VII SA/Wa 1666/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Sygnatura akt VII SA/Wa 1666/18 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 zpóźn.zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w W. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na "budowę budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu wraz z rozbiórką istniejącego budynku" na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy al. S. w W. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 22.12.2017 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na "budowę budynku usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu wraz z rozbiórką istniejącego budynku" na działce nr [...] z obrębu [...], przy al. S. w W. W toku postępowania organ postanowieniem z dnia [...].01.2018 r., na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w złożonej dokumentacji poprzez: 1. Dostarczenie zgody właściciela budynku mieszkalnego na rozbiórkę, 2. Uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o; a) zwymiarowanie odległości części podziemnej budynku od granicy działki oraz od krawędzi jezdni (al. S.) oraz drogi [...], zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U. z 2017 r. poz.2222) o drogach publicznych. W przypadku nie zachowania wymaganej przepisami odległości części podziemnej od krawędzi jezdni, dostarczenie odstępstwa od ww. przepisu, b) wrysowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy, c) wrysowanie linii rozgraniczających ulicy, zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...].03.2017 r. Prezydenta [...] na budowę ul. [...], d) naniesienie rzędnych projektowanych, e) wrysowanie wjazdu na teren działki inwestora zgodnie z opinią Inżyniera Ruchu, f) opisanie prawidłowej nazwy nowoprojektowanej drogi [...] (jest [...]), g) usunięcie zapisu o klasyfikacji działek budowlanych nr [...] i [...] (działki niebudowlane (...), h) czytelne oznaczenie działek ewidencyjnych (kolorem). 3. Doprowadzenie dokumentacji projektowej do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I (uchwała Rady [...] nr [...] dnia [...].11.2009 r. Dz. Urz. Woj. [...] z [...] nr [...], poz. [...]) w zakresie: a) wysokości projektowanego budynku, zgodnie z zapisami § 12 ust. 2 pkt c oraz § 12 ust. 3 pkt a (plan ustala wysokość projektowanych budynków od strony ul. C. na 4 kondygnacje naziemne oraz dopuszcza akcenty wysokościowe, do 1 kondygnacji, podkreślające wejścia lub narożniki budynku) - w dokumentacji projektowej zaprojektowano 6 kondygnacji, b) wysokości projektowanego budynku, zgodnie z § 7 ust. 16 w którym zapisano, że przez wysokość zabudowy należy rozumieć wymiar pionowy mierzony od poziomu gruntu rodzimego przy najniżej położonym głównym wejściu do budynku, do górnej najwyższej krawędzi dachu tego budynku. 4. Podanie sposobu odwodnienia i zabezpieczenia wykopów - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. 5. Usytuowanie budynku zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości budynku od granicy z działką nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] lub uzyskanie odstępstwa od ww. przepisu. 6. Dostarczenie projektu geotechnicznego zgodnie z § 7.1 Rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. 7. Dostarczenie opinii komunikacyjnej Inżyniera Ruchu wraz z załącznikiem graficznym. 8. Uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez: a) uzupełnienie oświadczenia o wykonaniu projektu o podpis mgr inż. M. G. (str. 319), b) przedłożenie rysunku graficznego bilansu powierzchni biologicznie czynnej, z wyliczeniami liczbowymi, uwzględniającego zapisy § 7 pkt. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I (uchwała Rady [...] nr [...] dnia [...].11.2009 r.), c) przedłożenie analizy możliwości zabudowy sąsiedniej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - część I, d) wpisanie na przekrojach rzędnych istniejących terenu, e) opisanie lokali usługowych na rzutach zgodnie z legendą jako lokal usługowy), f) usunąć niezapisane strony z dokumentacji (str. 76,81,92,106,108,111). W dniu 28.02.2018 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...].03.2018 r. zawieszono postępowanie administracyjne. W dniu 15.03.2018 r. inwestor wystąpił o podjęcie postępowania, przedkładjac dokumentację projektową. Postanowieniem z dnia [...].03.2018 r. podjęto postępowanie. Po przeanalizowaniu uzupełnionej dokumentacji, organ I instancji stwierdził, iż nie wszystkie braki i nieprawidłowości wskazane w postanowieniu zostały usunięte. W ocenie organu projektowany budynek usytuowany jest niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...), tj. w granicach działek budowlanych nr ew. [...] i [...] (działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] w związku z budową drogi [...]). Jednocześnie inwestor nie uzyskał odstępstwa na usytuowanie budynku w granicach ww. działek. Minister Infrastruktury i Budownictwa pismem z dnia 22.05.2017 r. odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi [...] na odstępstwo "polegające na wykonaniu w projektowanym budynku usługowym z garażem podziemnym, na działce nr [...] i [...], obręb [...], ściany z otworami okiennymi, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr [...] i [...], obręb [...], w dzielnicy B. w W.". W ocenie organu, projektowany budynek w zakresie jego wysokości pozostaje niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] część I, który w § 12 ust. 2 pkt c oraz § 12 ust. 3 pkt a, ustala wysokość od strony ul. C. na 4 kondygnacje naziemne oraz dopuszcza akcenty wysokościowe, do 1 kondygnacji, podkreślające wejścia lub narożniki budynku. Plan dopuszcza wysokość budynków do 6 kondygnacji jedynie od strony ul. M. Ustalenia planu, tak, dla przedmiotowej jednostki [...], jak i dla jednostek sąsiednich, kształtują zabudowę jako kaskadową o wysokości od 6 kondygnacji od strony ul. M., do 4 od ul. C.j i do 3 za ul. C. w kierunku płn.-wsch. Potwierdzają to ustalenia planu np. dla jednostki [...], która znajduje się po przeciwnej stronie ulicy [...], dla której plan określa "wysokość zabudowy na maximum 3 kondygnacje naziemne (maksimum 12,0 m). Zatem plan różnicuje wysokość budynków pomiędzy ul. M., a K.. Wysokość budynków określona na 6 kondygnacji od strony ul. M. ma stanowić barierę przed hałasem dla zabudowy w kierunku płn-wschodnim. Przedłożone przez inwestora pismo informujące, że nowo wybudowana droga (określona w planie jako [...]) nie posiada nazwy "C." nie upoważnia do twierdzenia o dopuszczalnej wysokości budynku na 6 kondygnacji. Taka wykładnia ustaleń planu jest dokonywana niezmiennie od czasu jego uchwalenia. Wielokrotnie udzielano odpowiedzi potencjalnym inwestorom, informując, że w kontekście przestrzennym ulicę oznaczoną w planie symbolem [...] należy traktować jako przedłużenie ulicy C. Ustalenia planu pozostają obowiązującymi nawet po zmianie nazwy danej ulicy. Natomiast w momencie opracowania i uchwalania planu teren objęty jego ustaleniami nie posiadał wszystkich dróg, a zatem nie mógł operować ich nazwami. Organ wskazał, że analogiczną wykładnię planu zastosował w odniesieniu do już wydanych pozwoleń na budowę w tej samej jednostce tj. [...], na południe od terenu objętego projektem. Organ udzielił pozwolenia na budowę hotelu trzygwiazdkowego z garażem podziemnym (od strony ul. M. o wysokości 6 kondygnacji) na terenie części działki nr [...] z obrębu [...] w rejonie al. S. i ul. S. w W., oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym. Na swoim styku budynki te mają pięć kondygnacji, a cztery kondygnacje od strony ulicy [...] z akcentami wysokościowymi. W przedłożonej dokumentacji inwestor nie dokonał "analizy możliwości zabudowy sąsiedniej działki nr [...] z obrębu [...], zgodnie z zapisami planu miejscowego. Zdaniem inwestora projektowany budynek nie oddziaływuie w ogóle na działkę nr [...], obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce nr [...] na której został zaprojektowany. Zdaniem organu przy projektowanym usytuowaniu budynku inwestor uniemożliwia wybudowanie tożsamej inwestycji (o takiej samej funkcji, usytuowaniu od granicy i wysokości budynku) na działce nr ew. [...]. Pozostałe nieprawidłowości nałożone postanowieniem zostały uzupełnione. Mając na uwadze art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego który stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, organ wydał decyzję odmowną. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Spółka zarzuciła naruszenie: I. art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne sklasyfikowanie działek nr [...] i nr [...] jako budowlanych II. § 12 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprawidłowe określenie wymaganej odległości projektowanego budynku od granicy działki sąsiedniej, III. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez narzucenie parametrów zabudowy niewynikających z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego IV. art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane oraz § 13a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe określenie terenu oddziaływania inwestycji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że projektowany budynek będzie się znajdował w odległości od 0 do 0,8 m od granicy z działkami o numerach [...] i [...], które nie są działkami budowlanymi w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 12) oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 2 pkt 6). Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I określa wysokość zabudowy na wnioskowanym terenie na 4-6 kondygnacje naziemne. Zgodnie z § 12 Uchwały nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia rejonu urbanistycznego [...] - część I: § 12 Na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 1 AUC/MUW plan ustala: c) wysokość zabudowy: - wysokość zabudowy określa się na 4-6 kondygnacje naziemne, - wysokość zabudowy od strony ul. M. określa się na maksimum 6 kondygnacji naziemnych (maksimum 20,0 m), - wysokość zabudowy od strony ul. C. określa się na maksimum 4 kondygnacje naziemne (maksimum 14,0 m) Nieruchomość inwestycyjna - dz. ew. nr [...] - położona jest przy al. S. (z al. S. znajduje się wjazd na posesję). Od strony wschodniej działka ta pośrednio graniczy z projektowaną drogą dojazdową oznaczoną symbolem [...]. Działka nr [...] ma powierzchnię ok. 6100 m2 i jest własnością miasta [...]. Z usytuowania działki nr [...] względem stron świata, wynika że projektowany budynek nie rzuca cienia na działkę [...]. Budynek został zaprojektowany zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4m ". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania firmy [...] Sp. z o.o., od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu wraz z rozbiórką istniejącego budynku, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy al. S. w W. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było niewykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., tj. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I. W ocenie organu odwoławczego takie stanowisko było prawidłowe. Działka objęta planowaną inwestycją znajduje się na terenie obowiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] część I (uchwała Rady [...] nr [...] dnia [...] listopada 2009 r., Dz. Urz. Woj. [...] z [...]r. nr [...], poz. [...]) i została ujęta w jednostce planistycznej [...]. Działka inwestycyjna położona na terenie oznaczonym symbolem [...], leży u zbiegu dwóch ulic: C. oraz nowowybudowanej, oznaczonej w planie jako [...]. W kontekście przestrzennym, ulicę oznaczoną w planie symbolem [...], należy traktować jako przedłużenie ulicy C. Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt c oraz § 12 ust. 3 pkt a, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] część I, ustala wysokość projektowanych budynków od strony ul. C. na 4 kondygnacje naziemne oraz dopuszcza akcenty wysokościowe do 1 kondygnacji, podkreślające wejścia lub narożniki budynku. Ustalenia planu dla przedmiotowej działki, oznaczonej symbolem [...], jak i dla jednostek sąsiednich, kształtują zabudowę jako kaskadową o wysokości od 6 kondygnacji od strony ul. M., do 4 od ul. C. i do 3 za ul. C. w kierunku północno - wschodnim. Dla jednostki oznaczonej jako 2MU, która znajduje się po przeciwnej stronie ulicy [...] plan określa wysokość zabudowy na maksimum 3 kondygnacje naziemne (max. 12,0 m). Z powyższego wynika jednoznacznie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla ww. rejonu bardzo różnicuje dopuszczalne wysokości budynków dla poszczególnych działek. Z przedłożonego projektu wynika, że wysokość inwestycji wynosi 6 kondygnacji naziemnych (20,98 m), co jest niezgodne z zapisem ww. planu, dla którego ustalono wysokość zabudowy maksimum na 4 kondygnacje naziemne (14 m) od strony ul. C. W ocenie Wojewody [...] celem planu miejscowego było to by nowa zabudowa odpowiadała charakterystyce urbanistycznej (co do wysokości, kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej zabudowy już istniejącej. W związku z powyższymi ustaleniami, projektowany budynek w zakresie jego wysokości pozostaje niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I. Zgodnie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast projektowany budynek usytuowany jest w odległości 0 do 0,8 m tj. w granicach działek o nr ew. [...] i [...]. Z informacji z rejestru gruntów jednoznacznie wynika, że działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] wbrew twierdzeniu skarżącej są działkami budowlanymi. Wobec powyższego usytuowanie projektowanej inwestycji w odległości 0 do 0,8 m, jest niezgodne z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Inwestor nie uzyskał odstępstwa na tak usytuowanie budynku. Minister Infrastruktury i Budownictwa, pismem z dnia 22 maja 2018 r., odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi [...] na odstępstwo polegające na "wykonaniu w projektowanym budynku usługowym z garażem podziemnym, na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...], ściany z otworami okiennymi, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ew. [...] i [...], obręb [...], w Dzielnicy [...] w W. [...] spółka z o. o., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne sklasyfikowanie działek nr [...] i nr [...] jako budowlanych, II. § 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprawidłowe określenie wymaganej odległości projektowanego budynku od granicy działki sąsiedniej, III. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez narzucenie parametrów zabudowy niewynikających z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, IV. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pism i dowodów przedstawionych przez inwestora.; V. art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepowołanie podstaw prawnych poszczególnych tez zawartych w decyzji oraz nie odniesienie się do argumentów i dowodów przedstawionych przez inwestora. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda [...] definicję działki budowlanej wywodzi z klasyfikacji gruntów zawartych w rejestrze gruntów, co stanowi rażący błąd i naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja działki budowlanej znajduje się w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i oznacza "nieruchomość gruntowej lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego " (art. 2 pkt 12). Nadto definicja taka zawarta jest w art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Obie definicje odnoszą się do różnych etapów zagospodarowania działek. W celu określenia czy działki o numerach [...] oraz [...] są działkami budowlanymi należy kierować się wyłącznie definicją ustawową "działki budowlanej" zawartą w ustawie z dnia 7 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projektowany budynek będzie się znajdował w odległości od 0 do 0,8 m od granicy z działkami o numerach [...] i [...], które nie są działkami budowlanymi w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działki [...] i [...] stanowią pas gruntu o szerokości od 8,09 m w najwęższym miejscu do 10,32 m w najszerszym miejscu pomiędzy obecnie realizowaną drogą dojazdową o symbolu [...], a działką nr [...], na której znajduje się projektowany budynek. Nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega przez działki [...] i [...] równolegle do granicy z działką [...] w odległości od niej od 4,28 m w najwęższym miejscu do 6,34 m w najszerszym miejscu - zgodnie z mapą znajdującą się w aktach sprawy. Niemożliwe jest jej zabudowanie, również zgodnie z oceną Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] wyrażoną w piśmie z dnia 5.05.2017r. Mając na uwadze wymiary działek [...] i [...] oraz przebieg linii zabudowy, nie spełniają one wymogów planu miejscowego dla zabudowy oraz § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wymagane odsunięcie się od granic o 4 m pozostawiłoby pod zabudowę pasek o szerokości od 0,28 m w najwęższym miejscu do 2,34 m w najszerszym miejscu. Na takim pasie gruntu nie ma możliwości usytuowania budynku o wysokości 4 kondygnacji. Działkę budowlaną stanowić może nieruchomość gruntowa posiadająca cechy geometryczne umożliwiające zlokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz posiadająca dostęp do drogi publicznej oraz wyposażony jest w infrastrukturę techniczną. W przypadku gdy wydzielona geodezyjnie działka nie spełnia tych warunków nie może zostać uznana za działkę budowlaną. Działki [...] i [...] są własnością miasta, a inwestor w październiku 2016 roku złożył wniosek o ich wykup w trybie bezprzetargowym. Wniosek inwestora o wykup działek nr [...] i [...] jest procedowany. Dalej wskazano, że działka nr ew. [...] położona jest przy al. S. (z al. Słowiańskiej znajduje się wjazd na posesję). Od strony wschodniej działka ta pośrednio graniczy z projektowaną drogą dojazdową oznaczoną symbolem [...]. Ulica C. dochodzi do ul. S. od strony północnej i w tym miejscu się kończy. Zarówno z części graficznej jak i tekstu planu wynika, iż droga dojazdowa oznaczona symbolem [...] nie jest ulicą C. i stanowi odrębną ulicę - obecnie bez nazwy. Traktowanie ulicy [...] jako ulicy C. jest błędem i stanowi rozszerzającą interpretację planu. Twierdzenie organu, że w kontekście przestrzennym, ulicę oznaczoną symbolem [...], należy traktować jako przedłużenie ulicy C." odbiega od literalnych zapisów planu. Zgodnie z rysunkiem planu, teren położony bezpośrednio przy ul. C. jest oznaczony symbolem [...], o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna lub wielorodzinną ekstensywną w postaci małych domów mieszkalnych do 8 lokali mieszkalnych w budynku; wysokości zabudowy max 3 kondygnacje; współczynniku powierzchni zabudowy na poziomie 50%, bez wskazania współczynnika intensywności zabudowy. Niemożliwe jest kontynuowanie takiej charakterystyki urbanistycznej wzdłuż ulicy [...], ponieważ tereny położone przy tej ulicy znajdują się w kwartale urbanistycznym oznaczonym symbolem [...] o odmiennej funkcji i parametrach. W ocenie skarżącej Wojewoda [...] nie odniósł się do żadnego z argumentów i dowodów przedstawionych przez inwestora w pismach z dnia 6.03.2018r. oraz 28.05.2018r., a także w odwołaniu traktując je jako nieistniejące. Tym samym doszło do rażącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W uzupełnieniu skargi wskazano że w chwili wydawania decyzji ulica [...] nie była ulicą C. W dniu [...] sierpnia 2018r. Uchwałą nr [...] Rada Miasta [...] nadała drodze oznaczonej w planie miejscowym symbolem [...] - nazwę ulicy K. Budynek na działce nr [...] został zaprojektowany w taki sposób aby tworzyć pierzeję z budynkiem zaprojektowanym na działce nr [...]. Zgodnie bowiem z zapisami planu miejscowego przeznaczenie podstawowe dla obszaru urbanistycznego [...] zostało określone jako: "zabudowa śródmiejska usługowa, administracyjna, handlowa o powierzchni sprzedaży poniżej 2 000m " Natomiast § 7 ust. 18 planu miejscowego definiuje zabudowę śródmiejską jako: "zabudowę kształtującą formy krajobrazu miejskiego właściwe dla centralnych terenów dużych miast, to jest budynki o skoncentrowanych mieszanych funkcjach administracyjno-usługowo-mieszkalnych, tworzące pierzeje uliczne, ściany placów, zespoły usługowe obsługujące mieszkańców i osoby przybywające, oraz towarzyszące budynkom płace, skwery i elementy infrastruktury technicznej, o znacznym stopniu intensywności zabudowy " (wypis z MPZP stanowi Załącznik nr 8) W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia m. in.: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W przypadku, gdy organ rozpatrujący wniosek stwierdzi naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nieusunięcie stwierdzonych braków w terminie określonym w postanowieniu wzywającym do ich uzupełnienia, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie niniejszej organ uznał, że projektowany budynek - mimo wezwania do poprawienia dokumentacji - usytuowany został niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm. (tj. w granicach działek budowlanych nr ew. [...] i [...]) oraz niezgodnie z § 12 ust. 2 pkt c oraz ust. 3 pkt a, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I (uchwała Rady [...] nr [...] z dnia [...].11.2009 r.) w zakresie wysokości budynku. Nadto wpływu projektowanej zabudowy na działkę sąsiednią nr [...]. W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Jego postanowienia określają granice korzystania z nieruchomości. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, iż wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna odbywać się według tych samym zasad, jakie mają zastosowanie wobec innych aktów prawnych. Przyjmuje się, że w pierwszej kolejności przy interpretacji zapisów planów miejscowych zastosowanie znajdzie wykładnia językowa. Gdy wykładnia językowa zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest skuteczna, z uwagi na nieprecyzyjne określenia, organ administracji architektoniczno - budowlanej oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem winien mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisów prawa, a więc ocenić czy inwestycja jest zgodna z celem jakie zakłada plan (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt: IV SA/Po 461/15). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] - część I (uchwała Rady [...] nr [...] z dnia [...].11.2009 r. - Dz. Urz. Woj. [...] z [...]r. nr [...], poz. [...]) w zakresie dopuszczalnej wysokości projektowanego budynku. Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt c oraz § 12 ust. 3 pkt a, plan ustala wysokość projektowanych budynków od strony ul. C. na 4 kondygnacje naziemne oraz dopuszcza akcenty wysokościowe, do 1 kondygnacji, podkreślające wejścia lub narożniki budynku – natomiast w przedłożonej dokumentacji zaprojektowano w tym miejscu obiekt o 6 kondygnacjach. Plan dopuszcza wysokość budynków do 6 kondygnacji, ale tylko od strony ul. M. Zasadnie organ wywodził, że ustalenia planu, dla przedmiotowej jednostki 1 [...], jak i dla jednostek sąsiednich, kształtują zabudowę jako kaskadową o wysokości od 6 kondygnacji od strony ul. M., do 4 od ul. C. i do 3 za ul. C. w kierunku płn.- wsch. Dla sąsiedniej jednostki urbanistycznej [...], która znajduje się po przeciwnej stronie ulicy [...], zapisy planu określają wysokość zabudowy na maximum 3 kondygnacje naziemne (maksimum 12,0 m). Zatem intencją planu było zróżnicowanie wysokość budynków pomiędzy ul. M., a K.. Wysokość budynków określona na 6 kondygnacji od strony ul. M. może stanowić barierę przed hałasem, dla zabudowy dalszej w kierunku północno-wschodnim. Fakt, że obecnie droga określana w planie jako [...] nie posiada nazwy "C.", a "K." nie niweczy prawidłowych ustaleń organów, iż wysokości budynku od tej strony określono w planie na 4 kondygnacje. W czasie opracowania i uchwalania planu teren objęty jego ustaleniami nie posiadał wszystkich dróg, dlatego plan nie mógł szczegółowo operować nazwami ulic. Ustalenia planu w zakresie koncepcji ukształtowania zabudowy na danej przestrzeni pozostają aktualne choćby nazwy ulicy uległy zmianie. Wzmocnieniem tej argumentacji było twierdzenie organ, iż taką samą wykładnię planu zastosowano w odniesieniu do już wydanych pozwoleń na budowę w tej samej jednostce tj. [...]. Zatem organ administracji architektoniczno - budowlanej już z tej przyczyny był zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, skoro zasadnie stwierdził że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie zdaniem Sądu, nie zostały w sposób wyczerpujący wykazane twierdzenia organu, że projekt (lokalizacja budynku na działce) naruszał § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm). Niewątpliwie projektowany budynek usytuowany został w odległości 0 do 0,8 m od działek o nr ew. [...] i [...], a z informacji z rejestru gruntów wynikało, że działki te są działkami budowlanymi. Dodatkowo organ powołał się na fakt, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi [...] na odstępstwo polegające na "wykonaniu w projektowanym budynku usługowym z garażem podziemnym, na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...], ściany z otworami okiennymi, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ew. [...]i [...]. Racje jednak miał inwestor wskazując, że w celu określenia czy działki o numerach [...] oraz [...] są działkami budowlanymi, należało kierować się definicją ustawową "działki budowlanej", zawartą w ustawie z dnia 7 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem tej oceny należało dokonać uwzględniając wymiary działek [...] i [...], przebieg linii zabudowy, oraz ustalenia planu miejscowego dla potencjalnej zabudowy. Działkę budowlaną stanowić może nieruchomość gruntowa posiadająca cechy geometryczne umożliwiające zlokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. W przypadku gdy działka geodezyjna nie spełnia tych warunków, nie może zostać uznana za działkę budowlaną. Kwestią sporną było również to, czy projektowany budynek oddziałuje na działkę numer [...], w kontekście potrzeby ustalenia obszar oddziaływania projektowanego obiektu, który jak wynikało z dokumentacji projektowej mieścił się w całości na działce inwestycyjnej nr [...]. Jednak odmienna ocena organu w tym zakresie mogła być dokonana niezależnie od twierdzeń inwestora, albowiem to na organie ciąży obowiązek ustalenia stron postępowania, stosownie do art. 28 ust 2 Prawa budowalnego. Zatem nie wszystkie zarzuty skargi były pozbawione podstaw, mimo to Sąd nie mógł uwzględnić skargi, gdyż zaskarżona decyzja w jej istocie była prawidłowa, a wskazane wyżej uchybienia organu nie miały istotnego znaczenia wobec konieczności wydania decyzji odmownej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.