VII SA/Wa 1671/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku zakrywania ust i nosa. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej skarżąca wykonuje pracę na podstawie umowy zlecenia, świadczy usługi fryzjerskie w wymiarze 5 godzin miesięcznie, z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 200 zł oraz okazjonalnie podejmuje się wykonywania jednorazowych usług fryzjerskich dla znajomych i rodziny. Skarżąca posiada kredyt w [...] (pozostała do spłaty kwota - 4.000 zł), nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, zamieszkuje aktualnie w domu rodzinnym z rodzicami, którymi opiekuje się ze względu na ich wiek i choroby. Jak wskazano w skardze, wyegzekwowanie od skarżącej kary objętej zaskarżoną decyzją będzie skutkować koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów finansowych związanych z zaciągnięciem pożyczki lub kredytu na spłatę tego zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a zatem wówczas, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki należy natomiast rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 czerwca 2014 r. II OZ 562/14 LEX nr 1470079, z dnia 15 lutego 2014 r. II FZ 468/14 LEX nr 1467648, z dnia 14 lutego 2014 r. I OZ 366/14 LEX nr 1459942, z dnia 26 kwietnia 2013 r. II OZ 322/13 LEX nr 1320757). Postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie decyzji jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. W interesie strony skarżącej leży więc takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie w jej przypadku przesłanek określonych w powołanym przepisie oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że złożony przez A. K. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest co najmniej uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Wskazać przy tym trzeba, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach wypełnia wskazane w ww. przepisie przesłanki. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny i w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się ponadto, że samo powołanie się na związane z wykonaniem decyzji czy postanowienia konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanego aktu skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy. Dla spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13). Strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest zatem wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W niniejszej sprawie skarżąca takich okoliczności nie wskazała. Przy omawianym wniosku A. K. nie przedłożyła bowiem wiarygodnych dokumentów źródłowych, które mogłyby wskazywać na jej aktualną sytuację materialną i finansową. Załączony PIT-11 i umowa zlecenia nie pozwalają na pełną ocenę sytuacji finansowej skarżącej. Z wniosku nie wynika, z czego skarżąca się utrzymuje, skoro uzyskuje wynagrodzenie w wysokości jedynie 200 zł miesięcznie. Wskazać trzeba, że niewątpliwie obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w kwocie 5.000 złotych może wiązać się z dużą dolegliwością dla przeciętnego obywatela, nie należy jednak automatycznie utożsamiać tego z wystąpieniem przesłanki z art. 61 § 3 ustawy. Szkoda ma bowiem dotyczyć indywidualnej sfery funkcjonowania skarżącej, a nie sfery potencjalnej, widzianej przez pryzmat wysokości nałożonej sankcji w odniesieniu do miernika przeciętnego obywatela. W złożonym wniosku nie przedstawiono natomiast pełnego i wiarygodnego obrazu sytuacji materialnej skarżącej, co nie pozwala na dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki dla skarżącej mogą wystąpić w razie wykonania kwestionowanej decyzji. Skarżąca nie uzasadniła zatem wniosku w sposób pozwalający na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy, nie przedstawiła przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie w jej przypadku zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić jednocześnie trzeba, że nie jest rolą sądu poszukiwanie argumentacji za stronę skarżącą, a tym bardziej reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać większej staranności przy wykonywaniu czynności procesowych i uzasadnianiu wniosków. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.