VII SA/Wa 1717/17

Dnia 9 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować znaczne szkody finansowe dla skarżącej i trudne do odwrócenia skutki. Dokonanie rozbiórki poniesie za sobą nieodwracalne skutki dla strony skarżącej, bowiem uwzględnienie skargi przez Sąd może spowodować, iż demontaż nie był konieczny, a ponowna instalacja nośnika wymagać będzie utraty czasu, sił oraz nakładu znacznych środków finansowych. Koszty, które strona skarżąca musiałaby ponieść w tym przypadku szacowane są na kwotę ok. 15 000 zł. Co w świetle sytuacji finansowej spółki stanowi znaczną szkodę. Dodatkowo kwota ta zostanie powiększona o stratę jaką poniesie spółka w związku z niezrealizowaniem zakontraktowanych kampanii reklamowych. Na dzień sporządzenia skargi jest to kwota ok. 35 000 zł. Powołane okoliczności uzasadniają wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy istotnie zaistniały spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z 28 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 402/11 LEX nr 783591; z 15 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 63/11 LEX nr 783605). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] czerwca 2017 r., nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, nie jest to sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu. Samo powołanie się na przedmiot zaskarżonej decyzji, nakaz rozbiórki, nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wtrzymanie jej wykonania. W ocenie Sądu mając na uwadze charakter i sposób wykonania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie można uznać, że jego rozbiórka mogłaby skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody. (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. II OZ 667/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również samo powołanie się na związane z wykonaniem decyzji konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy. Ogólnikowe i lakoniczne argumenty strony, wskazujące na koszty rozebrania nośnika oraz ewentualnego jego ponownego zainstalowania, a także na zmniejszenie, na skutek rozbiórki nośnika, rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej, spadek dochodów osiąganych z tego tytułu i utratę dotychczasowego udziału rynkowego, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. II OZ 668/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, opierając się tylko na argumentach i opinii skarżącej, nie może dokonać oceny kosztów, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej całościowej sytuacji rynkowej/majątkowej. Co więcej, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z 8 stycznia 2015 r. II OZ 1374/14, LEX nr 1624479; z 5 marca 2013 r. II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Podsumowując, choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.