VII SA/Wa 17/17

Dnia 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...],[...],[...] i [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia odrzucić skargę

W piśmie z 2 grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 111 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), organ odmówił uzupełnienia własnej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że na fakt wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 111 § 1 k.p.a., na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest sprawdzić, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, a także czy skarga jest dopuszczalna ze względów formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Pominięcie opisanej procedury czyni rozpatrywaną skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wskazanym przez skarżących jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r. znak [...] odmawiające uzupełnienia własnej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...]. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Powyższy przepis, na mocy art. 126 k.p.a., stosuje się odpowiednio do postanowień. Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, zaś postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji (postanowienia) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona, w tym również dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazał na niezaskarżalność w administracyjnym toku instancji postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia, jak również, że na wydane postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie w tym zakresie było jasne i precyzyjne. Mimo to, w piśmie z 2 grudnia 2016 r. skarżący wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r. znak [...]. Zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie posiada kompetencji do rozpoznania merytorycznego i oceny przedmiotowego postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. Wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.