VII SA/Wa 1623/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Sędziowie: WSA Artur Kuś WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi H.F. i P.F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

I. Decyzją z [..] maja 2018 r. Nr [..] Prezydent Miasta Gdańska zatwierdził projekt budowlany i udzielił [..] A. M., A. P.. w [..] pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na dziatkach [..] obręb [..] obręb[..]do zespołu budynków wielorodzinnych A, B, C, D, E przy ul. [..] w [..]. Decyzja stała się ostateczna. Z kolei decyzją z [..]marca 2019 r. Nr [..] pozwolenie na budowę zostało przeniesione na rzecz [..] z siedzibą w [..]. II. Wojewoda [..], po rozpatrzeniu wniosku H. F. i P. F. (dalej jako Skarżący), decyzją z [..] lutego 2020 r. Nr [..] działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 105 §1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [..]. Wskazał, że dla działek nr[..] obr. [..] oraz [..] obr. [..] prowadzone są księgi wieczyste o nr [..] i [..] z których wynika, że jedynym właścicielem obu tych nieruchomości jest Gmina Miasta [..]. W księgach tych nie wpisano jakichkolwiek ostrzeżeń o toczącej się przed sądem powszechnym sprawie o zasiedzenie. Skarżący nie wykazali, aby jako samoistni posiadacze tych nieruchomości nabyli je poprzez zasiedzenie, albowiem twierdzenia tego nie poparli stosownym postanowieniem sądu. Orzeczenie takie - pomimo, że ma charakter deklaratoryjny - jest konieczne dla uznania w postępowaniu administracyjnym, iż do spornego zasiedzenia rzeczywiście doszło. W aktach sprawy znajduje się kopia postanowienia Sądu Rejonowego [..] w [..] z [..] listopada 2018 r. sygn. akt [..] o zabezpieczeniu żądania wniosku H. F. i P. F. o zasiedzenie. Przedmiotem tej sprawy jest zatem powództwo posesoryjne oparte na stanie faktycznym, a nie prawnym. Zdaniem organu Skarżący nie uprawdopodobnili, że posiadają tytuł prawny do nieruchomości objętych sporną inwestycją budowlaną, a w konsekwencji również, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia należał im się status strony (por. wyrok WSA w [..] z [..]grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 145/15). Z księgi wieczystej nr [..] wynika, że P. F. jest właścicielem działek nr [..] i [..] obr. [..] sąsiadujących bezpośrednio z objętą pozwoleniem na budowę działką nr [..], lecz nieruchomości te znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.). Biorąc pod uwagę odległość projektowanej drogi od granic ww. nieruchomości P. F., jej zagłębienie w stosunku do działek skarżącego, nachylenie podłużne oraz zaprojektowane odwodnienie, Wojewoda [..]stwierdził, że w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji źródłem ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr[..] oraz [..] obr. [..] nie będą w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia[..] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 124), przepisy ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.) ani też przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Źródła ograniczeń nie stanowią także przepisy obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] rejon ulic [..], [..] i [..] w mieście [..], uchwalonego uchwałą Nr [..] Rady Miasta [..] z [..] października 2009 r. (Dz.Urz.Woj [...] . z 2010 r. Nr 11, poz. [...] ). W ocenie Wojewody H. F. oraz P. F. w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. Również więc w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności przymiot strony im nie przysługuje. II. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [..] czerwca 2020 r. Znak [..] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody. Przybliżając w uzasadnieniu istotę nadzwyczajnego trybu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jak również wyjaśniając pojęcie interesu prawnego organ uznał, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. nie obejmuje swym zakresem działek o nr ew.[..], [..], [..] położonych przy ul. [..] w [..] należących do P. F.. Decyzja Prezydenta Miasta [..] nie kształtuje sfery praw i obowiązków Skarżącego, nie jest on więc stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia. Dokumentacja projektowa (zob. Projekt budowlany Przekroje normalne C-C - nr rysunku 3 - str. 25) nie przewiduje zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych w celu kierowania ich na nieruchomości należące do Skarżącego (§29 rozporządzenia ws. warunków technicznych). Sporna inwestycja nie narusza również prawa własności działek Skarżącego, nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości oraz nie pozbawia nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja) lub do drogi publicznej. Ubocznie organ wskazał, że zwiększenie spalin, hałasu dotyczy interesu faktycznego strony a nie jej interesu prawnego. Z kolei H. F. ani nie wykazała ani też organ z urzędu nie ustalił, aby przysługiwało jej jakiekolwiek prawo własności nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji będącej drogą dojazdową. Nadto, żadnemu ze Skarżących nie przysługuje tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 P.b. do nieruchomości inwestycyjnych o nr ew.[..] obręb[..] (zob. Kw [..]) oraz nr ew.[..] obręb [..] (zob. Kw [..]). Dla ustalenia interesu prawnego bez znaczenia pozostaje fakt jaki podmiot włada nieruchomością, gdyż jedynie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości posiada legitymację materialnoprawną do udziału w postępowaniu budowlanym, on też może skarżyć pozwolenie budowlane, czy wszczynać postępowania nadzwyczajne zakończone taką decyzją. Z tej przyczyny o tytule prawnym uprawniającym do występowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę nie świadczy umowa dzierżawy działki nr ew. [..] z [..] listopada 2012 r. zawarta pomiędzy Gminą Miasta [..] J.F.. Nie zasługuje zdaniem GINB na uwzględnienie podnoszona okoliczność toczącego się postępowania sądowego w sprawie zasiedzenia części działki nr ew. [..]obręb [..] oraz nr ew.[..] obręb [..]. Niezrealizowane roszczenia do nieruchomości w żadnym wypadku nie dają podmiotowi dochodzącemu dopiero ich zaspokojenia przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę (por. m.in. wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r. sygn. akt IV SA 2214/97 czy wyrok WSA w [..] z 4 lipca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 123/06). W tej sytuacji, z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Skarżących, słusznie umorzono postępowanie nieważnościowe. III. Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. F. i P. F., kwestionując ją w całości. Rozstrzygnięciu GINB zarzucili naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art 28 ust. 2 P.b. poprzez jego zastosowanie na skutek błędnej wykładni, a tym samym pominięcie, iż przepis ten stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zaś postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest takim postępowaniem, 2. art. 3 pkt 20 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, iż zachowanie odległości usytuowania obiektu określonych w przepisach rozporządzenia ws. warunków technicznych, czy też warunków znajdujących się w innych przepisach prawa samo przez się nie przesądza, że obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje nieruchomości sąsiedniej, 3. §101 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego pominięcie i odwołanie się do dokumentacji projektowej spornej inwestycji, II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie ze względu na przyjęcie, iż art 28 ust 2 P.b. obowiązuje także w trybach nadzwyczajnych, a nie tylko w zakresie postępowania o pozwolenie na budowę, 2. art 77§1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. poprzez ich naruszenie i wskazanie, iż przedstawiona w sprawie opinia biegłego nie świadczy o interesie prawnym skarżących, że nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania; nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, 3. art. 7 k.p.a. poprzez jego naruszenie i zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, 4. art 8§1 k.p.a. poprzez jego naruszenie i niedokładne zbadanie okoliczności sprawy, w tym pominięcie przy ustosunkowywaniu się do żądań skarżących ich słusznego interesu. Zdaniem Strony organ wadliwie ustala interes prawny na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. a nie art. 28 k.p.a. Nadto, wadliwie przyjmuje, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje swym zakresem działek o nr ew. [..], [..] i [..] (należące do Skarżącego). Organ niesłusznie wywodzi, że sporna inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania i korzystania z działek. Pojęcie oddziaływania zdaniem Strony nie ogranicza się wyłącznie do naruszenia norm odległościowych. Organ pomija potrzebę zadośćuczynienia obowiązkom wynikającym z § 101 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. Zgodnie z tym przepisem powinno być zapewnione sprawne odprowadzanie wody z dróg dojazdowych. Powyższe nie może stać jednak w sprzeczności z interesem Skarżących. Nieprawdziwe są twierdzenia Organu jakoby przeprowadzona inwestycja nie niosła za sobą oddziaływań. Droga nie pozbawia wprawdzie Skarżących dostępu do szeroko rozumianych mediów oraz do drogi publicznej, jednakże w efekcie jej wybudowania dochodzi do zalewania działek, na których zamieszkują. Z ostrożności nadto wskazano, że niedopuszczalne jest by ustalenia w tym przedmiocie dokonywane były w istocie poza postępowaniem, w którym Skarżący mają przymiot strony. W ocenie Skarżących organ swoim działaniem naruszył podstawowe reguły postępowania dowodowego. Zachowanie GINB w niniejszej sprawie miało miejsce wbrew dyspozycjom art 77 i 80 k.p.a. Przede wszystkim odmówił jakiejkolwiek wartości dowodowej opinii biegłej mgr inż. M. S. Z [..] stycznia 2019 r. podczas gdy z dokumentu tego wynika jednoznacznie do jakich działek Skarżący posiadają stosowne uprawnienia. Z uwagi na odległości jakie dzielą nieruchomości których właścicielami są Strony względem realizowanej inwestycji, twierdzenia o braku jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania są pozbawione podstaw faktycznych. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [..] zważył, co następuje: V. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego immanentnie związane jest, co do zasady, z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 2164/97). Nie jest interesem prawnym poczucie niezadowolenia danej osoby z wydanej decyzji. Należy to klasyfikować w ramach interesu faktycznego, który nie podlega ochronie, tak jak interes prawny. Idąc dalej Sąd zauważa, że cechą wyróżniającą interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa. W postępowaniu budowlanym, dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, tak określony interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., a więc w nieco węższym podmiotowo zakresie, bowiem odwołującym się do wymienionych w tym przepisie osób tj. inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu jest przy tym definiowany w art. 3 pkt 20 P.b. i rozumie się go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, ustalenie interesu prawnego następuje także we wskazany sposób, a więc przy uwzględnieniu kręgu podmiotowego określonego w art. 28 ust. 2 P.b. Tryb nadzwyczajny nie zmienia bowiem tego, że nadal mamy w takiej sprawie do czynienia z "kontrolą" udzielonego pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06; wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 470/08 i z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji może być więc nie tylko podmiot który brał udział w postępowaniu zwykłym zakończanym tą decyzją, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego tub obowiązku mogą dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności tej decyzji i kto spełnia kryterium z art. 28 ust. 2 P.b. (najogólniej mówiąc, kogo nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji). Wbrew twierdzeniom Strony nie doszło więc w sprawie do naruszenia ani art. 28 ust. 2 P.b. przez jego błędne zastosowanie, ani art. 28 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Uzyskanie przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym jest bowiem uzależnione w tym konkretnie przypadku od tego czy dany podmiot (wnoszący o unieważnienie decyzji) ma przymiot strony tj. czy znajduje się w obszarze oddziaływania. Nie ma przy tym znaczenia to, że określona osoba nie była stroną postępowania zwykłego. Jeżeli ma interes prawny, może brać udział w postępowaniu nieważnościowym. Taka sytuacja nie występuje jednak w niniejszej sprawie, bowiem Skarżący nie legitymują się przymiotem strony. Trafnie przy tym wskazuje GINB, że to wnioskodawcy zobowiązani są do wykazania swojego indywidualnego interesu prawnego, czego w niniejszej sprawie nie zrealizowali. W szczególności nie wykazano, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej do P. F. nieruchomości, będzie w świetle przepisów prawa niedopuszczalny na skutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Z orzecznictwa wynika natomiast, że to na żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. (zob. wyrok NSA z 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1572/09). Również ocena tej przesłanki przeprowadzona przez organ z urzędu nie wykazała, aby po stronie Skarżących występowała przesłanka interesu prawnego. VI. Sąd wskazuje także, że procedura stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji tego rodzaju aktu administracyjnego i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo lub nakładających obowiązek prawny. Stwierdzenie nieważności decyzji może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować i sanować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w jego toku decyzji, w tym dokonać odmiennej oceny okoliczności sprawy od tej jaką przeprowadzono pierwotnie. Podkreślenia wymaga także i to, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego, "nowego poziomu wiedzy" w danej dziedzinie, czy też nowo ukształtowanego sposobu rozumienia określonej normy prawnej. W postępowaniu tym nie prowadzi się tym samym - co do zasady - nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne drobne doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i istotą trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych w pierwotnym postępowaniu, które z uwagi na swoją niejednoznaczność mogą budzić wątpliwości wpływające na ocenę wady kwalifikowanej. Konkludując, w trybie nadzwyczajnym ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest nadzwyczajnej weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie pierwotnego orzekania. Jak wskazano, w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym kontroluje się ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat ewentualnie tkwiących w niej od samego początku wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Należy mieć więc na uwadze to, że tylko wady doniosłe, nie zaś wszystkie uchybienia dotyczące decyzji administracyjnej, mogą zostać uznane za istotne, tj. takie które uzasadniają wyeliminowanie konkretnej decyzji administracyjnej (również postanowienia) z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Ma to jednakże miejsce jedynie wtedy, gdy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od strony. O ile więc błędne są twierdzenia, żądania i zarzuty skargi wskazujące na to, że GINB i Wojewoda nie przeprowadzili gruntownego postępowania dowodowego (jest to wadliwe twierdzenie już z tej przyczyny, że z istoty postępowania nieważnościowego wynika, że co do zasady żadnego postępowania dowodowego się w nim nie prowadzi), o tyle należy również podkreślić stricte formalny sposób zakończenia postępowania przez organy z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Skarżących, a przez to brak potrzeby odnoszenia się do zarzucanych przez Stronę a mających występować kwalifikowanych wad decyzji Prezydenta Miasta [..]. VII. Przenosząc powyższe uwagi i ustalenia na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie jest jakimkolwiek źródłem interesu prawnego Skarżących fakt wytoczenia przez nich sprawy o zasiedzenie części nieruchomości inwestycyjnych. Takie rozumienie powyższej okoliczności prowadziłoby do każdorazowego blokowania jakichkolwiek inwestycji już przez sam fakt wytoczenia powództwa lub wszczęcia postępowania nieprocesowego, którego przedmiotem byłaby nieruchomość inwestycyjna. Nie jest źródłem interesu prawnego Skarżących opinia mgr inż. M. S. Z [..] stycznia 2019 r. sporządzona na potrzeby postępowania w sprawie o zasiedzenie. Opinia ta przedstawia na załączniku graficznym jedynie i wyłącznie teren jaki podlegałby ewentualnemu zasiedzeniu, jeżeli sąd powszechny uzna, że do takowego w ogóle doszło (zob. pkt 3.3 opinii). Jest to więc dowód formalnie wskazujący i precyzujący żądanie Skarżących (wyznaczający w terenie zakres wniosku o zasiedzenie), ale w żadnym razie nie przesądzający ani o wyniku sprawy ani praw Skarżących. Nie jest wreszcie źródłem interesu prawnego postanowienie Sądu Rejonowego [..] z [..] listopada 2018 r. o zabezpieczeniu wniosku o zasiedzenie. Dotyczy ono sfery tymczasowej ochrony udzielonej przez sąd powszechny na czas trwania postępowania o zasiedzenie i sfery wykonania prawa własności przez Gminę [..]. Nie jest to źródłem interesu prawnego Stron. W związku z powyższym, z szeroko rozumianej sprawy o zasiedzenie, żadne ze Skarżących nie może skutecznie wywodzić swojego indywidualnego i aktualnego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji budowlanej. W odniesieniu natomiast do P. F., który jest jedocześnie właścicielem wymienionych wcześniej nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z inwestycją należy wskazać, że jej realizacja nie spowoduje jakiegokolwiek oddziaływania na prawnie chroniony interes Skarżącego, przez co również i ta podstawa nie daje możliwości uznania go za stronę. Przede wszystkim należy wskazać, że jak wynika zarówno z mapy ewidencyjnej jak i oglądu sytuacji na wykonanych zdjęciach i w portalu mapowym geoportal.gov.pl i maps.google.pl (street view) nieruchomość tego Skarżącego jest położona widocznie niżej niż działka [..] (por. zwłaszcza zaznaczone na mapach skarpy, wysokości i widok street view na maps.google.pl). Twierdzenie zatem, że w wyniku wykonania inwestycji dojdzie do podwyższenia terenu nie jest ani zasadne, ani tym bardziej zgodne z rzeczywistością, bowiem owo wyniesienie działki inwestycyjnej już istnieje. Naturalne ukształtowanie terenu w tym miejscu w sposób ewidentny wskazuje na to, że nieruchomość Skarżącego jest niżej położona niż działki inwestycyjne. Co istotne, projekt inwestycji nie przewiduje jakiegokolwiek kierowania wód na działkę Skarżącego. Wręcz przeciwnie, odprowadzanie wód opadowych następować będzie w kierunku przeciwnym do działek Skarżącego albo do wpustu deszczowego albo na własne tereny zielone (zob. opis projektu oraz projekt zagospodarowania terenu z widocznymi pochyleniami drogi w kierunku przeciwnym do działki Skarżącego). Nadto, inwestycją jest droga dojazdowa wyposażona w krawężnik, który z natury rzeczy nie pozwala na przełamanie granicy działki przez płynącą wodę. Trudno w tej sytuacji mówić o tym, że w wyniku realizacji inwestycji dojdzie do zalewania Skarżącego. Subiektywne oceny Strony nie są źródłem interesu prawnego. Nie ma w sprawie także zastosowania § 101 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Obiekt nie będzie drogą publiczną a nadto, odpowiedzialność za przygotowany projekt bierze jego projektant. Trudno więc mówić, że wskazany przepis jest źródłem interesu prawnego Skarżącego. Nie jest także źródłem interesu prawnego obawa Skarżącego o bezpieczeństwo jego cieplarni (szklarni), położonej przy granicy nieruchomości inwestycyjnej. Obiekt ten nie jest po pierwsze budynkiem, a po drugie, nie dotyczą go normy odległościowe z rozporządzenia ws. warunków technicznych. Po trzecie, same obawy co do możliwości "wjechania w cieplarnię" przez samochody korzystające z inwestycji nie zasługują na aprobatę. Nie można zakładać, że źródłem interesu prawnego Skarżącego mogą być jego obawy czy też hipotetyczna możliwość zachowania kierujących pojazdami w sposób niezgodny z prawem. W ocenie Sądu powyższe argumenty przesądzają o bezzasadności wszystkich zarzutów skargi. Słusznie zatem na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie nieważnościowe z uwagi na brak przymiotu strony u wnioskodawców. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ----------------------- 12