VII SA/Wa 1630/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz E.M. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rada Doskonałości Naukowej, zw. dalej "RDN", decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zw. dalej "k.p.a.", w zw. z art. 228 ust. 7 i 9 w zw. z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478 ze zm.), zw. dalej "p.s.w.n.", utrzymała w mocy decyzję własną z dnia 22 grudnia 2020 r. nr Z4.4010.10.2020 o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. E.M., zw. dalej "skarżącą", tytułu profesora w dziedzinie nauk rolniczych w dyscyplinie rolnictwo i ogrodnictwo. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Opierając się na opinii recenzentów, nie uznano dorobku publikacyjnego skarżącej za wybitny dorobek naukowy, wnoszący nową wiedzę do nauki. W dyskusji podkreślano wysokie kompetencje i osiągnięcia w upowszechnianiu wiedzy jako wysokiej klasy eksperta z zakresu ochrony roślin. Jednak uznano, że skarżąca nie spełnia kryteriów stawianych kandydatom do tytułu naukowego profesora nauk rolniczych, których to kryteriów podstawą są oryginalne prace twórcze, tzn. takie, które wnoszą do skarbnicy wiedzy, w tym wypadku dyscypliny rolnictwo i ogrodnictwo, ważne elementy stanowiące wybitne osiągnięcie naukowo-badawcze. Zaznaczono, że projekty, w których skarżąca uczestniczyła, miały bardziej charakter szkoleniowy niż stricte naukowy. Ponownie rozpoznając sprawę RDN nie znalazła podstaw do zasięgnięcia opinii recenzentów, o których mowa w art. 228 ust. 8 p.s.w.n. Uznano, że wystarczające są recenzje uzyskane w postępowaniu I instancji w trybie art. 228 ust. 3 p.s.w.n. W 1994 r. skarżąca ukończyła studia na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w P. w zakresie towaroznawstwa artykułów spożywczych. W latach 1994-1998 odbyła studia doktoranckie na Wydziale [...] tej samej Uczelni uzyskując w 1999 r. stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie towaroznawstwa po obronie rozprawy doktorskiej pt. "[...]", wykonanej pod kierunkiem prof. dr. hab. J.K. W 1998 r. podjęła pracę w Dziale Certyfikacji Instytutu [...] w P., gdzie pracowała ponad rok. W tym czasie odbyła szkolenia dotyczące systemów jakości. W 2000 r. rozpoczęła pracę w Instytucie [...] - Państwowym Instytucie Badawczym w P. (I.), początkowo jako adiunkt na - stanowisku do spraw systemów jakości, wdrażając system jakości ISO 17025 w laboratoriach Instytutu, a następnie nadzorując system GEP (Good Experimental Practice/Dobra Praktyka Doświadczalna) we wszystkich jednostkach prowadzących badania skuteczności środków ochrony roślin w Polsce. W przedmiocie harmonizacji i ulepszania metod testowania pestycydów współpracowała z D. Instytutem Nauk [...], w ramach projektu międzynarodowego "[...]". Opracowała także zasady uzyskania przez jednostki organizacyjne I. akredytacji w Polskim Centrum Akredytacji dzięki czemu taką akredytację posiadają obecnie: Zakład Badania[...] w S., Zakład Badania[...] w P. oraz Terenowa Stacja Doświadczalna w B.. W latach 2005-2017 skarżąca pracowała na stanowisku kierownika Zakładu [...] I.. Kierowała m.in. pracami związanymi z rejestracją środków ochrony roślin. Na uwagę zasługuje opracowanie systemu kwalifikowania środków ochrony roślin do stosowania w rolnictwie ekologicznym w Polsce. Aktywnie uczestniczyła także w przygotowaniu aktów prawnych implementujących przepisy unijne. Stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie agronomii uzyskała w 2012 r. na podstawie rozprawy pt. "[...]" (stopień nadany przez Radę Naukową Instytutu [...] w P. 22.06.2012). Rozpatrując takie elementy jak: zatrucia ludzi środkami ochrony roślin, wypadki przy pracy rolników, zatrucia pszczół, pozostałości środków ochrony roślin w płodach rolnych czy stan techniczny sprzętu stosowanego do wykonywania zabiegów ochrony roślin wskazała, że prawodawstwo ma istotny wpływ na bezpieczeństwo stosowania metody chemicznej w ochronie roślin. Rok po habilitacji awansowała na stanowisko profesora nadzwyczajnego I.. W latach 2017/2018 skarżąca odbyła roczny staż w Federalnym Instytucie [...] w B. i po powrocie, w okresie od września 2018 do końca sierpnia 2019, kontynuowała pracę w I.. Od września 2019 r. pracuje w E.([...]) w P., gdzie kieruje pracami w zakresie środków ochrony roślin i odpowiada m.in. za prowadzenie paneli eksperckich tej organizacji i reprezentowanie E. na spotkaniach innych organizacji międzynarodowych. Odpowiada także za opracowanie nowych standardów dotyczących biologicznych środków ochrony roślin i technologii cyfrowych w badaniach skuteczności środków ochrony roślin. Dorobek publikacyjny skarżącej jest bardzo bogaty i obejmuje 20 prac w czasopismach ze współczynnikiem wpływu (łączny IF 40,095), 5 monografii oraz 130 prac recenzowanych. Jest także autorką 250 artykułów popularnonaukowych, współautorką ośmiu monografii popularnonaukowych oraz 79 artykułów lub streszczeń opublikowanych w materiałach konferencyjnych. W poszczególnych etapach kariery zawodowej dorobek ten przedstawia się następująco: przed doktoratem opublikowała 5 prac w tym 4 w czasopiśmie Przemysł spożywczy (miesięcznik przeznaczony dla menadżerów i technologów branży spożywczej) oraz jedną w czasopiśmie Forum Ware (intemational Journal for commodity science and technology). Wymienione prace są związane tematycznie z badaniami stanowiącymi przedmiot jej pracy doktorskiej. W czterech z nich jest jedynym autorem. Łączna liczba punktów tych prac wg listy MNiSW wynosi 26 punktów; po doktoracie a przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego skarżąca opublikowała łącznie 58 prac, w tym jedną w czasopiśmie ze współczynnikiem wpływu Jedynym autorem jest w 36 pracach, a w prawie wszystkich publikacjach współautorskich jest autorem pierwszym i/lub korespondencyjnym. Są to głównie prace o charakterze informacyjno-przeglądowym w języku polskim i dotyczą m.in. wprowadzania systemów jakości GEP i ISO 17025 w laboratoriach, oceny skuteczności środków ochrony roślin, znaczenia wprowadzenia unijnego prawodawstwa w zakresie ochrony roślin w Polsce, rejestracji środków ochrony roślin, problemów ochrony upraw ekologicznych w Polsce, środków biologicznych w ochronie roślin, substancji aktywnych pestycydów, ochrony upraw małoobszarowych, zaleceń ochrony roślin czy rejestru środków ochrony roślin. Niektóre z tych prac (12) zostały opublikowane w wydawnictwach nie zamieszczonych na liście MNiSW. Prace w języku polskim zostały opublikowane w czasopismach: [...]. W pracy z IF ([...] opisano obecny status ochrony roślin i zasady rejestracji środków ochrony roślin w Polsce ze zwróceniem uwagi na zmiany jakie nastąpiły w okresie 5 lat po akcesji do Unii Europejskiej. Skarżąca jest również jedyną autorką 3 monografii, z których jedna stanowi rozprawę habilitacyjną, oraz współautorką jednej monografii. Są to opracowania obszerne liczące od 103 do 337 stron. W całości zostały poświęcone problemom ochrony roślin, w tym w produkcji ekologicznej. Łączna liczba punktów wg listy MNiSW za opublikowane w tym okresie prace wynosi 288. Powyższe publikacje świadczą o wysokich kompetencjach skarżącej w zakresie przedstawionych zagadnień i są one bardzo przydatne w szeroko rozumianej praktyce ochrony roślin oraz porządkowaniu spraw związanych z prawnymi problemami stosowania środków ochrony roślin w Polsce. Nie wzbogacają one jednak wiedzy naukowej o nowe informacje. Po habilitacji skarżąca opublikowała 19 prac w czasopismach ze współczynnikiem wpływu o łącznej liczbie punktów MNiSW 1020. W dziewięciu z tych prac skarżąca jest jedynym autorem, a w prawie wszystkich pozostałych jest autorem pierwszym i/lub korespondencyjnym. Są to głównie prace o charakterze informacyjno-przeglądowym, o czym świadczą również odpowiednie informacje zamieszczone na stronach tytułowych tych prac (w nawiasach podano liczby prac opublikowanych w danym czasopiśmie). I tak: w [...]. W pracach tych są również zamieszczone elementy opinii własnych i komentarze, co jest typowe dla tego typu publikacji. Nie zawierają one jednak oryginalnych wyników badań skarżącej. RDN podkreśliła, że w tej grupie publikacji tylko jedna, mianowicie [...], jest opatrzona informacją Original article. Praca zawiera analizę dostępności środków ochrony roślin dla upraw wymienionych gatunków roślin w ośmiu krajach UE ze wskazaniem, że jest ona generalnie niewystarczająca. W niektórych krajach brak jest zarejestrowanych środków do ochrony niektórych gatunków roślin, a w innych - do zwalczania pewnych grup agrofagów. W wielu przypadkach substancja czynna jakiegoś pestycydu jest zarejestrowana tylko w jednym z ośmiu analizowanych państw członkowskich. W konkluzji autorka zwróciła uwagę, że w ochronie soi, łubinu i lnianki nie zarejestrowano żadnej substancji czynnej dla tej samej uprawy we wszystkich analizowanych ośmiu krajach UE oraz wskazała potencjalne zagrożenia związane z ograniczonym asortymentem środków. Ponadto wskazano, że skarżąca jest autorką monografii pt." [...]" (str. 138 80 pkt.) oraz 48 kolejnych prac informacyjno-przeglądowych o łącznej liczbie punktów 367. W 21 pracach z tej grupy skarżąca jest jedynym autorem, a w zdecydowanej większości prac wieloautorskich jest autorem pierwszym i/lub korespondencyjnym. Prace te zostały opublikowane w języku polskim w następujących czasopismach i innych wydawnictwach: [...]. Niektóre z tych prac opublikowano w wydawnictwach nie zamieszczonych na liście MNiSW. Również i w tych pracach zostały omówione aktualne problemy ochrony roślin w Polsce, m.in. dostępność środków ochrony roślin przed wprowadzeniem obowiązku stosowania systemu integrowanej ochrony, zagrożenia związane ze stosowaniem środków ochrony roślin, rynek środków ochrony roślin, ochrona upraw małoobszarowych, biopreparaty, wykazy zalecanych środków ochrony roślin i ich producentów, problematyka higieny w użytkowaniu maszyn rolniczych, możliwości stosowania różnych metod ochrony roślin, koszty ochrony roślin, bezpieczeństwo żywności, ochrona upraw ekologicznych, prawodawstwo polskie i unijne dot. ochrony roślin. Skarżąca jest także współautorką 20 opracowań o charakterze instruktażowym, upowszechnieniowym i wdrożeniowym (w tym m.in. zalecenia ochrony roślin oraz metodyki integrowanej ochrony roślin dla doradców), za które uzyskała 400 punktów. Prace te są przeznaczone głównie dla producentów żywności pochodzenia roślinnego, ale także dla służby ochrony roślin, instruktorów i doradców. Z pewnością są przydatne dla administracji związanej z ochroną roślin (w tym Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa), bowiem zawierają różne analizy pomocne w podejmowaniu decyzji i opracowaniach prawnych. Łączna liczba cytowań prac opublikowanych przez dr hab. E.M., według bazy Web of Science Core Collection, wynosi 110, w tym 46 autocytowań, index Hirscha wynosi 7, a liczba punktów za wszystkie opublikowane prace według listy czasopism MNiSW wynosi 2181. Jako swoje największe osiągniecie naukowe skarżąca wskazała: zweryfikowanie przyjętego dotychczas za pewnik przekonania, iż zaprawy nasienne są pod każdym względem bardziej przyjazną środowisku metodą aplikacji środków ochrony roślin niż zabiegi nalistne; usystematyzowanie wiedzy w zakresie stanu prawnego odnośnie wprowadzania do obrotu handlowego biologicznych i mikrobiologicznych produktów z pogranicza chemicznej ochrony; przeprowadzenie oceny ryzyka preparatów chemicznych i mikroorganizmów w wybranych roślinach małoobszarowych serwowanych bez obróbki termicznej. Powyższe tezy oparła na materiale przedstawionym w sześciu pracach opublikowanych w czasopismach ze współczynnikiem wpływu (IF), których główne treści przedstawiono poniżej: 1) M.E.. 2017 [...]. (PERSPECTWE). W pracy tej skarżąca porównała dawki tej samej substancji czynnej pestycydów stosowanych do zaprawiania nasion lub sadzeniaków i w formie zabiegów nalistnych w zwalczaniu tego samego agrofaga. Na podstawie zestawienia dostępnych danych literaturowych z sześciu krajów UE stwierdziła, że z zabiegiem zaprawiania nasion wprowadza się do środowiska mniej substancji chemicznej fungicydów w porównaniu z opryskiwaniami roślin, co jest zgodne z powszechnie panującą opinią. Natomiast w przypadku stosowania insektycydów-, porównując bardzo ograniczony materiał z dwóch krajów udało się wykazać tendencję odwrotną, ale w zasadzie tylko w przypadku zaprawiania bulw ziemniaka. Wprowadzano wtedy bowiem do gleby więcej danego środka niż po stosowaniu opryskiwań części nadziemnej roślin. Skarżąca słusznie stwierdziła, że ma to związek z wielkością bulw ziemniaka, na które przy zaprawianiu trzeba zużyć więcej środka. Ponadto w jednym przypadku wykazano, że zaprawianie nasion kukurydzy wiązało się z nieco większym zużyciem substancji aktywnej insektycydu niż po traktowaniu części nadziemnej roślin oraz w jednym przypadku-zaprawiania nasion buraka cukrowego zużyto znacznie więcej takiej substancji niż po zabiegach nalistnych. W dyskusji skarżąca teoretycznie przeanalizowała za i przeciw możliwości stosowania obu zabiegów w uprawach różnych gatunków roślin słusznie konkludując, że decyzja o ich wyborze będzie należała do użytkownika. 2) M.E.. 2018. "[...] Artykuł zawiera treść wykładu skarżącej wygłoszonego podczas VIII Międzynarodowego Sympozjum "[...]jakie odbyło się w B. (Niemcy) w dniach 13-14 grudnia 2017 roku. Celem artykułu jest przedstawienie, w jaki sposób różne rodzaje produktów biologicznych lub pochodzenia biologicznego korespondują z zasadami integrowanej ochrony roślin (IPM) oraz czy mogą być przydatne w produkcji roślinnej pod kątem możliwości ograniczenia stosowania środków chemicznych. Autorka omówiła zasady integrowanej ochrony roślin obowiązujące w krajach UE ze wskazaniem na priorytet metod niechemicznych. Zwróciła uwagę na biopreparaty mające pozytywny wpływ na zdrowotność roślin, z uwzględnieniem ich pochodzenia, składu, sposobu działania oraz zróżnicowania pod względem statusu prawnego i marketingu. W posumowaniu podkreślono, że szeroka grupa produktów omówiona w artykule ma swoje miejsce w strategiach integrowanej ochrony roślin, zgodne z dyrektywą 128/2009. Jednak przed rekomendacją ich stosowania w uprawach roślin warto upewnić się, czy są one rzeczywiście potrzebne, bezpieczne i skuteczne. 3) M.E.. 2015. [...]. (A Review). W pracy dokonano przeglądu definicji biostymulatorów oraz preparatów posiadających właściwości stymulujące wzrost i plonowanie roślin. Autorka zwróciła uwagę na zasadność rejestracji takich środków oraz ryzyko stosowania środków niezarejestrowanych. Praca zawiera 2 tabele: w jednej zestawiono zarejestrowane w Polsce regulatory wzrostu i rozwoju roślin, a w drugiej liczbę nawozów i środków wspomagających uprawy roślin zarejestrowanych w Polsce. W podsumowaniu Autorka stwierdziła, że w przypadku zakupu biostymulatorów nie zarejestrowanych odbiorca powinien w szczególny sposób kierować się renomą producenta ponieważ nie ma tutaj żadnej innej gwarancji, że produkt zadziała i że jest bezpieczny. 4) M.E.. 2018 [...] W artykule skarżąca omówiła środki do stosowania w rolnictwie ekologicznym w krajach UE. Wskazała na istnienie jednolitej listy 10 podstawowych substancji, które mogą być w tym celu użyte Dwanaście państw członkowskich posiada oficjalne rejestry środków ochrony roślin stosowanych v rolnictwie ekologicznym, a całkowita liczba produktów zarejestrowanych w każdym kraju waha się od IT na Litwie do 576 we Włoszech. Niektóre produkty poprawiające wigor lub odporność roślin i mogące służyć do ochrony upraw ekologicznych są wprowadzane do obrotu jako biostymulatory. Podlegają one prawu regulującemu rejestrację nawozów, ale systemy ich rejestracji znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto istnieje szereg produktów, które zostały legalnie wprowadzone na rynki niektórych państw członkowskich bez rejestracji, w wyniku luki w prawie. Stosowanie niezarejestrowanych produktów w rolnictwie ekologicznym budzi pewne wątpliwości, ale obecnie wydaje się, że nie ma podstaw prawnych, na których można by wyraźnie zakazać tej praktyki. W konkluzji skarżąca wyraziła pogląd, że pomimo obowiązujących w UE wspólnych zasad dotyczących rolnictwa ekologicznego oraz stosowania środków ochrony roślin, dostępność produktów, które mogą być legalnie używane w tym systemie produkcji jest różna w krajach członkowskich. Niektóre produkty, które poprawiają wigor lub odporność roślin i mogą być stosowane w ochronie upraw ekologicznych, są wprowadzane do obrotu jako biostymulatory zgodnie z prawem obowiązującym dla nawozów Systemy ich rejestracji są bardzo zróżnicowane w poszczególnych państwach członkowskich i brak jest dotychczas wspólnych zasad rejestracji nawozów w UE, a wspólne ramy dla biostymulantów są w trakcie opracowywania. 5) M. E. 2015. [...] W pracy tej skarżąca wskazała, że produkty zawierające mikroorganizmy mogą być stosowane w produkcji roślinnej przeciwko agrofagom zarówno jako środki interwencyjne, jak i profilaktyczne. Ich stosowanie jest zgodne z zasadami integrowanej ochrony roślin, pod warunkiem, że są one skuteczne i bezpieczne. Podkreśliła, że zasady rejestracji drobnoustrojów do produkcji roślinnej w Unii Europejskiej różnią się w zależności od tego, czy są cne wprowadzane do obrotu jako środki ochrony roślin, czy też są zaliczane do innych grup. Obecnie 36 mikroorganizmów oznaczonych do szczepu jest zatwierdzonych do stosowania w zwalczaniu agrofagów w UE. Decyzja o wprowadzeniu do obrotu środków ochrony roślin zawierających zatwierdzone mikroorganizmy wydawana jest oddzielnie dla każdego państwa członkowskiego. Podejścia do wprowadzania na rynek innych produktów zawierających mikroorganizmy różnią się w UE, od całkowitego braku wymagań po długą i kosztowną rejestracje procedury. Praca zawiera tabelę z wykazem nazw czynników biologicznych (bakterii i grzybowo ze wskazaniem czy są to składniki odpowiednio bakteriocydów lub fungicydów oraz w każdym z krajów, w których te produkty są zarejestrowane. 6) M. E. S. V 20: - [...] Autorki (w tym skarżąca) podjęła stosunkowo nowy temat dotyczący potencjalnych zagrożeń związanych z wykorzystaniem świeżych kwiatów do celów konsumpcyjnych. Wskazały, jakie cechy decydują o ich atrakcyjności dla konsumentów oraz opisały korzystne dla zdrowia ludzi substancje najczęściej występujące w kwiatach jadalnych, a także potencjalne zanieczyszczenia. W konkluzji Autorki podkreśliły, że każdy produkt spożywczy musi być bezpieczny dla konsumenta, ale w przypadku kwiatów jadalnych nie ma jasnych regulacji prawnych, takich jak lista kwiatów dopuszczonych do spożycia, warunki uprawy, terminy zbiorów, warunki przechowywania oraz substancje dopuszczone do stosowania w ochronie jadalnych kwiatów. Dane RASFF (Rapid Alert System for Food and Feed) pokazują, że zanieczyszczenie mikrobiologiczne i obecność pozostałości chemicznych powoduje konieczność zwrócenia szczególnej uwagi n? właściwa uprawę, konserwację, transport i przechowywanie jadalnych kwiatów. Niezbędne jest również zwiększenie świadomości I bezpieczeństwa tej grupy produktów spożywczych wśród podmiotów działających na różnych poziomach łańcucha produkcyjnego a także konsumentów Nadmieniono, że przedstawione publikacje zawierają interesujące, ważne i aktualne informacje na temat różnych aspektów ochrony roślin z zastosowaniem środków biologicznych i chemicznych oraz uwzględnieniem obowiązujących zasad integrowanego systemu ochrony roślin i bezpieczeństwa żywności. Niektóre z poruszanych problemów są istotne nie tylko dla warunków Polski, ale także innych krajów UE. Wszystkie te prace są z pewnością przydatne dla szerokiego gremium odbiorów, od praktyków poprzez pracowników nauki do administracji. Ich zasadnicza treść jest oparta na uporządkowanym przeglądzie już opublikowanych prac (innych autorów oraz własnych), wiążących się z poszczególnymi zagadnieniami przedstawianymi przez skarżącą. Każda z tych prac zawiera krótsze lub dłuższe konkluzje które są lub mogą być dyskusyjne. Trudno jest jednak uznać zaliczenie przedstawionych prac do kategorii "największe osiągnięcie naukowo-badawcze" w dziedzinie rolnictwo i ogrodnictwo. Żadna z nich nie zawiera oryginalnych wyników badań. Dalej wykazano spełnienie warunków określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n. w szczególności przez: uczestnictwo w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowym lub zagranicznych, z podziałem na projekty zrealizowane i będące w roku realizacji oraz z uwzględnieniem informacji o pełnionej funkcji w ramach prac zespołów: w projekcie "Bezpieczne dla środowiska środki ochrony roślin zalecane w ochronie lasu z uwzględnieniem obowiązujących przepisów." finansowanym przez Dyrekcję G. (I)GLP) w charakterze eksperta w zakresie środków ochrony roślin (w trakcie realizacji od roku 2018); w projekcie "[...]" VJ ramach grantu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa żywności (EFSA) w charakterze stypendysty i głównego wykonawcy (jednoroczny zrealizowany w latach 2017-2018); w projekcie [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w ramach Planu Działania Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zakresie SIR (Sieć na rzecz innowacji w rolnictwie i na obszarach wiejskich) na opracowanie publikacji "Stosowanie środków ochrony roślin a bezpieczeństwo ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego zalecenia dla praktyki rolniczej" (zrealizowany) oraz odbyte staże w instytutach, uczelniach lub instytucjach, w tym zagranicznych: skarżąca odbyła jeden roczny staż w Federalnym Instytucie [...] w B., N. (1 września 2017-31 sierpnia 2018) w ramach programu [...], dotyczący analizy ryzyka, którego program obejmował 5 modułów stażowych w różnych instytucjach europejskich oraz sześć krótkoterminowych staży, w tym w: EFSA Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności w P., Włochy, 17.09.2018-21.09.2018 (agencja Unii Europejskiej zajmująca się niezależnym doradztwem naukowym na temat istniejących i pojawiających się zagrożeń związanych z łańcuchem żywnościowym); Grecki Urząd Bezpieczeństwa Żywności w Atenach, Grecja, 11.06.2018 - 15.06.2018, Niemiecki Urząd Bezpieczeństwa Żywności w Berlinie, Niemcy, 5.03.2018 - 09.03.2018, Austriacki Urząd Bezpieczeństwa Żywności w Wiedniu, Austria, 27.11.2017- 1.12.2017, EFSA Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności w Parmie, Włochy 4.09.2017- 22.09.2017; Uniwersytet Pohidniowoczeski Ćeskć BudćjcAice, Wydział Produkcji Roślinnej, Czeskie Budziejowice. Republika Czeska, 15.05.2016-29.05.2016. Dalej przedstawiono informację o prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytutach naukowych, w tym zagranicznych: Projekt "[...]" realizowany w Federalnym Instytucie [...]w B., N. (01.09.2017 - 31.08.2018) w ramach programu EFSA EU-FORA. Skarżąca sprawuje opiekę naukową jako drugi promotor nad rozprawą doktorską "Wpływ zmian ustawodawstwa z zakresu ochrony roślin na politykę stosowania środków ochrony roślin w polskim leśnictwie" realizowaną przez mgr inż. E.K.. Przewód doktorski został wszczęty 22 lutego 2018 roku przed Radą Naukową Instytutu Badawczego Leśnictwa w S. Skarżąca była recenzentem dwóch doktoratów zagranicznych: w 2015 r. dr. B.H. z [...] w G. (B.) ,,[...] oraz w 2017 r. dr inż. S.S. (Uniwersytet w B., I.) "[...]. Skarżąca wykonała 57 recenzji artykułów i monografii, w tym 11 artykułów z IF oraz jest autorem/współautorem 523 ekspertyz dotyczących rejestracji środków ochrony roślin. Jest członkiem: Polskiego Towarzystwa Ochrony Roślin, Forum Rolnictwa Ekologicznego imienia M.G., Stowarzyszenia [...]. Stowarzyszenia Absolwentów [...] a także komitetów redakcyjnych czasopism. [...] oraz [...] Skarżąca (w latach 2017-2020( brata udział w międzynarodowym projekcie "[...]" Od 2017 r. skarżąca jest czynnym ekspertem Komisji Europejskiej w zakresie integrowanej ochrony roślin sześciokrotnie angażowana przy ocenie wniosków H. Od 2005 r. skarżąca jest członkiem [...] (rejestracja środków ochrony roślin), od 2010 r. członkiem Zespołu do oceny norm i wymogów wzajemnej zgodności, powołanym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, od 2013 r. ekspertem [...]j), od 2015 r. członkiem C. (zagadnienia ochrony upraw małoobszarowych w Unii Europejskiej), od 2017 r. ekspertem Komisji Europejskiej w zakresie Integrowanej Ochrony Roślin, od 2018 r. ekspertem w Grupie tematycznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi ds. innowacji w rolnictwie i na obszarach wiejskich, od 2018 r. ekspertem P. w zakresie środków ochrony roślin, od 2018 r. ekspertem z ramienia Polski w projekcie [...] prowadzonym przez Federalny instytut [...] B. Ponadto skarżąca w czasie studiów doktoranckich przez cztery lata prowadziła ćwiczenia z Towaroznawstwa [...] w łącznym wymiarze 90 godzin dydaktycznych, a w roku akademickim 1998/1990 prowadziła ćwiczenia z Chemii Organicznej w wymiarze 90 godzin dydaktycznych. Wygłosiła także 4 wykłady dla studentów różnych uczelni oraz 97 wykładów na różnych konferencjach i seminariach., w tym 36 na konferencjach międzynarodowych. Ponadto przedstawiła 33 postery, w tym cztery na konferencjach międzynarodowych. Była członkiem komitetów organizacyjnych 16 konferencji, w tym przewodnicząca komitetów dwóch konferencji, uczestniczyła w 28 wydarzeniach popularyzujących naukę kulturę oraz sztukę. W ocenie RDN, istotne znaczenie dla sprawy mają podsumowania recenzji negatywnych, w których stwierdzono, że: skarżąca "posiada ogromny dorobek publikacyjny, organizacyjny i dydaktyczny, świadczący o bardzo dużym, wręcz wyróżniającym się, zaangażowaniu w realizację zadań macierzystego Instytutu zarówno na forum krajowym jak i międzynarodowym. Niewątpliwie jest wysokiej klasy specjalistą i ekspertem... Uważam jednak..., że nie spełnia kryteriów stawianych kandydatom do tytułu naukowego profesora nauk rolniczych których to kryteriów podstawą są oryginalne prace twórcze, tzn. takie, które wnoszą do skarbnicy wiedzy... Ważne elementy stanowiące wybitne osiągniecie naukowo - badawcze ... również projekty, w których Kandydatka uczestniczyła, miały bardziej charakter szkoleniowy n z stricte naukowy. "(prof. P.S.); "Dorobek publikacyjny (bardzo wydatnie zwiększony po habilitacji) stanowi bardzo solidną podstawę działalności organizacji przejawiającej się we wkładzie do procesu rejestracji środków ochrony roślin w Polsce oraz w opracowaniu procedur obowiązujących w zakresie ich stosowania i zapewniających bezpieczeństwo żywności. Przedstawione do oceny prace maja jednak charakter upowszechnieniowy i przeglądowy, jako że zawierają analizy dotyczące niemal w całości wyników badań lub opinii innych autorów, a brak im walorów naukowych w sensie osiągnięcia postępu wiedzy naukowej W świetle powyższego uznaję przedstawienie Pani dr hab. E.M. do tytuły naukowego profesora..., za nieuzasadnione." (prof. M. M.). W odniesieniu do recenzji, sporządzonych w ramach przedmiotowego postępowania habilitacyjnego RDN stwierdziła, że są one rzetelne, a prezentowane w nich oceny odpowiednio uzasadnione. Natomiast obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości dyskusji z recenzentami. Recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu taktycznego. Posiada walor subiektywny, dlatego ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. Kandydatka wszczynając postępowanie poddała ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i powinna przyjąć taką a nie inną jego ocenę. Postępowanie profesorskie jest aktem oceny skarżącej przez recenzentów i organu, a nie aktem sporu skarżącej z recenzentami. Zdaniem RDN recenzje kwestionowane przez skarżącą są wnikliwe, obszerne, opracowane rzetelnie i obiektywnie, treści recenzji i ich konkluzje są spójne. Odnośnie do staży naukowych skarżącej RDN wskazała, że niezasadne jest stanowisko aby recenzenci mieli obowiązek kontaktować się z odpowiednimi instytucjami w celem poznania charakteru stażu. Kandydat do tytułu profesora powinien złożyć dokumenty potwierdzające przesłanki nadania tytułu naukowego określone w p.s.w.n. gdyż jest zobowiązany do wykazania, że dana okoliczność stanowi warunek z ustawy. RDN jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w glosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za daną treścią uchwały. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa. W postępowaniu przed RDN były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach tytułów naukowych. Rozstrzygnięcie RDN jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium w głosowaniu tajnym. Glosowanie jest tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Prezydium RDN. Z tego względu uzasadnienie decyzji cechuje pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygniecie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W konsekwencji RDN stwierdziła, że nie występują podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej o wystąpienie do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora. Prezydium RDN po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i po wysłuchaniu opinii Zespołu w głosowaniu tajnym podjęło decyzję o nieuwzględnieniu ww. wniosku (wynik głosowania: 0 na TAK, 10 na NIE i 0 WSTZRYMUJĄCE SIĘ), konkludując, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 227 ust. 1 pkt1 lit. a i b p.s.w.n. W skardze na decyzję RDN skarżąca wniosła o jej uchylenie podnosząc, że ma ogromne poczucie krzywdy, gdyż główny zarzut dwóch recenzentów dotyczący, że przedłożone do oceny prace nie są oryginalne, nie jest prawdziwy. Wskazała, że jej publikacje są oparte na danych źródłowych, a nie na opracowaniach innych autorów i są w pełni oryginalne. Nadto w piśmie z dnia 26 października 2022 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 227 ust. 1 lit. a i art. 228 ust. 3 p.s.w.n. poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i w efekcie tego uznanie, iż skarżąca nie spełnia wymagań wskazanych w art. 227 ust. 1 lit. a p.s.w.n., tj. że skarżąca nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych w rozumieniu ww. przepisu; - art. 227 ust. 1 i art. 228 ust. 3 p.s.w.n. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n., wyrażające się w uznaniu, że w sytuacji całkowitej rozbieżności materiału dowodowego w postaci trzech pozytywnych recenzji z sentencją zaskarżonej decyzji, Rada nie jest obligatoryjnie zobowiązana do sporządzania uzasadnienia decyzji według pełnych reguł art. 107 § 3 k.p.a. z indywidualną i wszechstronną oceną wszystkich dowodów, co w realiach postępowań w sprawie nadania tytułu profesora dotyczy oceny wszystkich recenzji dokonujących oceny dorobku kandydata, ze wskazaniem w uzasadnieniu, które indywidualne dowody Rada uznała za wiarygodne, a którym odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników i właściwego uzasadnienia podjętej decyzji, w tym wszechstronnego wyjaśnienia, dlaczego Rada odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej trzem opiniom recenzentów specjalistów a oparła się wyłącznie na opinii recenzji negatywnej dla skarżącej. W odpowiedzi na skargę RDN, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie wniosku skarżącej o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk rolniczych w dyscyplinie rolnictwo i ogrodnictwo. Zgodnie z art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n., tytuł profesora może być nadany osobie, która posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5 p.s.w.n. (tj. w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 342), nie pełniła w nich służby ani nie współpracowała z tymi organami). Z art. 227 ust. 3 p.s.w.n. wynika, że osiągnięcie, o którym mowa powyżej, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne. W art. 228 ust. 1 p.s.w.n. przewidziano, że postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora wszczyna się na wniosek osoby, o której mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n., zawierający uzasadnienie wskazujące na spełnienie wymagań, o których mowa w art. 227, składany do RDN. W reakcji na taki wniosek, stosownie do art. 228 ust. 3 p.s.w.n., RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n. Opinia ta jest wydawana w terminie 3 miesięcy od dnia zlecenia jej wydania. Jak stanowi art. 228 ust. 5 p.s.w.n., w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania opinii, RDN w drodze decyzji administracyjnej: 1) występuje do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora albo 2) odmawia wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora. Zgodnie z art. 228 ust. 6 i 7 p.s.w.n., od ww. decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, który RDN rozpatruje w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia. W myśl art. 228 ust. 8 p.s.w.n. (w brzmieniu obowiązującym w toku kontrolowanego postępowania), w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RDN może zasięgać opinii recenzentów, o których mowa w ust. 3. Przepisy regulujące procedurę nadania tytułu naukowego zawiera również statut RDN, o którym mowa w art. 236 p.s.w.n. W § 8 pkt 3 tego statutu wskazano, że rozstrzygnięcia w sprawach dotyczących nadania tytułu profesora podejmuje Prezydium, które jest (obok Przewodniczącego i zespołów) jednym z organów Rady (art. 235 ust. 2 p.s.w.n.). Ponadto, opinie w takich sprawach wydaje zespół, działający w ramach właściwej dziedziny nauki (§ 9 pkt 5 lit. "c" statutu RDN). Ponadto, ustawodawca zdecydował, że w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 228 ust. 9 p.s.w.n.). W świetle powyższych przepisów, postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli opinii stanowiących podstawę decyzji RDN. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed RDN nie doszło naruszenia norm wynikających z przepisów ustawy i statutu RDN, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08). W tym miejscu należy podkreślić, że zadaniem RDN jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Bezspornym jest w związku z tym fakt, że do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież RDN (art. 232 ust. 2 p.s.w.n.), ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN stwierdziła, że kluczowe znaczenie z punktu widzenia niespełniania przez kandydatkę kryteriów ustawowych miała ocena jej osiągnieć naukowych, których to kryteriów podstawą są oryginalne prace twórcze, tzn. takie, które wnoszą do skarbnicy wiedzy, w tym wypadku dyscypliny rolnictwo i ogrodnictwo, ważne elementy stanowiące wybitne osiągnięcia naukowo-badawcze, umożliwiające nadanie tytułu profesora, zgodnie z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n. Przepisy analizowanej ustawy nie precyzują kiedy osiągnięcie naukowe może być uznane za wybitne, dlatego należy odwołać się do literalnego znaczenia pojęcia "wybitny", czyli "wybijający się ponad przeciętność". Niemniej jednak, ocena czy osiągnięcia kandydata mają charakter wybitny nie należy do Sądu, lecz do recenzentów i zespołu RDN – jako złożonego z naukowców działających w danej dziedzinie nauki oraz do Prezydium RDN jako organu wyspecjalizowanego. Niemniej jednak, skoro postępowanie w sprawie nadania tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym, to Sąd ma obowiązek weryfikacji, czy ocena ta została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), czy materiał ten został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony (art. 77 § 1 k.p.a.) i czy działanie RDN doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 § 1 k.p.a.), jak również, czy uzasadnienie decyzji jest tak sformułowane, że pozwala poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (art. 107 § 3 k.p.a.). Stanowisko organu dotyczące braku "wybitnych" osiągnięć naukowych skarżącej, oparto na negatywnych recenzjach sporządzonych przez 2 z 5 powołanych w tym postępowaniu recenzentów. Sąd podkreśla, że RDN – w stanie prawnym obowiązującym w toku kontrolowanego postępowania – nie była związana opiniami recenzentów ani ich konkluzjami. Niemniej jednak, skoro recenzje stanowią dowód w sprawie, to RDN ma obowiązek wskazania dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na nieprawidłowości w ocenie ww. dowodów przez RDN. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że RDN dała wiarę recenzjom negatywnym. Widać to wyraźnie chociażby po ilości miejsca poświęconego tym recenzjom w uzasadnieniu decyzji, a w szczególności jednej z nich, której cała merytoryczna część negująca osiągnięcia skarżącej i uznająca je za "niewybitne" jest jej kopią (recenzjia prof. dr hab. P.S.). Co więcej, RDN również w sposób nieuprawniony pozbawiła mocy dowodowej recenzji pozytywnych, przez całkowite ich pominięcie, choć każda z nich zawierała jednoznaczną konkluzję o spełnieniu przez skarżącą ustawowych wymogów stawianych kandydatom do tytułu profesora. Niezrozumiałe więc jest dlaczego RDN przyznała moc dowodową opiniom negatywnym, a opiniom pozytywnym całkowicie jej odmówiła, w szczególności w zakresie oceny osiągnięć naukowych kandydatki. Na podstawie tak skonstruowanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani skarżąca, ani Sąd nie są w stanie poznać, z jakich rzeczywistych przyczyn organ dał wiarę tylko dowodom w postaci negatywnych recenzji. Recenzja jako opinia specjalisty, eksperta z danej dziedziny lub pokrewnej, którą zajmuje się kandydat do tytułu naukowego, musi podlegać wszechstronnej ocenie przy podejmowaniu decyzji. Brak odniesienia się w decyzji do poszczególnych recenzji, ich stwierdzeń i wniosków – nie pozwala przyjąć, że RDN wyjaśniła wszelkie ewentualne wątpliwości, które mogły się nasunąć w postępowaniu przed Radą. Doszło tym samym do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które nakazują organowi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wnikliwie rozpatrzenie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z opinii recenzentów, a także - w przypadku niepodzielania ocen i argumentów wyrażonych w tych recenzjach - do wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji, z jakich powodów organ odmówił mocy dowodowej tym recenzjom oraz uznał, że kandydatka nie spełnia warunków określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n. Kandydatka do przedstawienia do tytułu profesora ma bowiem pełne prawo wiedzieć, dlaczego - pomimo trzech pozytywnych recenzji – Rada odmówiła wystąpienia z wnioskiem o nadanie jej tytułu profesora. Uzasadniając sporną decyzję w sposób ogólnikowy, bez bliższej analizy występowania przesłanek koniecznych do przyjęcia tezy, iż spełnione zostały wymogi związane z odpowiednim dorobkiem naukowym skarżącej, o którym mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit a p.s.w.n. RDN w konsekwencji dopuściła się naruszenia normy prawnej uregulowanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższego, należało uznać, iż sporna decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym, jako naruszająca w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa. Rozpatrując sprawę ponownie, RDN weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m. in. w k.p.a., jak i materialne przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora. W tym stanie rzeczy, Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.