VII SA/Wa 1599/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 25 marca 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.740.KPA-2 w przedmiocie nakazu wykonania prac konserwatorskich i robót budowlanych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 25 marca 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.740.KPA-2 w przedmiocie nakazu wykonania prac konserwatorskich i robót budowlanych. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2025 r. Skarżąca następnie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję w dniu 9 maja 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2025 r. doręczonym przy piśmie z dnia 24 lipca 2025 r. skarżącą wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej oraz uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Dnia 30 lipca 2025 r. strona skarżąca odebrała ww. wezwanie oraz uzupełniła w terminie wskazane braki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jak stanowi art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 z późn. zm., zwanej dalej "k.c.") termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast zgodnie z art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której termin wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem wyrażonym w dniach, zatem zastosowanie do niego ma art. 111 § 1 k.c. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 8 kwietnia 2025 r., t.j. dzień po dniu, w którym skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wypadał dnia 7 maja 2025 r., tj. w środę. Dzień 7 maja 2025 r. nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. W przedmiotowej sprawie nie ma zatem zastosowania przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 maja 2025 r. (środa). Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 9 maja 2025 r., tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. W związku z odrzuceniem skargi, Sąd zdecydował również o zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.