VII SA/Wa 1719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi T. Ch.-K. i M. Ch.-D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. Ch.-K. i M. Ch.-D. solidarnie kwotę 474 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez T. Ch.-K. i M. Ch.-D. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...][...]-[...] na działce o nr ew. [...], odc. 110 km 1+795 do drogi wewnętrznej, działka o nr ew. [...], w [...], gmina [...]. Podstawę prawną decyzji Wojewody z dnia z dnia [...] lutego 2015 r. stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podał, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r., T. Ch.-.i M. Ch.-D. wystąpiły z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. Wnioskodawczynie swoje żądanie wznowienia postępowania oparły na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawczynie jako nową okoliczność faktyczną wskazały decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. Ch.-K. i M. Ch.-D. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych na 2 stanowiska tankowania z czterokomorowym zbiornikiem na 60000 l paliwa, stacji tankowania LPG oraz budynku obsługi stacji z częścią handlową i małą gastronomią wraz z infrastrukturą techniczną, budową zjazdu publicznego, przebudową sieci telekomunikacyjnej w [...] na działkach o nr ew. [...],[...],[...]. Podniosły, że inwestycja objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] koliduje z ww. inwestycją i uniemożliwia wnioskodawczyniom realizację tej inwestycji w zakresie zjazdu, zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Zjazd objęty decyzją nr [...] ma początek w odc. 110 w km 1+785, natomiast koniec w odc. 110 w km 1+805, zaś zjazd objęty decyzją wcześniejszą z [...] r. ma początek robót w odc. 110 w km 1+782, a koniec przypada na odcinek 110 w km 1+886. Dalej GINB podał, że z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] wynika, że inwestycja nią objęta polega na budowie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę o nr ew. [...] w km 1+795. Inwestycja ta w całości została zaprojektowana na działce o nr ew. [...], która stanowi drogę wojewódzką nr [...]. Z projektu budowlanego stacji paliw płynnych na 2 stanowiska tankowania z czterokomorowym zbiornikiem na 60000 l paliwa, stacji tankowania LPG oraz budynku obsługi stacji z częścią handlową i małą gastronomią wraz z infrastrukturą techniczną (rys. 1.2.1 zatytułowany "zjazd publiczny do stacji paliw w [...] przy drodze wojewódzkiej nr [...][...]-[...] (odc. 110 km 1+831.00 I 1+873.)", rys. 1.2.1 zatytułowany "stacja paliw płynnych, stacja tankowania gazem LPG, budynek obsługi stacji z częścią handlowo- usługową", oraz rys. IB), wynika że na działce o nr ew. [...] przewidziano budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę o nr ew. [...]. W związku z projektowaną budowę zjazdu przewidziano również poszerzenie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku 110 w km 1+782.00 do 110 w km 1+831.00. Organ zauważył, że sentencja decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] nasuwa wątpliwości, czy obejmuje ona swym zakresem również działkę o nr ew. [...], na której przewidziano budowę zjazdu. W sentencji ww. decyzji nie została wymieniona działka o nr ew. [...]. Powyższe wątpliwości potwierdza również wniosek o pozwolenie na budowę oraz złożone przez T. Ch.-K. i M. Ch.-D. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w których to działka o nr ew. [...] nie została wpisana. Mając jednakże na uwadze zawartą w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, uznając nawet, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]udziela również pozwolenia na budowę zjazdu na działce o nr ew. [...], gdyż został on przewidziany w zatwierdzonym ww. decyzją projekcie budowlanym, w ocenie GINB nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jakkolwiek podnoszona przez wnioskodawczynie okoliczność jest "nowa" "istniała w dniu wydania decyzji" i "nie była znana organowi, który wydał decyzję", jednakże okoliczności ta nie jest okolicznością "istotną" z punktu widzenia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. Organ wskazał bowiem, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." W wypadku więc gdy inwestor, tj. Gmina [...], spełnił ww. wymagania, to Wojewoda [...] nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, nawet gdyby miał wiedzę o wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], znak: [...] i jej przedmiocie. Dlatego też, jak podał organ odwoławczy, podnoszona przez wnioskodawczynię w sprawie okoliczność nie jest istotna. Wobec powyższego stwierdził, że przesłanka na podstawie, której T. Ch.-K. i M. Ch.-D., żądały wznowienia postępowania nie wystąpiła. W związku z powyższym zasadna jest odmowa uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Stosowanie bowiem do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Tym samym należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...]. W skardze do Sądu na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] skarżące – T. Ch.-K. i M. Ch.-D. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżące zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 8 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżące nie zgodziły się z oceną organów wyrażoną w sprawie, a wskazującą na to, iż nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem okoliczność (a mianowicie fakt wydania decyzji przez Starostę w [...] r.) choć nie była znana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej a istniała, to jednak nie ma charakteru istotnego. Podniosły, iż zjazd objęty decyzją ostateczną pozostaje w kolizji ze zjazdem objętym decyzją Starosty z dnia [...] marca 2010 r. i uniemożliwia realizację tej inwestycji. Wskazały także na to, że organ I instancji w tym samym stanie faktycznym i prawnym wydaje odmienne rozstrzygnięcia, czym narusza art. 8 k.p.a. i uregulowaną w nim zasadę. W tym kontekście skarżące wskazały na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2014 r. oraz kolejną tego organu, wydaną na skutek decyzji kasacyjnej GINB z dnia [...] października 2014 r., z dnia [...] lutego 2015 r. O ile w pierwszej organ wojewódzki stwierdził, że przesłanka wznowienia wystąpiła, o tyle w drugiej, wskazał na jej brak, a uczynił to w oparciu o te same dowody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżących – T. Ch.-K. i M. Ch.-D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zapadłej po wznowieniu postępowania z wniosku skarżących, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...][...] - [...] na działce o nr ew. [...], odc. 110 km 1+795 do drogi wewnętrznej, działka o nr ew. [...] w [...], gmina [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał decyzję organu wojewódzkiego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. z uwagi na brak wystąpienia przesłanki wznowienia. Biorąc pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy, w tym podnoszone w toku postępowania przez skarżące, Sąd nie podziela oceny dokonanej przez organy obu instancji, a wskazującej na to, że okoliczność podniesiona we wniosku o wznowienie nie jest "istotna" i nie wypełnia tym samym dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu, sprawa w tym zakresie nie została w sposób wnikliwy i rzetelny przeanalizowana. W konsekwencji, błędnie w ww. decyzjach przyjęto, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka wznowienia co uzasadniało zastosowanie w I instancji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Przy czym, w ocenie Sądu, w sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek T. Ch.-K. i M. Ch.-D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2012 r. spełniał wymogi formalne (w tym, w zakresie zachowania terminu uregulowanego w art. 148 § 1 k.p.a.) i uzasadniał wydanie postanowienia o wznowieniu, a następnie – przeprowadzenie postępowania w zakresie uregulowanym w art. 149 § 2 k.p.a. – tj. co do przyczyn wznowienia oraz, po stwierdzeniu przesłanki wznowienia, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Powyższe przesądził ostatecznie tut. Sąd, prawomocnym wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2965/14, badając decyzję GINB z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], wydaną w tej sprawie, na wcześniejszym jej etapie. Przy czym, istotne jest, iż wskazanym wyrokiem WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję GINB z dnia [...] października 2014 r. uznając, że zapadła ona z istotnym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione jego zastosowanie i uchylenie na jego podstawie decyzji organu I instancji (z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] wydanej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd uznał bowiem, że GINB nie miał podstaw do stosowania ww. przepisu i wydania decyzji kasacyjnej. Powyższe ma istotne znaczenie dla prawidłowości obecnie kontrolowanych przez Sąd decyzji, albowiem obie te decyzje wydane zostały na skutek ww. orzeczenia GINB z dnia [...] października 2014 r. Wykonując tę decyzję, Wojewoda [...] w dniu [...] lutego 2015 r. orzekł w sprawie ponownie, a następnie na skutek odwołania wniesionego od tego orzeczenia, zapadła zaskarżona w sprawie decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2015 r. Stąd też Sąd orzekając w niniejszej sprawie i będąc związany na mocy art. 153 i art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ww. prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 4 września 2015 r., nie mógł już tylko z tej przyczyny pozostawić w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Obie te decyzje wydane bowiem zostały w oparciu o decyzję z dnia [...] października 2014 r., następnie uchyloną prawomocnym wyrokiem Sądu. To zaś uzasadniało uwzględnienie rozpoznawanej skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotknięte jest bowiem wadą kwalifikowaną wypełniającą przesłankę wznowienia uregulowaną w ww. przepisie Kodeksu. Dokonując takiej oceny Sąd przyjął, iż dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie ma znaczenia fakt, że stwierdzone naruszenie ujawniło się po wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd orzekając w niniejszej sprawie podziela bowiem te poglądy wyrażone w orzecznictwie, w myśl których każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" w rozumieniu ww. przepisu p.p.s.a., a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Za przyjęciem, że każda podstawa wznowieniowa postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem jest przesłanką uchylenia zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny, przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspiesza i upraszcza osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (tak: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 727/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 932/13; wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13). Zatem, na skutek ww. wyroku tut. Sądu z dnia 4 września 2015 r., sprawa winna trafić ponownie do organu odwoławczego, a ten – winien dokonać ponownej jej analizy, z uwzględnieniem zaleceń Sądu. Winien więc ustalić, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Niezależnie od powyższego, tak zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu wojewódzkiego nie mogły się ostać, a to z uwagi na wadliwą ocenę w nich zawartą, w kontekście okoliczności podniesionej przez skarżące i art. 145 § 1 pkt 5 k.pa. Zważyć w tym miejscu trzeba, że skarżące wystąpiły z wnioskiem o wznowienie powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wskazując, że wydając decyzję ostateczną w sprawie z wniosku Gminy [...] (o udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego do działki nr ew. [...]), organ wojewódzki nie miał wiedzy o decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącym pozwolenia na budowę stacji paliw wraz ze zjazdem publicznym na działkach o nr ew. [...],[...] i [...]. Wskazały, że jest to istotne, albowiem realizacja zjazdu indywidualnego przez Gminę, uniemożliwia realizację ich inwestycji, zgodnie z zatwierdzonym projektem. Oba zjazdy pozostają ze sobą w kolizji. Wskazać przy tym należy, iż w myśl ww. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Bezspornie, wskazana we wniosku o wznowienie okoliczność (dotycząca wydania w [...] r. dla skarżących decyzji zezwalającej na budowę zjazdu) jest nowa (nie była dotychczas podnoszona) i nie była znana organowi, który orzekł z wniosku Gminy w dniu [...] listopada 2012 r. (organ ten nie dysponował wiedzą o tej decyzji, a jej wydanie nie wynikało z żadnego z dokumentów złożonych przez Gminę wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę), nadto - istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej. Nie można też przyjąć, że nie ma ona charakteru "istotnego", z takich przyczyn jak przedstawione w decyzjach wydanych w sprawie. Organ odwoławczy podał w tym kontekście jedynie tyle, że skoro inwestor wypełnił obowiązki wynikające z Prawa budowlanego, to organ architektoniczny wobec treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Stwierdzenie to, zdaniem Sądu, oparte jest na zbytnim uproszczeniu zakładającym, że dokumentacja złożona przez Gminę wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę jest kompletna a projekt, w tym projekt zagospodarowania terenu, zgodny z przepisami, bo w żaden sposób nie wpływa na tę ocenę decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. Takie stwierdzenie można byłoby przyjąć, ale po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy i po wykazaniu w wyniku dokonanej analizy w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, że zjazd objęty decyzją z [...] r. nie ma znaczenia dla realizacji zjazdu przez Gminę. Również argumentacja organu I instancji nie zasługuje na akceptację, nie tyle bowiem dotyczy decyzji ostatecznej, co z przyczyn niezrozumiałych odnosi się do prawidłowości decyzji wskazanej we wniosku o wznowienie. Organ ten wskazał bowiem na to, że decyzja z [...] r. przywołana we wniosku o wznowienie została wydana z wadą prawną, albowiem w oparciu o decyzję zezwalającą na lokalizację zjazdu, która to z mocy prawna wygasła przed jej wydaniem. Wskazując na powyższe organ nie wziął pod uwagę, że decyzja z dnia [...] marca 2010 r. jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, a nadto – że sprawa nie dotyczy prawidłowości tej decyzji, a prawidłowości postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną w [...] r. z wniosku Gminy. Co istotne, a to w kontekście art. 8 k.p.a. i uregulowanej w nim zasady zaufania do organów administracji, organ I instancji całkowicie (a przy tym bez uzasadnionej przyczyny) zmienił stanowisko w sprawie w ww. zakresie. Zupełnie inne zaprezentował bowiem w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. uznając wówczas, że przesłanka wznowienia w sprawie wystąpiła. Powyższe słusznie zostało podniesione w skardze w sytuacji, gdy zmiana stanowiska organu wojewódzkiego nie wynika w tym przypadku ani ze zmiany stanu prawnego sprawy, ani ze zmiany stanu faktycznego i może wobec tego budzić uzasadnione wątpliwości. Czyniąc dalsze rozważania w tej materii, dostrzec należy, że skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało miejsce wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami mogą stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. We wniosku o wznowienie w kontekście tej przesłanki wskazano w istocie na to, że przy projektowaniu zjazdu indywidualnego Gmina [...] obowiązana była wziąć pod uwagę zjazd objęty ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], zaprojektowany i zatwierdzony na nieruchomości sąsiedniej, służący skomunikowaniu stacji paliw z drogą. W ocenie Sądu, powyższej argumentacji nie sposób nie zaakceptować w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że wskazane zjazdy (tj. zjazd objęty decyzją ostateczną wydaną dla Gminy oraz decyzją z [...] r. wydaną dla skarżących) mogą pozostawać ze sobą w kolizji. Zważyć bowiem trzeba, że skarżące podnosiły w postępowaniu, iż konieczna była zmiana lokalizacji zjazdu objętego pozwoleniem na budowę z [...] r., albowiem zjazd realizowany przez Gminę uniemożliwiał wykonanie inwestycji skarżących w tej części – v. pismo pełnomocnika skarżących z dnia [...] marca 2014 r., skierowane do organu wojewódzkiego wraz z pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] . Powyższe potwierdza także analizy porównawcza obu projektów zagospodarowania terenu, w tym - parametry usytuowania obu spornych zjazdów. Dostrzec przy tym należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (w stanie prawnym z daty wydania decyzji ostatecznej), projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zgodnie zaś z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu lub działki, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (...) w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Wobec treści przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że zabudowa istniejąca i projektowana na działce sąsiedniej nie jest w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę bez znaczenia prawnego. Tymczasem z projektu zagospodarowania terenu projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją ostateczną nie wynika, aby wskazany zjazd objęty decyzją z [...] r. został w tym projekcie uwzględniony. W konsekwencji, zdaniem Sądu, sprawa wymagała dokonania ponownej merytorycznej oceny, z uwzględnieniem dowodu wskazanego przez skarżące, a więc dokonania sprawdzeń przewidzianych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, z uwagi na przedmiot postępowania zakończonego decyzją ostateczną, z uwzględnieniem decyzji z [...] r. Należało więc wyjaśnić, czy projekt budowlany -wobec treści decyzji z [...] r.- jest kompletny, w szczególności - czy projekt zagospodarowania terenu został opracowany na aktualnej mapie oraz, czy nie narusza przepisów, w tym warunków technicznych dotyczących dróg. Stan sprawy uzasadniał bowiem stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, a to czyniło koniecznym dokonanie ponownej oceny merytorycznej z uwzględnieniem stwierdzonej przesłanki. Orzekając ponownie w sprawie organ odwoławczy winien zatem dokonać ponownej oceny z uwzględnieniem zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2965/14 oraz uwag poczynionych w niniejszej sprawie. Winien w efekcie dokonać ponownej oceny sprawy i weryfikacji rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] lipca 2014 r. wydanego w oparciu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Warto dostrzec, że tym ostatnim Wojewoda [...] orzekł o wystąpieniu w sprawie przesłanki wznowienia, a orzekając co do istoty (po uchyleniu decyzji ostatecznej) – odmówił udzielenia Gminie [...] pozwolenia na budowę uznając, że wobec istnienia kolizji pomiędzy przedmiotowymi zjazdami, decyzja taka dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ ten przyjął jednocześnie, że budowa zjazdu przez Gminę nie została zakończona. Te też ustalenia organu I instancji wymagają zweryfikowania w postępowaniu odwoławczym. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.