VII SA/Wa 1675/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1675/15.

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej w dniu 23 marca 2016 r. Pismem z dnia 17 marca 2017 r. skarżąca wystąpiła o wyjaśnienie fragmentu uzasadnienia wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r., poprzez wyjaśnienie stanu prawnego działki [...] oraz wskazanie, czy Sąd badał ww. działkę pod względem ustalenia czy jest ona działką rolną czy budowlaną. Wniosek zawarty ww. piśmie Sąd zakwalifikował na podstawie o art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) jako dotyczący wykładni wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11 LEX nr 1269638, z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1018/11 LEX nr 1149513). W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 22/15 LEX nr 1628848).Ponadto przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Jednocześnie wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnienia orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OZ 66/15, postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/11). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie jest zasadny. Przede wszystkim sentencja wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – Sąd skargę oddalił. Treść uzasadnienia również nie nasuwa żadnych wątpliwości. W odniesieniu do kwestionowanego fragmentu uzasadnienia wyroku Sąd przesądził w nim, że nadbudowa budynku handlowego ścianami zwróconymi do działek nr ew. [...] i [...], bez otworów okiennych i drzwiowych rażąco narusza § 12 ust. 1 pkt 2 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nie było przedmiotem sprawy bliższe analizowanie charakteru prawnego ww. działek, w tym w szczególności działki [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, że istota wniosku skarżącej nie jest związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz dotyczy dalszych działań organów po wydaniu wyroku, co nie powinno, i nie może być, przedmiotem wniosku o wykładnię wyroku. Należy jeszcze raz podkreślić, że instytucja wykładni orzeczenia, przewidziana w art. 158 p.p.s.a., służy wyłącznie rozstrzyganiu wątpliwości co do treści orzeczeń sądów administracyjnych, nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na postawione przez stronę skarżącą pytania. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.