VII SA/Wa 1594/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi R.G. i A.B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 czerwca 2022 r. znak DON.7101.154.2022.ABL w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

I. Postanowieniem z 12 kwietnia 2022 r. nr 642/22, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 61a § 1 i art. 157 § 2 k.p.a. odmawiam wszczęcia na wniosek A. B. i R. G., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] września 2012 r. nr [...], udzielającej E. J. pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. D. [...] w P. Wskazując na art. 59 ust. 7 P.b. organ wyjaśnił, że co do zasady stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Stosowanie powyższego przepisu jest natomiast wyłączone w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła na skutek legalizacji samowoli budowlanej lub w postępowania wywołanego istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Z uwagi na to, że podstawą decyzji PINB o pozwoleniu na użytkowanie było stwierdzenie na podstawie kontroli obowiązkowej przeprowadzonej 25 września 2012 r. oraz złożonej dokumentacji, że inwestor wybudował obiekt zgodnie z pozwoleniem na budowę, Wnioskodawcy nie mają interesu prawnego w domaganiu się weryfikacji tego aktu w trybie nadzwyczajnym (nie mają przymiotu strony). II. Po rozpatrzeniu zażalenia Wnioskodawców, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z 17 czerwca 2022 r. znak DON.7101.154.2022.ABL utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. A. B. i R. G. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją PINB w P. z [...] września 2012 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem GINB, norma zawarta w art. 59 ust. 7 P.b. jest regulacją szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, stroną jest wyłącznie inwestor, a wskazany przepis ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy innych podmiotów, które były podnoszone i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego, nie zostaną naruszone. Oznacza to, że zawężenie zakresu podmiotów jako stron postępowania na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do jednej strony (inwestora) jest skutkiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Budowa spornej inwestycji, prowadzona była na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że nie toczyło się postępowanie w trybie art. 50-51 P.b. w stosunku do ww. inwestycji. Przedmiotowa inwestycja została zatem zrealizowana bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji PINB zostało przy tym poprzedzone, zgodnie z art. 59a P.b., obowiązkową kontrolą budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Nie ma w ocenie organu przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby uprawnienia A. B. i R. G. do bycia stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji PINB udzielającej pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji. Skarżący mogą mieć interes faktyczny w sprawie, jednakże wskazane okoliczności nie mogą stanowić przesłanek do wszczęcia na ich wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot nie legitymujący się przymiotem strony, co ma miejsce w omawianym przypadku, stanowi przesłankę o charakterze podmiotowym, skutkującą odmową wszczęcia postępowania. Fakt bycia właścicielem działki nr ewid. [...], nie daje podstaw do wywiedzenia statusu strony postępowania zakończonego decyzją organu powiatowego. Przedmiotem decyzji PINB jest pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-usługowego na terenie działek o nr [...]i nr [...] położonych przy ul. D. róg ul. K. w P. Budynek handlowo-usługowy położony jest na działce nr [...], która nie graniczy z działką należącą do Skarżących. Natomiast z geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej wynika, że zrealizowany parking na działce nr [...] (bezpośrednio sąsiadującej z działką wnioskodawców) zlokalizowany jest w znacznej odległości od działki [...]. Ponadto jak wynika z protokołu z 25 września 2012 r. ww. inwestycja, polegająca na wybudowaniu budynku handlowo-usługowego, została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę, które nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów, dotyczących przepisów zagospodarowania przestrzennego wyjaśniono, że niezgodność wykonanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, może być poddawana w stosunku do decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a nie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie inwestycji, wykonanej na podstawie tego pozwolenia. III. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli A. B. i R. G., kwestionując je w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania: 1. art. 61 k.p.a. poprzez pomijanie stosowania przepisów prawa; Pomijanie przepisów prawa materialnego niżej wskazanych oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym co do ustalenia stron postępowania i prowadzenia postępowania na podstawie prawa, co rzutowało na wydane rozstrzygnięcie, w szczególności pominięcie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. w przypadku, gdy inwestycja w chwili kontroli była sprzeczna z pozwoleniem na budowę lub naruszała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej MPZP). 2. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a jednocześnie niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli przez GINB i WINB, polegający na niezbadaniu okoliczności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezałatwienie sprawy niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, sprzeczności z przepisami odrębnymi, niezgodności z pozwoleniem na budowę i doprowadzenie inwestycji do zgodności ze wszystkimi przepisami odnoszącymi się do procesu budowlanego w odniesieniu do działki [...] obręb [...] w P., mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. 3. art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, pochopne wnioskowanie i błędne uznanie, że Skarżący nie są stroną postępowania, a inwestycja jest zgodna z pozwoleniem na budowę mimo oczywistej sprzeczności stanu faktycznego tak w dniu kontroli jak i w chwili obecnej z pozwoleniem na budowę (w niektórych aspektach) lub sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w tych aspektach, w których pozwolenie na budowę wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa i jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wskazanych przepisów prawa materialnego (MPZP, prawa budowlanego, przepisów odrębnych) i błędne uznanie, że Skarżący nie wykazali interesu prawnego. Powyższe skutkowało nieuwzględnieniem Skarżących jako strony postępowania, mimo wykazania interesu prawnego. Ponadto GINB i WINB abstrahują od stanu faktycznego czyli samowoli budowlanej; w przypadku gdy obiekt budowlany wybudowany jest z naruszeniem prawa, wówczas stroną postępowania jest każdy kto wskaże interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a., a organy te wskazują, że samowola budowlana dotycząca naruszeń przepisów prawa nie oddziałuje na naszą nieruchomość, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym; 5. art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie stron postępowania przez PINB, WINB i GINB innych niż inwestor, przez co naruszone zostały prawa innych stron, które powinny być uwzględnione w związku z tym, że inwestycja narusza wiele przepisów prawa, odstępstwa te są istotne i jest ponad miarę uciążliwa; 6. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] września 2012 r. mimo, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. jak i prawa materialnego; 7. art. 61a § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie przez WINB i GINB. Artykuł ten ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty, a tym samym nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W każdym innym przypadku organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie administracyjne. II. prawa materialnego: 1. Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta P. z [...] czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Miasta P., etap 2 i 3) w zakresie w szczególności - niezamykania się uciążliwości do jednej działki; - przesunięcia lokalizacji ogrodzenia działki [...] w P. w zakresie tzw. ścięcia narożnego, w ten sposób, że przekracza linię rozgraniczającą ul. Z. K. i D. określoną w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego, zawężając skrzyżowanie, ograniczając widoczność, sprowadzając zagrożenie dla użytkowników obu ulic; - niezachowania powierzchni biologicznie czynnej na poziomie min. 60% - podwyższenia niwelety działki nr [...] obręb [...] w P.; - brak parkingu na działce nr [...]obręb [...] w P.; - zlokalizowanie parkingu na innej działce; - skala i charakter budynku i parkingu nie nawiązuje do skali budynku mieszkalnego jednorodzinnego; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez niewybudowanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami (niezgodnie z MPZP) i naruszenie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ograniczenie dostępu do drogi publicznej; 3. art. 59 ust. 7 P.b. poprzez zawężenie stron w postępowaniu mimo oczywistej sprzeczności inwestycji z MPZP, z decyzją pozwolenie na budowę, z innymi przepisami prawa 4. § 8 ust. 4, § 56, § 165, § 166.1, § 170.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz załącznika nr 2: ust. 1, ust. 3.2, ust. 4.1 poprzez odstąpienie od jego stosowania; 5. § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie. W związku z niezachowaniem wymaganej powierzchni biologicznie czynnej inwestor z działki [...] obręb [...] w P. przekierowuje wody opadowe na działki sąsiednie (w tym i naszą) oraz na ul. K.; 6. art. 234 Prawa wodnego (Zakaz zmiany stanu wody i odprowadzania wody) poprzez jego niezastosowanie co powoduje zalewania naszej nieruchomości i ulicy K. w P.; 7. art. 50 i 51 P.b. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania naprawczego mimo oczywistej niezgodności z prawem materialnym i wbrew art. 105 k.p.a.; 8. art. 36a ust. 1 P.b. poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie przez PINB od uzyskania przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w związku z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; 9. art. 36a ust. 5 P.b. poprzez jego niezastosowanie. Istotnym odstępstwem jest zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 7 odstępstwo od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 10. art. 53a P.b., który dotyczy samowoli budowlanej poprzez jego niezastosowanie mimo nieuzyskania przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w związku z istotnymi odstępstwami. Skarżący wnieśli o: 1. uchylenie postanowienia GINB, a gdyby było to niemożliwe ze względu na rygor czasowy, o stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja PINB w P. wydana była z rażącym naruszeniem prawa; 2. W przypadku stwierdzenia, że z uwagi na upływ 5 lat od dnia, gdy decyzja pozwolenie na użytkowanie stała się ostateczna, a nie zostałby uwzględniony wniosek, że w przypadku wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie obowiązuje 10-cio letni okres, Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia GINB w zakresie, w którym GINB stwierdza, że nie są stroną postępowania; 3. Uchylenie postanowienia MWINB; 4. orzeczenie o kosztach postępowania. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż Skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym weryfikacji, w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w każdej sprawie, a zatem także i w niniejszej, zasadnicze znaczenie odgrywa prawidłowa ocena przymiotu strony, jakim winien się legitymować podmiot, który domaga się wszczęcia danego rodzaju postępowania administracyjnego. Zgodnie więc z brzmienie art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania - w tej sprawie nieważnościowego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Wskazany przepis przewiduje dwie przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w danej sprawie administracyjnej. Po pierwsze, dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. dotyczy oczywistego braku przymiotu strony. Nie kwalifikuje się przy tym do tej przesłanki sytuacja, gdy ocena tej kwestii wymaga przeprowadzenia pogłębionego postępowania wyjaśniającego (nie należy jednak tego utożsamiać z potrzebą przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego). W doktrynie określa się tę przesłankę mianem podmiotowej. Jeżeli więc żądanie w sposób oczywisty nie pochodzi od strony, wówczas organ jest uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania. Jednakże w sytuacji, gdy kwestia ta nie jest oczywista na tzw. "pierwszy rzut oka", organ winien wszcząć postępowanie i dopiero po jego przeprowadzeniu zdecydować, czy należy sprawę załatwić merytorycznie, czy też umorzyć wszczęte postępowanie, bowiem żądanie rzeczywiście nie pochodzi od strony. Drugą, istotną przesłankę odmowy wszczęcia postępowania, zwaną w doktrynie i orzecznictwie przedmiotową, stanowią "inne uzasadnione przyczyny", uniemożliwiające skuteczne zainicjowanie postępowania administracyjnego. Mieszczą się tu więc sytuacje, w których np. sprawę rozstrzygał już sąd administracyjny i skargę oddalił, bądź istnieje przeszkoda prawna uniemożliwiająca procedowanie np. przedawnienie możliwości orzekania w drodze decyzji i taki skutek wiąże też z tym faktem ustawa. Jako oczywiste należy przy tym traktować stwierdzenie, że w ramach badania przesłanek z art. 61a § 1 k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum sprawy, jakim w przypadku żądania stwierdzenia nieważności decyzji jest jej ocena w kontekście ewentualnych wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. VI. Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, że stosownie do art. 59 ust. 7 P.b., stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, a w przypadku inwestycji KZN - inwestor i Prezes Krajowego Zasobu Nieruchomości. Wskazany przepis stanowi istotną modyfikację art. 28 k.p.a., znacząco zawężając krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Nie ma jednak powodów, aby zasada wyrażona w tym przepisie nie miała zastosowania w sprawie o unieważnienie wydanej decyzji, bowiem rodzaj trybu postępowania, nie modyfikuje jego charakteru. Jak więc słusznie wskazano w wyroku NSA z 28 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2580/18, skoro ustawodawca w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, wyłączył inne podmioty, poza inwestorem, z kręgu stron postępowania, to nie ma uzasadnionych przesłanek by w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określać krąg stron postępowania w sposób odmienny, niż przewidziany w art. 59 ust. 7 P.b. Jakkolwiek Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko, które w sposób oczywisty ogranicza wszelkie działania pieniackie, statuując zasadę procesowej oceny interesu prawnego, to jednak zaznacza równocześnie, że ograniczenie kręgu stron postępowania o pozwolenie na użytkowanie, nie jest wartością samą w sobie i winno następować wówczas, gdy inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i zrealizował projekt zgodnie z uzyskanym pozwoleniem. Jeżeli natomiast istotnie odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, to może naruszać tym samym interesy innych osób i wówczas krąg stron postępowania będzie szerszy - należy procesowo zagwarantować ochronę interesów tych właśnie stron. Dlatego art. 59 ust. 7 P.b. nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania naprawczego lub legalizacyjnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 762/21). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela stanowisko organów, odmawiające wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z uwagi na stwierdzony brak u Skarżących przymiotu strony. Brak ten jest przy tym oczywisty, stąd odmowa już na tym etapie jest uzasadniona. Skarżący podkreślają, że z racji posiadania służebności gruntowej przysługującej im względem działki drogowej nr ew. 262/56 i 262/57 (ul. K.), a także położenia ich nieruchomości nr ew. [...] w sąsiedztwie jednej z działek inwestycyjnych nr ew. [...], na której przewidziano parking samochodowy, oddalony od działki Skarżących o ponad 18 m (patrz https://mapy.geoportal.gov.pl), przysługuje im prawo żądania weryfikacji decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Słusznie jednak wskazują organy, że procedura, w jakiej wydano owe pozwolenie na użytkowanie, przebiegała w sposób zwyczajny, tj. pozwolenie to nie było wydane z uwagi np. na stwierdzone istotne odstąpienia od projektu budowlanego, ewentualnie w postępowaniu naprawczym, a zostało wydane na skutek zgodnego z prawem zrealizowania obiektu budowlanego w zgodzie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Potwierdza to przede wszystkim protokół obowiązkowej kontroli, a także prowadzone postępowania nadzorcze, których częściowa dokumentacja znajduje się w aktach sprawy niniejszej, jak i sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1161/22. Należy podtrzymać wcześniej wyrażone stanowisko, że okoliczności powoływane przez Skarżących, w zestawieniu z położeniem ich nieruchomości, jak również zasadą ochrony prawa własności przed ingerencją innych podmiotów, również więc sąsiadów, nie uzasadniają przyznania przymiotu strony w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie wzniesionego budynku. Zdaniem Sądu, Skarżący roszczą sobie nieuzasadnione prawo do kontestowania wszelkiej zabudowy na działce, do której nie mają jakiegokolwiek tytułu prawnego i która to zabudowa nie powoduje jakiegokolwiek negatywnego wpływu na ich nieruchomość, zwłaszcza w kontekście prawa do jej zabudowy, co jest widoczne już przy powierzchownym oglądzie dostępnych map i umiejscowienia działek. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd uznaje je w całości za chybione. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa procesowego wskazanego w zarzucie od I.1 do I.7 skargi. Organy nie pominęły żadnych przepisów prawa, w szczególności art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. Skarżący nie chcą w całej sprawie dostrzec tego, że żądali wszczęcia postępowania nadzwyczajnego względem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak wskazano, decyzja ta sprawdza przede wszystkim zgodność inwestycji z zatwierdzonym, projektem budowlanym, czyli aktem, który usankcjonował możliwość określonej zabudowy na danej działce (w określony sposób, miejscu i kształcie). Jak wynika z akt sprawy, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, zwłaszcza poprzedzający ją protokół kontroli obowiązkowej, potwierdza zgodność realizacji zamierzenia z zatwierdzonym projektem budowlanym. To, co w istocie kwestionują Skarżący to decyzji o pozwoleniu na budowę, z którą się nie zgadzają, uznając, że inwestycja narusza m.in. plan miejscowy. Sąd nie podziela jednak twierdzeń, że inwestycja nie została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę, w szczególności co do podwyższenia działki nr ew. [...], niezachowania wymaganej planem miejscowym powierzchni biologicznie czynnej poprzez utwardzenie znacznie większego obszaru niż opisany i wyrysowany w projekcie budowlanym, niezachowania wymaganego przepisami odrębnymi ścięcia narożnego ogrodzenia w obrębie skrzyżowania ulic K. z D. (sprawa wyjaśniana w postępowaniu VII SA/Wa 1161/22), czy wykonania bramy i wjazdu na działkę [...] od strony ul. D., który nie był przewidziany w projekcie budowlanym ani w pozwoleniu na budowę. Żadna z tych kwestii nie uzasadnia interesu prawnego Skarżących, znacząco oddalonych od inwestycji i nie przedstawiających przepisów prawa, z których wynikałby ich indywidualny interes prawny. Sąd nie podziela także twierdzeń, że wskazane przykładowo wyliczenie wad, świadczy o oczywistej niezgodności na linii projekt budowlany - projekt zrealizowany i zatwierdzony (sprawdzony) decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że twierdzenia Skarżących są prawidłowe (istnieje owa niezgodność), to i tak nie przysługiwałby im przymiot strony w postępowaniu, co w sposób oczywisty wynika z położenia ich nieruchomości i braku wpływu na nią spornej inwestycji. W sprawie nie ma również mowy o naruszeniu art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. W istocie Skarżący domagają się weryfikacji z urzędu wydanego pozwolenia na użytkowanie. Jeszcze raz podkreślić zatem należy, że ich działka położona jest ponad 43 m od budynku inwestycyjnego, a także ponad 18 m od krawędzi utwardzonego miejsca do parkowania pojazdów. To zaś, że sposób korzystania z nieruchomości przez inwestorów nie odpowiada Skarżącym, nie oznacza jeszcze, że możliwe jest kontestowanie tego faktu w ramach narzędzi prawnych właściwych prawu budowlanemu. Nie ma również naruszenia art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd nie podziela argumentacji, że inwestycja w zrealizowanym kształcie jest niezgodna z projektem budowlanym. Wbrew twierdzeniom Strony, obowiązkowa kontrola potwierdza zgodność na wskazanej linii. Natomiast za oczywiste należy traktować to, że na etapie kontroli obowiązkowej nie podlega sprawdzeniu inwestycja z punktu widzenia jej zgodności z planem miejscowym, a wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jeszcze raz należy podkreślić, że nawet gdyby założyć, że inwestycja narusza prawo, to już na pierwszy rzut oka widoczne jest to, że Skarżący nawet w takim przypadku nie mieliby uprawnienia by owe wady kwestionować, z racji wzajemnego położenia nieruchomości i braku wpływu na nie. Ponadto, podnoszone niedogodności w korzystaniu tak naprawdę z ul. Kosewskiego i uciążliwości inwestycji nie są źródłem jakiegokolwiek interesu prawnego Skarżących w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Zaznaczyć należy, że z działek tych (drogowych) mogą oni korzystać na zasadzie służebności. Nadto należy wskazać, że zasadność wydania pozwolenia na budowę przez PINB w niniejszym postępowaniu nie była w ogóle badana. Podobnie jak kwestia oceny, czy decyzja PINB wydana została z rażącym naruszeniem "przepisów k.p.a. i prawa materialnego". Skarżący zdają się przy tym błędnie odczytywać pojęcia działki budowlanej i działki ewidencyjnej, odnosząc tę ostatnią do wszelkich postanowień planu, w tym dotyczących organizacji miejsc parkingowych "w ramach własnej działki". Sąd po raz kolejny podkreśla, że brak po stronie Skarżących interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji PINB jest oczywisty i jednoznaczny. Poza formułowanymi ogólnikami i wyrazami niezadowolenia z inwestycji, Strona nie przedstawiła jakiegokolwiek prawnego związku zrealizowanej zabudowy i decyzji PINB z jej prawnie chronionym interesem. Nie jest nawet właścicielem nieruchomości, która wprost sąsiadowałaby z działką ewidencyjną, na której znajduje się zabudowa kubaturowa. Chybione są wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego nr II.1 - II.5. Nie jest jakimkolwiek źródłem interesu prawnego Skarżących w tej sprawie, podnoszona niezgodność inwestycji z planem miejscowym (uchwałą Rady Miasta P. z [...] czerwca 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Miasta P., etap 2 i 3). Wskazywane niezamykania się uciążliwości do jednej działki, Skarżący wiążą przede wszystkim z charakterem prowadzonej na działce inwestycyjnej działalności gospodarczej (handlowo-usługowa), co nie świadczy o prawie do kontestowani pozwolenia na użytkowanie (decyzja budowlana zezwalała właśnie na taką działalność). Nie jest to jednak źródło ich indywidualnego interesu prawego, uzasadniające wszczęcie postępowania, mającego zweryfikować udzielone pozwolenie na użytkowanie. Kwestia przesunięcia ogrodzenia działki [...] w zakresie tzw. ścięcia narożnego, została szczegółowo omówiona w sprawie VII SA/Wa 1161/22. Pozostałe kwestie wynikają z pozwolenia na budowę i wskazywanej jego niezgodności z planem miejscowym (powierzchnia biologicznie czynna, podwyższenie działki [...], która nie graniczy z działką Skarżących, brak parkingu na tej działce, a zlokalizowanie go na innej, czy też skala i rozmiar budynku), nie mogą prowadzić do przyznania statusu strony w postępowaniu o weryfikację decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Źródłem interesu prawnego Skarżących nie jest także art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez niewybudowanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami (niezgodnie z MPZP) i naruszenie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ograniczenie dostępu do drogi publicznej. Inwestycja w sposób oczywisty nie prowadzi do ograniczenia dostępu do drogi publicznej. Nie są źródłem interesu prawnego Skarżących powołane w zarzucie II.4 skargi przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepisy te mają zastosowanie do dróg publicznych, a nie innej zabudowy. Skarżący nie dostrzegają tego, że nie jest źródłem ich uprawnień to, że jako wadliwą oceniają możliwość korzystania z wyjazdu na ul. D./B. z ul. K. Nadanie uprawnienia Skarżącym w tym względzie (do kwestionowania usytuowania obiektów i urządzeń budowlanych względem dróg - pomijając, że wynika to z decyzji o pozwoleniu na budowę a nie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) oznaczałoby, że każdy użytkownik drogi mógłby w dowolnym momencie domagać się usunięcia jakiejś zabudowy, bowiem twierdzi, że wywołuje ona negatywne oddziaływanie na ruch drogowy. Przegląd mapy dostępnej w geoportalu (https://mapy.geoportal.gov.pl wyszukiwanie po atrybucie identyfikatora działki [...]) wskazuje, że ogrodzenie na działce nr ew. [...], sięga w jej głąb i jest oddalone od działki drogowej nr ew. [...] (identyfikator [...]) w miejscu skrzyżowania o blisko 4 m. Skarżący nie mają więc interesu prawnego (żadna norma prawa nie upoważnia ich do inicjowania postepowań i wpływania na zabudowę sąsiadująca z drogą, zwłaszcza w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie). Niezasadne są również twierdzenia o przekierowywaniu wód opadowych z działki inwestycyjnej nr ew. [...], na działkę Skarżących, a więc o naruszeniu § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które Skarżący wiążą z niedochowaniem ich zdaniem wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Projekt budowlany, zaakceptowany decyzją o pozwoleniu na budowę i zweryfikowany decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, nie przewiduje jakiegokolwiek przekierowywania wód opadowych na działkę Skarżących oraz przewiduje odpowiednią powierzchnię biologicznie czynną. Trudno zatem, bez nawet cienia dowodów w tym przedmiocie twierdzić, że działka Skarżących jest intencjonalnie zalewana przez właścicielkę działki nr ew. [...], oddalonej od niej o ponad 40 m. W powyższej sytuacji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.