VII SA/Wa 1708/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym ze skargi A.H. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 lipca 2022 r. nr 636/OPON/2022 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lipca 2022 r. nr 636/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "Wojewoda", "organ II instancji"), na postawie art 138 § 1 i stawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz 735 ze zm., dalej "k.p.a.", w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej "p.b.") po rozpatrzeniu odwołania A H (dalej jako "skarżący", "inwestor") od decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta", "organ I instancji" z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego wykonania instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...] na (podstawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na dz. nr [...], obręb [...] w [...]), utrzymał w mocy decyzję I instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 stycznia 2022 r. do Starosty [...] wpłynęło zgłoszenie A H dotyczące wykonania instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...] na (podstawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r. nr WA.ZUZ.5.4210.827.2021.MC, zgodnie z projektem inż. S P) na dz. nr [...], obręb [...] w [...]. Starosta postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 5c p.b., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji dotyczącej ww. zgłoszenia. Zgodnie z treścią postanowienia inwestor był zobowiązany: 1. uzupełnić oświadczenie o posiadanym pranie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o podpis inwestora w formie elektronicznej (art.30 ust. 2a pkt 1 p.b.); 2. wyjaśnić zakres inwestycji objętej zgłoszeniem oraz wskazać, z jakiego punktu art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dotyczy przedmiotowe zgłoszenie (art. 77 § 1 k.p.a.); 3. doprowadzić dokumentację do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu odprowadzania ścieków( art.30 ust. 6 pkt 2 p.b.); 4. dostarczyć ostateczną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 października 2017 r. nr 1256/2017 (przedmiotowa decyzja nie zawiera klauzuli ostateczności) - art.30 ust. 2a pkt 3 p.b.; 5. dostarczyć ostateczną decyzję nr WA.ZUZ.5.4210.827.2021.MC z dnia 21 grudnia 2021 r. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (przedmiotowa decyzja nie zawiera klauzuli ostateczności) - art. 30 ust. 2a pkt 3p.b.; 6. uzupełnić dokumentację o wskazanie wydajności oczyszczalni na dobę na dobę, celem sprawdzenia zgodności z Ustawą Prawo budowlane – art. 77 § 1 k.p.a. W dniu 21 lutego 2022 r. do Starosty wpłynęła odpowiedź inwestora na ww. postanowienie. Inwestor odnośnie pkt 1 ww. postanowienia wskazał, że załącza oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uzupełnione o podpis w formie elektronicznej. Odnośnie pkt 2 wskazał, że najbardziej właściwy jet pkt 5 art. 29 p.b. Odnośnie pkt 3 podniósł, że nie widzi żadnej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem plan nie zakłada budowy oczyszczalni, a co nie jest zabronione prawem, jest dopuszczalne. O wprowadzeniu do ziemi oczyszczonych ścieków mówi decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r. Odnośnie pkt 4 załączył pismo otrzymane z Mazowieckiego Urzędu Ochrony Zabytków dotyczące decyzji z dnia 3 października 2017 r. nr 1256/2017 oraz tę decyzję opatrzoną pieczątką stwierdzającą jej ostateczność. Odnośnie pkt 5 to wskazał, że uzyskał telefoniczne zapewnienie, że ww. decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r. jest ostateczna, jednakże uzyskanie dowodu na piśmie było niemożliwe w ciągu 21 dni z uwagi na pandemię. Odnośnie pkt 6 wskazał, że zgodnie z załączonym operatem wodno-prawnym oraz decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. projektowana instalacja posiada wydajność 6 m3 na dobę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], powołując się na art. 30 ust. 6c p.b. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia A H dotyczącego wykonania instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...] na (podstawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na dz. nr [...], obręb [...] w [...]). W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że do dnia wydania niniejszej decyzji inwestor nie dostarczył ostatecznej decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r. – inwestor zaświadczył jedynie pisemnie, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna). Dodatkowo przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z miejscowym pIanem zagospodarowania przestrzennego (uchwala nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta [...] - [...] II etap 2), który wskazuje, że w zakresie odprowadzania ścieków ustala się odprowadzenie ścieków bytowo-komunalnych do miejskiej sieci kanalizacji, natomiast dla działek bez dostępu do miejskiej sieci kanalizacji dopuszcza się. tymczasowe gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych na terenie nieruchomości pod warunkiem zapewnienia ich wywozu do stacji zlewnej i bezzwłocznego przyłączenia do sieci kanalizacyjnej po oddaniu jej do eksploatacji. W ocenie organu zastosowane rozwiązanie przez inwestora w postaci oczyszczalni ścieków nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowego terenu. Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. odwołanie od tej decyzji wniósł inwestor. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że do zgłoszenia załączył: - projekt zagospodarowania ścieków inż. S P, - decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wraz z decyzją zmieniającą słowo "szambo" na "zagospodarowanie ścieków", - operat wodnoprawny wykonany przez mgr. inż. D S [...], - decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ze sprostowaniem, - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniósł, że wątpliwości może budzić fakt, że w sprawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie mógł złożyć tylko oświadczenie o jej ostateczności, natomiast z uwagi na klęski żywiołowe i pandemię, prosiłem o wydłużenie terminu. Na dowód faktu, że jego oświadczenie było prawidłowe, załączył ostateczną decyzją Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Odnośnie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania budowy oczyszczalni ścieków, a prawo budowlane dopuszcza takie rozwiązanie. Ponieważ prawo budowlane jest nadrzędne w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc raczej należałoby odwrócić sytuację. Jeśli są jakieś wątpliwości, Starosta powinien dostosować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do prawa budowlanego. Wojewoda postanowieniem z dnia 8 czerwca 2022 r. nr 253/OPON/2022, powołując się na art. 136 k.p.a., zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji poprzez przedłożenie: 1. dokumentu potwierdzającego czy istnieje możliwość przyłączenia budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...], obręb [...] w [...] do sieci kanalizacyjnej. Organ przywołał treść § 26 ust. 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej jako "rozporządzenie techniczne") 2. opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska dotyczącej możliwości oczyszczania ścieków w ilości przekraczającej 5 m2 na dobę, na podstawie ww. art. § 26 ust. 3 rozporządzenia technicznego. 3. zwymiarowanie na mapie odległości projektowanej oczyszczalni ścieków do budynku mieszkalnego (oznaczenie musi być trwałe, dokonane długopisem), w celu sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z § 36 ust, 1 ww. rozporządzenia. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Starosta, działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., w związku z ww. postanowieniem Wojewody, wezwał inwestora do złożebia wyjaśnień, powielając treść postanowienia Wojewody. W odpowiedzi na powyższe inwestor w piśmie z dnia 24 czerwca 2022 r. wskazał, że składa następujące dokumenty: - pismo z MPWiK potwierdzające niemożliwość przyłączenia posesji przy ul. [...] w [...] do instalacji wodno-kanalizacyjnej, bowiem w najbliższym czasie MPWiK nie przewiduje rozbudowy instalacji wodno-kanalizacyjnej na odcinku, przy którym znajduje się wymieniona posesja; - projekt inż., S P, znajdujący się w dotyczącej zgłoszenia dokumentacji, według którego miała być wykonana instalacja przydomowej oczyszczalni przewidującej ilość od mieszkańców stałych i sezonowych 3 m3 na dobę. Dlatego wzmiankowana opinia właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska nie jest potrzebna; - mapa zasadnicza uzyskana ze Starostwa [...], na której zwymiarowano określoną w wezwaniu odległość. Odległość projektowanej oczyszczalni od granicy działki wynosi 80 m. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 11 lipca 2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2022 r. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor planuje budowę instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...], na podstawie art. 29 ust.1 pkt 5 p.b., tj. oczyszczalni ściekówo wydajności do 7,50 m3 ma dobę. Działka inwestycyjna działka inwestycyjna objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta [...] - [...] II etap 2, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r" poz. [...]). Zgodnie z § 17 pkt 2 lit. "a" i "b" planu, w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych, ustala się: odprowadzanie ścieków bytowo-komunalnych do miejskiej sieci kanalizacji (...), dla działek bez dostępu do miejskiej sieci kanalizacji dopuszcza się tymczasowe gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych na terenie nieruchomości, pod warunkiem zapewnienia ich wywozu do stacji zlewnej i bezzwłocznego przyłączenia do sieci kanalizacji, po oddaniu jej do eksploatacji. Zdaniem Wojewody inwestor nie przedstawił dokumentu potwierdzającego czy istnieje możliwość przyłączenia budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...], obręb [...] w [...] do sieci kanalizacyjnej, co było niezbędnym warunkiem wykazania zgodności planowanej inwestycji z przepisami § 17 pkt 2 lit. j"a" i "b" planu oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Inwestor dołączył natomiast pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m[...] Spółka Akcyjna z dnia [...] lipca 2020 r" znak: [...] stanowiące informację technicznego przyłączenia do sieci wodociągowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zakładu produkcyjnego, zlokalizowanych przy ul. [...] na dz. nr [...], obr. [...] w [...], nie zaś sieci kanalizacyjnej. Ponadto inwestor miał obowiązek dołączyć opinię właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska, dotyczącą możliwości oczyszczania ścieków w ilości przekraczającej 5 m3 na dobę, na podstawie ww. art. § 26 ust. 1 rozporządzenia technicznego. Skarżący nie dołączył ww. opinii, a w odpowiedzi podał, że z dołączonego do zgłoszenia projektu inż. S P wynika, iż przewiduje się wykonanie instalacji przydomowej oczyszczalni w ilości ścieków od mieszkańców stałych i sezonowych 3 m3 na dobę i dlatego wzmiankowana opinia nie jest potrzebna. Organ wskazał, że z dołączonego do zgłoszenia dokumentu pod nazwą "[...] Operat wodnoprawny dot. odprowadzania i zagospodarowania ścieków z posesji przy ul. [...] w [...] " wykonanej dla działki inwestycyjnej nr [...] wynika, że "W związku z planowaną wydajnością oczyszczalni przekraczającą 5 m3 na dobę ścieków bytowych, zachodzi konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na zrzut ścieków z oczyszczalni biologicznie czynnej do gruntu. Projektowana instalacja posiada wydajność 6 m3" (str. 7 i 12). Ponadto, inwestor w piśmie z dnia 21 lutego 2022 r., stanowiącym odpowiedź na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] wskazał, że projektowana instalacja posiada wydajność 6 m3 na dobę. Powyższe wynika również z decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r., znak: WA.ZUZ.5.4210.827.2021.MC udzielającej A H pozwolenia wodnoprawnego na zgłoszoną usługę wodną. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o rozbieżności w tej kwestii pomiędzy udzieloną przez inwestora odpowiedzią z dnia 1 lipca 2022 r., aj znajdującą się w aktach sprawy, dołączoną przez niego dokumentacją. Pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r. A H złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. Postawił zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego, co prowadziło do uznania, że wnioskodawca nie spełnił przewidzianych prawem wymagań dla budowy instalacji zagospodarowania ścieków z posesji przy ul, [...] w [...], w sytuacji gdy spełnione zostały wszelkie przesłanki załatwienia sprawy w sposób korzystny dla wnioskodawcy oraz 2) naruszenie prawa materialnego poprzez nie uwzględnienie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która w art. 108 nakłada poważne sankcje na osoby dopuszczające się niszczenia zabytku. Skarżący wskazał, że z dostarczonego przez niego pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 22 lipca 2020 roku jednoznacznie wynika że nie ma możliwości podłączenia jego nieruchomości do sieci wodno-kanalizacyjnej. Odnośnie polecenia doprowadzenia do zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stwierdził, że jakkolwiek można dopatrzyć się niezgodności, ale jest to w sprzeczności z przepisami rangi ustawowej, które są prawem nadrzędnym, a które nie zabraniają takowej inwestycji, a wręcz wskazują, że przydomowa oczyszczalnia ścieków jest równorzędnym sposobem wypełnienia obowiązku właściwego odprowadzania ścieków, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Potwierdzeniem tego jest orzeczenie NSA - wyrok z 2 lutego .2017 r., sygn. akt II OSK 1247/15). Z orzeczenie tego wynika, że nie budzi wątpliwości brak zapisu w planie miejscowym norm zakazujących możliwości realizacji, w celu prawidłowego odprowadzania ścieków, przydomowych oczyszczalni ścieków. Gdyby taki zakaz został umieszczony w planie miejscowym, stanowiłby on istotne naruszenie normy art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca bowiem, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona uznał wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych za równorzędnie dopuszczalne sposoby wypełnienia obowiązku właściwego odprowadzania ścieków. Zdaniem skarżącego Dodatkowym uzasadnieniem skargi jest prośba Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie (zawarta w piśmie z dnia 12 kwietnia 2022 r., wniesiona do Wojewody Mazowieckiego, o uwzględnienie jego odwołania od sprzeciwu Starostwa [...], z uwagi na Ryzyko uszkodzenia historycznych obiektów przez auta ciężarowe wywożące ścieki, które obecnie zmuszone są wykonywać manewry niebezpieczne dla posadowionych na działce unikalnych zabytkowych budowli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2022, poz. 329 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda Mazowiecki wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 lipca 2022 r. nr 636/OPON/2022, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], wnoszącą sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego wykonania instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...] (na podstawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na dz. nr 119/2, obręb 03 w Pruszkowie). Podnieść należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu-na budowę. Pozwolenie-na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b., stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 p.b. przewidział wyjątki od ww. zasady - budowa części obiektów oraz wykonywanie części robót budowlanych zamiast pozwolenia na budowę wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Wskazany art. 29 p.b. wylicza enumeratywnie rodzaje obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Katalog wyrażony w tym artykule ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie wymienione w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Ponieważ podany przepis zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze jednak oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Do ustawy Prawo budowlane została bowiem wprowadzona instytucja zgłoszenia budowy jako zdecydowanie prostsza od pozwolenia na budowę, forma dochodzenia do wymaganej prawem akceptacji właściwego organu zamiaru podjęcia określonych w ustawie robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b., zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. W kontekście powyższego, zgodnie z art. 30 p.b., organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie prżez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli inwestor był do tego wezwany) powoduje, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a więc bez wydania aktu administracyjnego. Przesłanki zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 30 ust. 5c zdanie ostatnie oraz w art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 p.b.. Tym samym wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach jest niedopuszczalne. Według art. 30 ust. 5c ww. ustawy organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku niedopełnienia przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ w drodze postanowienia. W oparciu zaś o art. 30 ust. 6 p.b. organ wnosi sprzeciw, gdy realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych, tj. jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., w miejscu, w którym taki obiekt istnieje, Natomiast stosownie do treści przepisu art. 30 ust. 7 p.b. organ może nałożyć, w drodze sprzeciwu obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Uwzględniając zatem przedstawione wyżej uregulowania ocenić należało, czy w niniejszej sprawie wniesienie przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu do zgłoszonego przez stronę skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 5 p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3. Skarżący, zgodnie z ww. przepisem, dokonał zgłoszenia zamiaru realizacji instalacji zagospodarowania ścieków bytowo-gospodarczych z posesji przy ul. [...] w [...] (na podstawie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 grudnia 2021 r. nr WA.ZUZ.5.4210.827.2021.MC, zgodnie z projektem inż. S P) na dz. nr [...] obręb [...] w [...]. Z dołączonego do zgłoszenia opracowania "Odprowadzenie i zagospodarowanie ścieków z posesji przy ul. [...] w [...]" wynika, że system zagospodarowania ścieków w ramach posesji skarżącego ma się składać z: a) dwóch zbiorników gnilnych (istniejący i objęty zgłoszeniem), b) projektowanej przepompowni ścieków, przy pomocy której ścieki ze zbiorników gnilnych mają być przetłaczane do zbiornika ziemnego, c) istniejącego zbiornik ziemny szczelny w gruncie gliniastym, przewidywany do wykorzystania na oczyszczalnię bagiennokorzeniową. Z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. 2018, poz. 1454) wynika, że w przypadku gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje lub jej budowa jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Powołany przepis stanowi też, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Sąd podziela stanowisko organu, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, wskazuje, że przesłanką zobowiązania do podłączenia się do sieci jest fakt jej istnienia oraz realna, technicznie wykonalna możliwość podłączenia. Zgoda na wykonanie na działce budowlanej przydomowej oczyszczani ścieków może być udzielona wtedy i tylko wtedy, gdy inwestor wykaże w sposób jednoznaczny, że nie ma żadnej możliwości przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej czy ciepłowniczej. Stosownie do treści § 56 ust. 1 rozporządzenia technicznego działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi (tak sytuacja występuje w niniejszej sprawie) powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wymienionych w § 56 - także telekomunikacyjnej. Dlatego słusznie w niniejszej sprawie wezwano inwestora do dokumentu potwierdzającego, czy istnieje możliwość przyłączenia budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...], obręb [...] w [...] do sieci kanalizacyjnej. Jak prawidłowo wskazał organ II instancji, przedłożone przez skarżącego pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m. [...] S.A. z dnia [...] lipca 2020 stanowi informację dotyczącą technicznego przyłączenia do sieci wodociągowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zakładu produkcyjnego, zlokalizowanych przy ul. [...] na dz. nr [...], obr. [...] w [...], nie odnosi się natomiast w żaden sposób do kwestii przyłączenia ww. nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Jednakże przede wszystkim wskazać należy, że przepis § 26 ust. 1 rozporządzenia technicznego stanowi, że działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska (§ 26 ust. 3 rozporządzenia technicznego). Dopuszczalność stosowania przydomowej oczyszczalni ścieków w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej wynika wprost z § 26 ust. 3 rozporządzenia technicznego. Przepisy rozporządzenia technicznego formułują jednak konkretne wymagania w zakresie ilości ścieków na dobę i konieczności uzyskania pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. W niniejszej sprawie słusznie Wojewoda wskazał, że dołączonego do zgłoszenia operatu wodnoprawnego dot. odprowadzania i zagospodarowania ścieków z posesji przy ul. [...] w [...] wynika, że planowana wydajnością oczyszczalni przekracza 5 m3 na dobę ścieków bytowych. Sam inwestor w piśmie z dnia 21 lutego 2022 r., wskazał, że projektowana instalacja posiada wydajność 6 m3 na dobę. Ponadto Dyrektor Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] udzielającej A H pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzeniu oczyszczonych ścieków bytowych powstających na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości [...] do ziemi za pośrednictwem istniejącego urządzenia wodnego w postaci zbiornika ziemnego, Zlokalizowanego na dz. nr [...], obręb [...] w [...]. Z treści tej decyzji wyraźnie wynika, że ilość ścieków bytowych wprowadzanych do ziemi wynosi 6 m 3. Dlatego słusznie wezwano skarżącego do opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska dotyczącej możliwości oczyszczania ścieków w ilości przekraczającej 5 m3 na dobę, na podstawie ww. art. § 26 ust. 3 rozporządzenia technicznego. Skarżący ww. opinii nie przedstawił. Podnosząc że przewidywana ilość ścieków to 3 m3 na dobę. Jednakże oświadczenie skarżącego jest sprzeczne z treścią wyżej przytoczonych dokumentów, które zostały załączone przez skarżącego do zgłoszenia. Podkreślić należy, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 p.b. wypływa również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji, właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c p.b.). Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5c i ust. 6 ustawy kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tych przepisach. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, skarżący nie wykonał prawidłowych wezwań organu. Z uwagi na powyższe, jak zaznaczono na wstępie, organ w oparciu o art. 30 ust. 5c p.b. miał obowiązek wnieść sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.