklamowych prawidłowo został oceniony przez organ I instancji, jako brak kontynuacji cech zagospodarowania terenu. SKO podkreśliło, że w związku z brakiem w obszarze analizowanym planowanej inwestycji zabudowy, do której można byłoby się odnieść - organ I instancji odwołał się do innych nośników reklamowych (tablica wolnostojąca na słupie) w zakresie kontynuacji funkcji, jednakże nie tożsamych formą i gabarytami z inwestycją opisaną we wniosku. Po dokonaniu analizy zagospodarowania terenów sąsiednich stwierdzono, że brak jest jakichkolwiek obiektów, które mogłyby stanowić kontynuację istniejącej zabudowy w kontekście parametrów dla planowanej inwestycji, tj. nośników reklamowych stanowiących instalację zamontowaną na ścianie budynku. Strona skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie (dalej "WSA w Warszawie") wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1662/18 uchyliło ww. decyzję SKO w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. znak KOC/739/Ar/17. Sąd wskazał, że w obszarze analizy, na terenie działki nr [...], obręb [...], istnieje obiekt budowlany - tablica reklamowa na wysokim słupie z fundamentem, zaś inwestycja, której dotyczy postępowanie polega na montażu tablicy reklamowej na ścianie budynku. Nie ma znaczenia, że tablica reklamowa na słupie z fundamentem klasyfikowana jest jako obiekt budowlany, natomiast przedmiotowa inwestycja, ze względu na sposób montażu (do ściany niskiego budynku trafo) klasyfikowana jest jako instalacja. Istotna jest bowiem funkcja, jaką pełnią obydwa te obiekty, a niewątpliwie jest ona tożsama i jest nią reklama o jednakowym charakterze (w obydwu przypadkach jest to tablica reklamowa), a dodatkowo ich powierzchnia reklamowa jest zbliżona. W ocenie Sądu, nośnik strony skarżącej będzie oznaczał uzupełnienie dotychczasowej funkcji, ponieważ jak sam organ wskazał, stanowi on kontynuację funkcji usługowej dostępnej z tej samej drogi publicznej (ul. S.). Zatem w sprzeczności z tymi ustaleniami pozostaje stwierdzenie, iż nośnik ten nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu, ponieważ nie jest identycznie montowany, jak ten posadowiony na słupie reklamowym na działce nr [...]. Ba zasadność powyższego stanowiska wpływa też fakt, iż tablica reklamowa zainstalowana na ścianie istniejącego, niskiego budynku nie ingeruje w ład urbanistyczny tak, jak istniejący na sąsiedniej nieruchomości obiekt wolnostojący, czyli tablica reklamowa na wysokim słupie z fundamentem. Ponadto wielkość tablicy reklamowej skarżącej i tablicy reklamowej zamontowanej na konstrukcji wsporczej jest bardzo podobna, zaś dodatkowo (w przeciwieństwie do tablicy na działce nr [...]) tablica reklamowa skarżącej spółki wpisuje się w kontur stacji trafo, na której jest zamontowana. Z powyższych względów Sąd uznał, że przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek będzie stanowiło kontynuację istniejącej funkcji reklamotwórczej i zachowane zostaną cechy pozwalające przyjąć, iż w tym zakresie zagospodarowanie terenu będzie kontynuowane. Wobec powyższego należało uznać, że spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503, ze zm., dalej jako "u.p.z.p."). Ponownie rozpoznając sprawę SKO w Warszawie decyzją z dnia 10 września 2019 r. znak KOC 2324/Ar/19 uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na podstawie przeprowadzonej po raz trzeci analizy urbanistycznej, w dniu 15 listopada 2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy wydał decyzję nr 148 [...] odmawiającą ustalenia warunków dla omawianej inwestycji. Rozpoznając odwołanie skarżącej, w dniu 20 lipca 2021 r. SKO w Warszawie wydało decyzję, znak K0C/2190/Ar/21, którą uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę siedzibą Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 u.p.z.p. i art. 104 k.p.a., odmówił ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji tablicy reklamowej BB18 na budynku trafostacji na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. S. w Dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na podstawie przeprowadzonej po raz kolejny analizy urbanistycznej, w świetle wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn.. akt IV SA/Wa 1662/18 oraz uzasadnienia decyzji SKO z dnia 20 lipca 2021 r., musiał przyjąć, że przedmiotowa inwestycja wypełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i tym samym stwierdzić, że istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku. Jednakże organ I instancji wskazał, że Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 3 listopada 2021 r. znak: WZW.5151.166.2021.Acz nie uzgodnił projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji. Na ww. postanowienie w dniu 17 listopada 2021 r. wnioskodawca złożył zażalenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ponadto Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 26 października 2021 r. znak : [...] nie uzgodnił przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, odnosząc się w obszernym uzasadnieniu do względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji planowana inwestycja nie spełnia wymogów ustawowych zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie: zgodności z przepisami odrębnymi i tym samym należy odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W sytuacji, gdy nie jest spełniony którykolwiek z wymienionych wyżej wymogów, ustalenie warunków zabudowy jest niemożliwe, tym samym brak rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 listopada 2021 r. przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w dacie wydania decyzji pozostaje bez wpływu na jej rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. skarżąca spółka wniosła odwołanie od decyzji I instancji. Zarzucono naruszenie: 1. art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) poprzez jego niezastosowanie polegające na nie wskazaniu granic obszaru analizy na załączniku graficznym do decyzji oraz nie dołączeniu jako załącznika do decyzji wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną; 3. § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie analizowanego obszaru, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 4. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niezakończenia ostateczną decyzją postępowania uzgodnieniowego, podczas gdy organ I instancji zobowiązany był zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odwołania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 listopada 2021 r.; 5. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, podczas gdy twierdzenia te opierają się jedynie na teoretycznych rozważaniach oraz ogólnych badaniach wykonanych w warunkach laboratoryjnych i które to stanowisko nie może być brane za wystarczające, skoro nie potwierdzają go jakiekolwiek dokumenty, czy też analizy, które pozwoliłyby na jednoznaczne przyjęcie, że to właśnie ta przedmiotowa inwestycja wpływa na uczestników ruchu drogowego; Decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r., znak: KOC 8177/Ar/21 SKO w Warszawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu SKO w Warszawie, przywołując treść art. 60 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wskazało, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z konserwatorem zabytków oraz z zarządcą drogi. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. .znak: WZW.5151.166.2021.ACZ odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022r. znak: DOZ.OAiK.650.1545.2021.Ig. Ponadto zarządca drogi odmówi! uzgodnień w przedmiotowej sprawie- pismo ZDM z dnia 26 października 2021 r. Tm samym z uwagi na brak pozytywnego uzgodnienia warunków zabudowy odmówiono ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Brak pozytywnego orzeczenia w trybie uzgodnień uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danego terenu. Organ i instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia, gdyż odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi przesłankę negatywną do jej wydania. Pismem z dnia 27 lipca 2022 r. skarżąca A. S.A. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżąca postawiła zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, podczas gdy twierdzenia te opierają się jedynie na teoretycznych rozważaniach oraz ogólnych badaniach wykonanych w warunkach laboratoryjnych i które to stanowisko nie może być brane za wystarczające, skoro nie potwierdzają go jakiekolwiek dokumenty, czy też analizy, które pozwoliłyby na jednoznaczne przyjęcie, że to właśnie ta przedmiotowa inwestycja wpływa na uczestników ruchu drogowego; b) art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie dołączeniu jako załącznika do decyzji wyników analizy, zawierającą część tekstową i graficzną; c) § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie analizowanego obszaru, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 97 g 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo trwającego postępowania sądowo-administracyjnego w przedmiocie uzgodnienia inwestycji skarżącej, podczas gdy organ II instancji powinien zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odwołania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 listopada 2021 r.; a) art. 7 i 77 ust. 1 oraz art. 107 § 3, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust.4 pkt 2 u.p.z.p. poprzez dokonanie całkowicie dowolnych ustaleń nieznajdujących oparcia w materiale dowodowym, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego powinna uwzględniać okoliczność, że budynek trafostacji, na którym umieszczona jest reklama skarżącej nie należy do obszaru objętego formą ochrony zabytków, zaś sam budynek trafostacji wraz z dojazdem do niego został wyłączony z gminnej ewidencji zabytków, a także niedostateczne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim podtrzymuje decyzję organu I instancji; b) art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i w skutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, które stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenie przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego; c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, lecz je deprecjonujący i oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnej i nieobiektywnej ocenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo podkreśliła, że decyzje obydwu instancji nie zawierają jednoznacznej i przekonującej argumentami opartej na materiale dowodowym, która wskazywałaby że istniejąca inwestycja będzie wpływać na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu. W tym zakresie brak jest jakichkolwiek dokumentów i analiz, które pozwoliłyby na przyjęcie tego rodzaju konstatacji. Pismo Zarządu Dróg Miejskich przedstawione w opinii organu I instancji nie może być uznane za wystarczające, mimo iż pochodzi od jednostki wyspecjalizowanej, bowiem nie dołączono doń żadnych dokumentów, które potwierdziłyby twierdzenia zawarte w tym piśmie. Zdaniem skarżącej opinia ta ma charakter teoretyczny, opiera się na bliżej niesprecyzowanych badaniach (nie wiadomo gdzie, w jaki sposób, w jakich warunkach, na jakiej grupie kierowców i pojazdów zostały one przeprowadzone) i nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że obiekt funkcjonujący w konkretnej przestrzeni przez kilka lat, którego istnienie do tej pory nie powodowało żadnego negatywnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, będzie miał w przyszłości negatywny wpływ na zachowania kierowców. Skarżąca wskazała, że ów nośnik reklamowy w żaden sposób nie wzbudził zainteresowania ZDM w kontekście ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa, chociaż gdyby takowe zagrożenie istniało, to organ ten był zobowiązany z urzędu podjąć stosowne działania. Nie ma żadnego merytorycznego uzasadnienia twierdzenie, że to reklamy umieszczane w okolicach dróg powodują szczególny wpływ na koncentrację kierowców. Taki wpływ może mieć każdy obiekt umieszczony w pobliżu drogi. W ocenie skarżącej spółki postępowanie uzgodnieniowe ściśle wiąże się z postępowaniem głównym - w niniejszej sprawie z wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącej w terenie reklamy należącej do skarżącej. Jakkolwiek jak podkreśla się w orzecznictwie, postępowania te względem siebie są autonomiczne, tym niemniej należy zauważyć, że postępowanie uzgodnieniowe stanowi integralną część postępowania głównego, przynajmniej do momentu wydania decyzji ostatecznej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, bowiem ma ona bezpośredni wpływ na decyzję wydawaną przez organ I instancji, w szczególności w sytuacji, gdy oparta ona jest o brak spełnienia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Z uwagi na fakt, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu związany jest wynikiem postępowania uzgodnieniowego, to zdaniem skarżącej powinien był na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić z urzędu postępowanie do czasu rozpatrzenia zażalenia skarżącej na postanowienie Konserwatora z dnia 3 listopada 2021 r. Obecnie trwa przed WSA w Warszawie postępowanie sądowo-administracyjne w przedmiocie utrzymania w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 listopada 2021 r. (znak: WZW.5151.166.2021.ACZ) odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla istniejącej inwestycji skarżącej. Skarga na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 24 marca 2022 r. (znak: DOZ-OAiK.650.1545.2021.IG) została bowiem przez skarżącą złożona z zachowaniem przysługującego jej terminu. W związku z powyższym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji należy uznać za przedwczesne, w sytuacji, gdy SKO swą argumentację oparło w całości na nie spełnieniu przez skarżącą przesłanki z art. 53 ust.4 pkt 2 i pkt 9 u.p.z.p. Ponadto w ocenie skarżącej z przeprowadzonej przez organ II instancji analizy w żaden sposób nie wynika co wchodzi w skład układów urbanistycznych terenu, przy którym znajduje się budynek trafostacji Brak ustaleń w tym zakresie każe mieć wątpliwości, czy nośnik reklamowy skarżącej faktycznie znajduje się w obszarze tego układu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sam budynek trafostacji oraz znajdująca się na nim reklama Skarżącej nie jest objęta ochroną zabytków, o czym z resztą Organ sam wspomina. Dodatkowo organ II instancji w ogóle nie uzasadnił dlaczego tablica reklamowa skarżącej degraduje przestrzeń i marginalizuje istniejącą ekspozycję cennych dla Miasta rzeźb Abakanowicz, tablica reklamowa na budynku trafostacji jest w pewnym sensie ukryta (nie jest tak wyraźnie eksponowana jak tablica wolnostojąca) i widoczna tylko przez pewien czas dla kierowców jadących w dół ulicą S.. Dopiero, gdy kierowcy skręcą ulicą S. w prawo w celu włączenia się do ruchu, wówczas dostrzegają rzeźby Abakanowicz. Za to kierowcy jadący w górę ul. S. po prawej stronie widzą rzeźby Abakanowicz, zaś tablica skarżącej w żaden sposób nie zaniża wartości chronionego prawem zabytku, ponieważ jest ona oddalona od ww. rzeźb i w dodatku skierowana w inną stronę. Na marginesie należy dodać, że Skarżąca nie zamierza ingerować w teren historycznego parku, ponieważ reklama od kilku lat jest już umieszczona na budynku trafostacji i jak dotąd nie wzbudzała negatywnych spostrzeżeń. W odpowiedzi na skargę, SKO w Warszawie podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej , przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie dnia 24 czerwca 2022 r., znak: KOC 8177/Ar/21 utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji tablicy reklamowej BB18 na budynku trafostacji na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. S. w Dzielnicy [...] w W. Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji. Podkreślić należy, że jedną z zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zasada wyrażona w treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem z tablicą reklamową na terenie, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnego zamierzenia toczy się wyłącznie na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który z uwagi na szczególnych charakter i wagę tego rodzaju decyzji został przez ustawodawcę obwarowany przepisami szczególnymi. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji I instancji, uzależniał wydanie przedmiotowej decyzji od łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach od 1 - 5, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Decyzja o warunkach zabudowy musi spełniać łącznie wszystkie warunki określone w szczególności w cyt. art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p., aby można było uznać ją jako wydaną zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że organy obydwu instancji, będąc związanymi wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn. Akt IV SA/wa 1662/18, zgodnie wskazały, że omawiana inwestycja spełnienia warunek wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa). Tym samy zdaniem Sądu całkowicie irrelewantne dla wydanych rozstrzygnięć są podnoszone przez skarżącą spółkę zarzuty naruszenia odnoszące się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast podkreślić należy, że odmówiono skarżącej ustalenia warunków zabudowy i zasad gospodarowania terenu dla omawianej inwestycji, z powodu niespełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Wskazać należy, że w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). W niniejszej sprawie z akta sprawy wynika, że organ I instancji zwrócił się pismem z dnia 15 października 2021 r., powołując przepis art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 3 listopada 2021 r. znak: WZW.5151.166.2021.Acz nie uzgodnił projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji, obszernie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Na ww. postanowienie w dniu 17 listopada 2021 r. wnioskodawca złożył zażalenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022r. znak: DOZ.OAiK.650.1545.2021.Ig utrzymał w mocy postanowienie I instancji. Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie, a Sądowi jest znane z urzędu, że sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1713/22 i nie została rozpoznana do dnia wydania niniejszego wyroku. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze i odwołaniu wskazać należy, że Podnieść należy, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyjaśnić należy, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11 (publ. Cbosa), organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie cyt. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem; o występowaniu takiego związku/zależności przesądzać będą przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej. W razie gdy związek ten nie występuje, organ obowiązany jest przyjąć, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami, co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania". Podobnie przyjął NSA w wyroku z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 541/18, podnosząc, że "Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego". Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu jest więc istnienie ścisłej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji; "brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1268/16). Przedstawiając w taki sposób pojęcie zagadnienia wstępnego, NSA w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 1067/15 dodatkowo stwierdził, że "Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają, co do zasady, wpływu względy natury celowościowej ani ekonomiki postępowania". Ponieść również należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ jest zobowiązany wydać decyzję z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnych okoliczności faktycznych i prawnych obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia nawet w sytuacji, gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Dlatego samo stwierdzenie, że wynik jakiegoś innego postępowania będzie mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia toczącego się postępowania administracyjnego, nie daje podstaw do zawieszenia postępowania z mocy art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie zwalnia organu od wydania decyzji zgodnej ze stanem z chwili orzekania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym już w dacie wydania zaskarżonej decyzji funkcjonowało ostateczne postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 15 czerwca 2022r. znak: DOZ.OAiK.650.1545.2021.Ig Tym samym brak było możliwości zawieszenia omawianego postępowania. Dlatego słusznie organy obydwu instancji wskazały, że nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi przesłankę negatywną do jej wydania. Podnieść należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji zwrócił się pismem z dnia 15 października 2021 r., powołując przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie powinno budzić wątpliwości, że właściwym do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i postanowienia uzgodnieniowego w zakresie określonym w u.p.z.p. jest ten sam organ administracji publicznej - Prezydent m. st Warszawy, który na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. t.j. z 2015 r. poz. 1438.), w związku z § 17 uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XLVI/1422/2008 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220 poz. 9485), zmienionym uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr XCIII/2729/2010 z dnia 21 października 2010r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 203 poz. 6025), scedował swoje uprawnienia do wydawania decyzji ustalających warynki zabudowy na zarządy dzielnic m. st. Warszawy. W takim przypadku uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. było niedopuszczalne, gdyż z istoty tej instytucji wynika, iż ma ona zastosowanie w razie - współdziałania różnych - organów. Należało w związku z tym uznać, że art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 106 k.p.a. Organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych, którą wydaje wojewoda (art. 60 ust. 1 i 3 u.p.z.p.), a w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta. Zatem, skoro z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, to może powstać sytuacja (i taka właśnie powstała w rozpoznawanej sprawie), że prezydent miasta jest właściwy zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji. Tryb ten nie dotyczy również, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu. Przeniesienie zadań z zakresu zarządu drogami na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie oznacza przeniesienia kompetencji organu. Pomimo powierzenia Z. D. M. obowiązków zarządcy drogi, w myśl ustawy o drogach publicznych, to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miast na prawach powiatu. Ta jednostka nie może być zatem traktowana jako odrębny organ, lecz jest jednostką, przy pomocy której Prezydent m. st. Warszawy wykonuje swoje obowiązki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 05 października 2017r., sygn. akt II SA/Łd 487/17, i przywołane tam orzecznictwo; dostępne CBOSA). W takiej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia w formie odrębnego postanowienia, albowiem ten sam organ musiałby dokonywać wspomnianego uzgodnienia sam ze sobą. Występuje więc w takim przypadku confusio. Wobec tego, przepis art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowiska) uprawniony jest ten sam organ. W przypadku, gdy zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie głównej i organu uzgadniającego nie dochodzi do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 106 k.p.a., a organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia w takim zakresie, aby mogła być ona poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego. Wobec tego stanowisko (opinia) jednostki organizacyjnej, przy pomocy której zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5 ustawy o drogach publicznych, wykonuje swoje zadania (art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) w sprawie "uzgodnienia wewnętrznego" projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie może być uznane za postanowienie uzgadniające w rozumieniu art. 106 k.p.a. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2011r., sygn. akt II OSK 111/11, i przywołane tam orzecznictwo; wyr. WSA w Poznaniu z 27 września 2013r., sygn. akt IV SA/Po 704/13 i przywołane tam orzecznictwo; dostępne CBOSA). W niniejszej sprawie błędnie organy obydwu instancji powołały się jedynie, że Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 26 października 2021 r. znak : [...] nie uzgodnił przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, odnosząc się w obszernym uzasadnieniu do względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak wynika z ww. wywodu, organy winny obszernie w uzasadnieniu rozstrzygnięć odnieść się do kwestii, czy omawiana inwestycja pogarsza warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego, czego nie uczyniły. Jednakże w świetle ww. okoliczności, że sporna inwestycja nie została pozytywnie zaopiniowana na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, powyższe uchybienia organów nie miały wpływu na treść wydanych rozstrzygnięć. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.