VII SA/Wa 1687/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 4 sierpnia 2020 r. nr 558/OPON/2020 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania K.G. utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z 27 maja 2020 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia budowy tymczasowej hali namiotowej na działce nr ew. [...], obręb [...] Ł., gmina Ł.. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że pismem z 10 marca 2020 r. K.G. zgłosił roboty budowlane polegające na budowie hali namiotowej na działce nr ew. [...] , obręb [...] Ł., w Ł.. Postanowieniem z 23 marca 2020 r. Starosta W. na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Przy piśmie z 1 kwietnia 2020 r. (data wpływu do organu - 8 kwietnia 2020 r.), inwestor przedłożył uzupełnienie zgłoszenia wraz z wyjaśnieniami. Starosta W. pismem z 17 kwietnia 2020 r. poinformował inwestora o treści art. 15zzs i art. 15zzr ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020. poz. 568), równocześnie wskazując, że w ocenie organu zgłoszone przedsięwzięcie jest niezgodne z uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Centrum Handlowego A. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 10690), dalej: m.p.z.p. Jak wyjaśnił organ rozstrzygnięcie sprawy nastąpi po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Decyzją z 27 maja 2020 r. Starosta W. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dotyczącego budowy tymczasowej hali namiotowej na działce nr ew. [...], obręb [...] Ł., gmina Ł.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami uznać należało, że budowa jest niezgodna z warunkami m.p.z.p., ponieważ hala została usytuowana w strefie izolacji od linii energetycznej. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. w przypadku zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowy lub wykonania robót budowlanych naruszającego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ administracji architektoniczno - budowlanej wnosi sprzeciw. Pismem z 17 czerwca 2020 r. K.G. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Odwołujący zarzucił decyzji naruszenie: 1) art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw z powodu konieczności uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budowa planowanego obiektu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw z powodu rzekomego naruszania przez planowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 30 ust. 5 p.b. poprzez wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw po upływie 21-dniowego terminu na wydanie takiej decyzji; 4) art. 7 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z prawem, a także niewyjaśnienie w treści decyzji przesłanek jej wydania. We wskazanej wyżej decyzji z 4 sierpnia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję z 27 maja 2020 r. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że Starosta W. zasadnie wniósł sprzeciw do zgłoszenia, w którym inwestor wskazał, że jego zamiarem jest budowa hali namiotowej na działce nr ew. [...], obręb [...] Ł.. Z materiałów dołączonych do zgłoszenia wynika, jak przypomniał organ, że lokalizacja hali planowana jest w północno-wschodniej części działki nr ew. [...] (lokalizacja w sąsiedztwie linii elektroenergetycznej 220 KV). Konstrukcja hali namiotowej ma być niepołączona trwale z gruntem, planuje się jej posadowienie na istniejącej płycie betonowej. Do materiałów do zgłoszenia dołączono kserokopię pisma Polskich Sieci Elektroenergetycznych Departamentu Eksploatacji w W. z 29 marca 2019 r., znak: [...] w którym odniesiono się do zagadnienia zagospodarowania terenu pod liniami elektroenergetycznymi i w ich sąsiedztwie, a także kserokopie fragmentu projektu budowlanego hali (przekrój oraz rzut przyziemia), z których nie wynika w sposób jednoznaczny metoda połączenia hali z gruntem. Przy czym odnoszą się one do innej inwestycji (inna lokalizacja oraz inwestor). Organ odwoławczy przytaczając treść art. 30 ust. 6 p.b., wyjaśnił, że w treści uzasadnienia decyzji organ I instancji błędnie powołał art. 71 ust. 5 p.b., a także omyłkowo powołał błędną podstawę prawną - art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., zamiast pkt 2 ww. przepisu, tak jak to wynika z treści uzasadnienia decyzji, jednakże nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ zauważył, że celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane należą do tego właśnie trybu, a jeżeli tak, to czy odpowiadają one wymogom prawa i mogą zostać realizowane, czy też organ nie powinien dopuścić do ich realizacji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określanego w zgłoszeniu. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 p.b., jako tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Jak wynika z pisma datowanego na 1 kwietnia 2020 r., stanowiącego uzupełnienie do zgłoszenia, zamiarem inwestora jest budowa tymczasowej hali namiotowej z przeznaczeniem na budynek składowy, jednakże w ocenie organu odwoławczego odwołujący nie wykazał zgodności przedmiotowej inwestycji z definicją tymczasowego obiektu budowlanego, która umożliwiałaby zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. O tymczasowym charakterze obiektu nie może rozstrzygać wyłącznie zamiar inwestora czasowego użytkowania takiego obiektu. Jest to niewątpliwie warunek konieczny do zastosowania procedury zgłoszeniowej, lecz z pewnością niewystarczający. Założenie to nie może mieć charakteru wyłącznie subiektywnego. Taka cecha obiektu budowlanego (tymczasowości) wynika z projektu budynku, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii. W rozpoznawanej sprawie inwestor co prawda wskazał na nietrwałe połączenie hali z gruntem, jednakże nie ma to odzwierciedlenia w załączonych materiałach do zgłoszenia. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jednocześnie ustanowienie obowiązku zgłoszenia robót budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust 1 pkt 1 p.b.) nie oznacza również, że w takiej sytuacji inwestor jest zwolniony od wykazania zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z m.p.z.p., działka nr ew. [...] , obręb [...] Ł., położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...], a w części także w obszarze pasa technologicznego istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć o napięciu 220 kV, który to obszar podlega szczególnym warunkom zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., w pasie technologicznym, na obszarze którego planuje się lokalizację przedmiotowej inwestycji, obowiązuje zakaz sytuowania obiektów budowlanych nie będących konstrukcją wsporczą (słupem) napowietrznych linii elektroenergetycznych. Wobec powyższego tym samym nie jest możliwe zlokalizowanie tymczasowej hali namiotowej na działce nr ew. [...], obręb [...] Ł. gdyż jest to niezgodne z zapisami m.p.z.p. Starosta W., jak przypomniał organ odwoławczy w punkcie 4. postanowienia z 23 marca 2020 r. zobowiązał inwestora do wykazania zgodności przedmiotowej inwestycji z ww. § 16 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., jednakże inwestor nie uczynił tego, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., który stanowi, iż organ wnosi sprzeciw, gdy realizacja zamierzenia jest niedopuszczalna z powodów merytorycznych - budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalania miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z 4 sierpnia 2020 r. złożył K.G., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji, będącej zgłoszeniem sprzeciwu, z powodu rzekomej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy zamierzona budowa projektowanego obiektu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji, będącej zgłoszeniem sprzeciwu, z powodu rzekomego naruszania przez planowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 30 ust. 5 p.b. poprzez wydanie decyzji, będącej zgłoszeniem sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych po upływie 21-dniowego terminu do wydania takiej decyzji; 4) art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezgodnych z prawem, a także niewyjaśnienie w treści obu decyzji przesłanek ich wydania, nieuwzględnienie wniosku skarżącego, nawet jeśli zachodziły jakieś wątpliwości oraz nieodniesienie się w decyzjach przez Starostę W. i Wojewodę Mazowieckiego do podstawowych zarzutów odwołania, tj. że sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych został wydany po upływie przewidzianego terminu zawitego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w sprawie oczywiste jest, iż planowana budowa tymczasowej hali namiotowej nic wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie dało się odnaleźć wyjaśnienia, na czym miałaby polegać niezgodność przedsięwzięcia z m.p.z.p. Wojewoda Mazowiecki w swojej decyzji w części odniósł się do zarzutów odwołania, tj. naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 p.b., niemniej pominął milczeniem zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 p.b. Skarżący podkreślił, że ze zgłoszenia i dołączonego do niego opisu i rysunków jednoznacznie wynikało, iż przedmiotem wniosku jest budowa hali namiotowej nieposiadającej trwałych mocowań do gruntu. W ustawowej definicji pojęcia tymczasowego obiektu budowlanego ustawodawca wprost wskazał, że taką budowlą są między innymi pokrycia namiotowe. Wobec tego stanowisko Wojewody Mazowieckiego jest niczym innym jak wyrazem złej woli i wyrazem niechęci do zastosowania art. 7a k.p.a. Zarazem zaskarżona decyzja narusza art. 7b k.p.a., albowiem opisany powyżej zarzut został podniesiony przez Wojewodę, a w ogóle nie był brany pod uwagę przez organ I instancji. W ocenie skarżącego, obie decyzje naruszają art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Dowodem na to jest stanowisko właściciela sieci energetycznej, w którym opisał on dopuszczalne parametry budynku, jaki może być wzniesiony na działce pod liniami energetycznymi. Zgodnie z tym stanowiskiem planowana inwestycja spełnia te parametry. Skarżący stwierdził, że plan zagospodarowania przestrzennego powinien być czytany łącznie z dokumentami od operatora sieci energetycznej, albowiem wszelkie ograniczenia wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego związane z sieciami energetycznymi zostały wprowadzone zgodnie ze stanowiskiem tego operatora. Według strony skarżącej, obie decyzje naruszają również art. 30 ust. 5 p.b. Ponieważ zgłoszenie wpłynęło do organu 10 marca 2020 r., Starosta miał możliwość zgłoszenia sprzeciwu do 31 marca 2020 r. Nadanie decyzji ze sprzeciwem 28 maja 2020 r. nastąpiło zatem znacząco po terminie. Skarżący podkreślił, że termin określony w art. 30 ust. 5 p.b. ma charakter terminu materialnoprawnego, a więc nie ulega on zawieszeniu ani przedłużeniu. Na bieg tego terminu nie miały wpływu ani zawieszenie postępowania, ani tzw. "ustawy COVID". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji 4 sierpnia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody Mazowieckiego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela przekonania skarżącego co do tego, że kwestionowana decyzja wnosząca sprzeciw została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5 p.b., albowiem w dacie jej podjęcia organ nie dysponował kompetencją do posłużenia się prawną formą sprzeciwu względem zgłoszenia budowy tymczasowej hali namiotowej. Przyjmując taką ocenę, Sąd nie kwestionuje tego twierdzenia zamieszczonego w skardze, które wskazuje, że 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter materialnoprawny. Podważa natomiast pogląd towarzyszący temu twierdzeniu, ponieważ w sposób oczywiście błędny skarżący uznaje, że biegu terminu do wniesienia sprzeciwu nie kształtowały przepisy, posługując się określeniem skarżącego, tzw. "ustaw COVID". Okolicznością niesporną pozostaje, że od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś z dniem 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z dniem 31 marca 2020 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodano art. 15 zzs. Ustęp 8 tego artykułu stanowił, że bieg terminu: 1) na milczące załatwienie sprawy, 2) w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania, 3) na wyrażenie przez organ stanowiska albo wydanie interpretacji indywidualnej, z wyjątkiem interpretacji indywidualnej, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, o którym mowa w ust. 1 (na okres stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID). Powołany wyżej przepis art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg od 24 maja 2020 r. (art. 68 ust. 6 i 7). Biorąc powyższe pod uwagę, odrzucić należy zapatrywanie, zgodnie z którym Starosta W. mógł w sprawie zgłosić sprzeciw wyłącznie do 31 marca 2020 r. Zdaniem Sądu, nie może budzić żadnych wątpliwości, że wyznaczony datą wniesienia zgłoszenia z 10 marca 2020 r. 21-dniowy termin rozpoczął w kontrolowanej sprawie swój bieg 11 marca 2020 r. (art. 57 § 1 k.p.a.). Termin ten uległ przerwaniu wskutek wydania przez organ postanowienia z 23 marca 2020 r. (art. 30 ust. 5d p.b.), a następnie jego dalszy bieg wyznaczyło, z jednej strony, działanie skarżącego uzupełniające braki zgłoszenia, a z drugiej, dyspozycja art. 15zzs ust. 8 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, prowadząca do jego zawieszenia do 24 maja 2020 r. W tych warunkach nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego decyzja Starosty W. z 27 maja 2020 r., wbrew odmiennemu stanowisku strony, musi być traktowana jako decyzja wydana zgodnie z przyznaną w art. 30 ust. 5 p.b. organowi administracji architektoniczno-budowlanej kompetencją umożliwiającą wniesienie sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że wniesiony w sprawie sprzeciw nie uchybia art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., co determinuje uznanie, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 3 pkt 5 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie pozostaje nieuzasadniony. Oceniając stanowisko skarżącego odnoszące się do "rzekomej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę", mieć na uwadze trzeba dwie płaszczyzny rozważań. Pierwsza ma charakter materialnoprawny, druga zaś procesowy. Wojewoda Mazowiecki zwrócił zresztą na nie uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji, przez co dalsze wyjaśnienia postrzegać należy wyłącznie jako poszerzenie wniosków już wcześniej w sprawie skarżącemu ujawnionych. Niesporną okolicznością pozostaje, że w niniejszej sprawie skarżący zgłosił budowę tymczasowej hali namiotowej. W jego ocenie podstawę do takiego działania stanowi dyspozycja art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. W myśl powyższego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jakkolwiek art. 3 pkt 5 p.b. wymienia przykładowe tymczasowe obiekty budowlane i wśród nich "przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne", to zwolnienie ich z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest warunkowane stwierdzeniem, że budowa ww. obiektów uwzględnia konieczność zapewnienia przez inwestora nietrwałego połączenia ich z gruntem, jak też nietrwałości ich usytuowania wynikającego z zaplanowania rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 180 dni. Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego cecha "trwałego połączenia z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie na inne miejsce (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 697/18; wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 773/10). O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem decyduje nie tylko metoda i sposób związania go z gruntem, lecz także sama wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego stabilizacji (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r. sygn. II OSK 1630/18). Sąd podziela wniosek, że warunek trwałości związania z gruntem należy oceniać nie tyle poprzez niemożność łatwego przeniesienia obiektu, ale poprzez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten charakteryzuje się "trwałym związaniem z gruntem". Powyżej sformułowane wnioski, co wymaga podkreślenia, są aprobowane w najnowszym piśmiennictwie dotyczącym zasad realizacji tymczasowych obiektów budowlanych, w szczególności hal namiotowych (por. A. Rawska-Skotniczny, A. Marynowicz, M. Nalepka, Błędy przy projektowaniu stałych i tymczasowych hal namiotowych, XXVIII Międzynarodowa Konferencja Naukowo-Techniczna Awarie budowlane, M , s. 458-459), gdzie trafnie wskazuje się, ze sens fizyczny trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem należy rozumieć w kontekście mechaniki budowli i sprowadza się on do oceny, czy możliwe jest odłączenie obiektu budowlanego od podłoża w sposób nie powodujący zmiany jego schematu statycznego, a co za tym idzie – nośności. Analizując zagadnienie przez pryzmat zapewnienia stateczności obiektu, nie sposób przyjąć, aby hala namiotowa mogła być nietrwale związana z gruntem. Brak trwałego związania z gruntem prowadziłby bowiem do ryzyka przewrócenia, poderwania lub przesunięcia hali pod wpływem działania wiatru, co przy uwzględnieniu jej rozmiarów i masy stanowiłoby ogromne zagrożenie. Mając na uwadze powyższe, w rozpoznawanej sprawie Starosta W., rozważając dopuszczalność poddania procedurze zgłoszeniowej obiektu określonego przez inwestora jako "hala namiotowa", nie mógł oprzeć wniosku, że budowa dotyczy przedsięwzięcia określonego w art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., wyłącznie na ocenie sformułowanej przez inwestora kierującego się własnym postrzeganiem projektowanego obiektu. W tym wyraża się procesowa płaszczyzna spornego zagadnienia i tym motywowane było wezwanie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez wykazanie, z czym wiąże on, że przedmiotem zgłoszenia został objęty "tymczasowy obiekt budowlany" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. (pkt 3 postanowienia z 23 marca 2020 r.). Jakkolwiek z treści skargi wynika przekonanie skarżącego, że planowana budowa tymczasowej hali namiotowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, to tenże wniosek, w ocenie Sądu, nie pozostaje "oczywisty", jak uznaje błędnie strona, uwzględniając charakter obiektu, jego przeznaczenie, konstrukcję, jak też wymiary (18,0 m x 10,0 m; wysokość – 5,80 m). Wyjaśnienia inwestora zamieszczone w piśmie z 1 kwietnia 2020 r. ograniczyły się do podania zaplanowanej daty rozbiórki obiektu (5 października 2020 r.), co nakazywało organowi przyjąć, że nieuzupełnienie braków zgłoszenia w zakresie określonym w pkt. 3. postanowienia powinno prowadzić do stwierdzenia, iż rozpatrywane zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższy wniosek determinuje tym samym uznanie, że wskazana w decyzji z 27 maja 2020 r. podstawa prawna wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.) odpowiada prawu. Utrzymując w mocy decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że powołanie ww. podstawy wniesienia sprzeciwu stanowiło "omyłkę", co jest o tyle niezrozumiałe, jeżeli się zważy, że w dalszych rozważaniach (s. 3-4 uzasadnienia) Wojewoda Mazowiecki zawarł w pełni trafną analizę przepisów dotyczących spornej kwestii, kończącą się konkluzją, że zamiarem inwestora była budowa tymczasowej hali namiotowej z przeznaczeniem na budynek składowy, jednakże "w ocenie organu wojewódzkiego nie wykazał on zgodności przedmiotowej inwestycji z definicją tymczasowego obiektu budowlanego, który umożliwiałaby zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego". Została ona uzupełniona dodatkowo o wypowiedź, cyt.: "W niniejszej sprawie Inwestor co prawda wskazał na nietrwałe połączenie hali z gruntem, jednakże nie ma to odzwierciedlenia w załączonych materiałach do zgłoszenia", co pozostaje osądem w pełni adekwatnym do zaprojektowanej hali niestanowiącej przykładu niewielkiego obiektu namiotowego. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia faktycznego, zgodnie z którym planowana hala namiotowa została zlokalizowana w granicach pasa technologicznego istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć o napięciu 220 kV. Treść § 16 ust. 4 m.p.z.p. nie budzi wątpliwości w zakresie, w jakim formułuje zakaz sytuowania w pasie technologicznym, o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. (pas terenu o szerokości 2 x 25 m licząc od osi linii w obie strony), jakichkolwiek obiektów budowlanych nie będących konstrukcją wsporczą (słupem) napowietrznych linii elektroenergetycznych. Jego moc obowiązująca prowadzi do niedopuszczalności realizacji spornego przedsięwzięcia w miejscu określonym w zgłoszeniu, co stanowiło podstawę do wniesienia w sprawie przez organ sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. (organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zapatrywanie, zgodnie z którym m.p.z.p. "powinien być czytany łącznie z dokumentami od operatora sieci energetycznej" należy w całości odrzucić. Opiera się ono bowiem na założeniu pomijającym normatywność aktu prawa miejscowego zaliczanego przez art. 87 ust. 2 Konstytucji do zamkniętego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Powoduje to, że treść postanowień m.p.z.p. nie mogła być współkształtowana indywidualnym stanowiskiem operatora sieci energetycznej, niezależnie, czy nadawać temu stanowisku charakter opinii, czy, jak przyjmuje skarżący, "oczekiwania". Powyższe względy decydowały o przyjęciu przez Sąd, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z 27 maja 2020 r. została wydana w wyniku dokonania prawidłowego zastosowania przepisów p.b. Wbrew ujawnionemu stanowisku strony skarżącej, sprzeciw wniesiony przez organ nie stanowił bowiem przekroczenia przyznanej temu organowi kompetencji do sformułowania wiążącej procesowo oceny przedłożonego przez stronę zgłoszenia budowy tymczasowej hali namiotowej (art. 30 ust. 5 i 6 p.b.). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, w ocenie Sądu, zostały wydane bez istotnego uchybienia przepisom procesowym kształtującym sposób prowadzenia postępowania w przedmiocie wniesienia sprzeciwu. Uchybienia, które należy dostrzec w sposobie sporządzenia uzasadnienia decyzji przez Starostę W., nie mają wpływu na wynik sprawy. Nie można im nadać wskazanego znaczenia, albowiem o ile niestaranność i ogólnikowość decyzji nr 164/s/2020 jest niewątpliwa, o tyle wadliwość tę należało ocenić w łączności z treścią poprzedzającego decyzję postanowienia z 23 marca 2020 r., w którym Starosta W. szczegółowo wyjaśnił wszystkie zagadnienia kluczowe z punktu widzenia stosowanej regulacji materialnoprawnej i treści zgłoszenia. Nie jest zatem tak, że zapoznając się z rozstrzygnięciem o wniesieniu sprzeciwu stronie nie zostały wyjaśnione przesłanki, którymi organ postanowił się kierować przy załatwieniu sprawy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również nie ustrzegł się błędów przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji, w szczególności nie zawarł wyodrębnionej wypowiedzi odnośnie do sformułowanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 p.b. wskutek wydania decyzji wnoszącej sprzeciw po upływie 21-dniowego terminu, niemniej, wskazując przebieg postępowania zakończonego decyzją Starosty W., Wojewoda Mazowiecki przywołał art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, stanowiący podstawę wyprowadzenia w sprawie skutku zawieszającego bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, co każe uznać, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Przepisy zastosowane w sprawie nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych, o których mowa w art. 7a § 1 k.p.a. Przesłanką zastosowania zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, o której mowa w przywołanym przepisie, jest zaistnienie wątpliwości co do treści normy prawnej. Wątpliwości takie niewątpliwie w sprawie nie zaistniały. Co jednakże kluczowe z punktu widzenia zasadności podniesienia zarzutu naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7a § 1 k.p.a, wskazany przepis znajduje zastosowanie, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło sprawy administracyjnej odmiennej kategorii, stąd powołanemu przepisowi organy uchybić nie mogły. Nawet gdyby chcieć nadawać normie art. 7b k.p.a. szerokie znaczenie obejmujące obowiązkiem współdziałania czynności podejmowane przez organ I i II instancji w celu załatwienia w toku instancji sprawy administracyjnej, Sąd nie znajduje podstaw, by przyjąć, że podjęte w toku kontrolowanego postępowania przez Starostę i Wojewodę Mazowieckiego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenie zasady, w oparciu o którą organy administracji publicznej powinny współdziałać ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z tego względu zarzut naruszenia art. 7b k.p.a. pozostaje nieuzasadniony. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.