VII SA/Wa 1577/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant: specjalista Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2023 r. nr 551/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2023 r. nr 551/2023, znak: WOP.7721.249.2023.MP, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB"), po rozpatrzeniu odwołania K.P. (dalej: "skarżąca"), od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...]lutego 2023 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia [...]lutego 2022 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...]w budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. [...]- uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 682), dalej k.p.a., umorzył postępowanie wznowieniowe. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] prowadził z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...]w budynku mieszkalnym zrealizowanym przy ul. [...]w [...] (zawiadomienie z dnia 4 stycznia 2022 r.). Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]decyzją z dnia [...]lutego 2022 r. nr [...], na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w powyższej sprawie. W uzasadnieniu organ podał, że ww. inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę i projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]wydanej przez Prezydenta [...], a potem decyzją z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...]udzielono pozwolenia na użytkowanie. Pismem z dnia 8 września 2022 r. K.P. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB dla [...]z dnia [...]lutego 2022 r. nr [...] powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. PINB dla [...]postanowieniem z dnia [...]września 2022 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...]lutego 2022 r. Następnie, Mazowiecki WINB postanowieniem z dnia 18 listopada 2022 r. nr 1874/2022 uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ powiatowy, postanowieniem z dnia [...]listopada 2022 r. nr [...]wznowił na żądanie K.P. postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Dalej, PINB dla [...]decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 104 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 22 lutego 2022 r. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wnioskodawca K.P nie posiada przymiotu strony, a przez to legitymacji materialnoprawnej do udziału w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu. Wobec powyższego, PINB dla [...]stwierdził, że K.P. zasadnie nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...]. Odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2023 r., w terminie ustawowym, wniosła K.P. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 maja 2023 r. nr 551/2023, po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2023 r. i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie wznowieniowe. Zdaniem MWINB, organ I instancji dokonał niewłaściwej analizy stanu faktycznego sprawy, zatem decyzję z dnia [...] lutego 2023 r. należało uchylić, a niniejszą sprawę umorzyć. Organ II instancji uznał, że K.P. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...]w budynku mieszkalnym zrealizowanym przy ul. [...] w [...]. Skarżąca posiada odrębną własność lokalu nr [...]znajdującym się pod lokalem nr [...] w w/w budynku, jednak w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego w trybie wznowieniowym nie wykazała swojego indywidualnego interesu prawnego. We wniosku o wznowienie postępowania skarżąca wskazała, że przymiot strony w powyższym postępowaniu administracyjnym przysługuje jej z uwagi na normy prawa cywilnego (przepisy dotyczące własności i tzw. "prawa sąsiedzkiego") oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz z uwagi na to, że lokal nr 21 negatywnie oddziaływuje na lokal skarżącej. W piśmie z dnia 23 grudnia 2022 r. i z dnia 3 lutego 2023 r. wnioskodawca podała, że swój interes prawny wywodzi również z przepisów § 309, § 323, § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). MWINB powołując się na treść art. 28 k.p.a. stwierdził, że pojęcie strony wiąże się wyraźnie z interesem lub obowiązkiem wyprowadzonymi z konkretnie oznaczonego przepisu prawa materialnego. Ponadto, wskazał na art. 6 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2001 r., poz. 1048) i uznał, że właściciel mieszkania w budynku składającym się z wielu mieszkań jest z mocy ustawy członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Jako członek wspólnoty właściciel lokalu jest reprezentowany w sprawach, które dotyczą całej wspólnoty przez zarząd tej wspólnoty. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez właściciela jednego z lokali (przez K.P.) znajdujących się w budynku przy ul. [...], a nie przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika również, że wnioskodawca nie reprezentuje Wspólnoty Mieszkaniowej w/w budynku. Natomiast w postępowaniu wznowieniowym skarżąca nie wykazała własnego indywidualnego (innego od Wspólnoty Mieszkaniowej) istnienia interesu prawnego. Samo powoływanie się na naruszenie przepisów jest niewystraczające do uznania, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]lutego 2022 r. nr [...]. Bezpośrednie zainteresowanie skarżącej rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy świadczy jedynie o interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania jej za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Skarżąca poza powołaniem na poszczególne przepisy prawa cywilnego i Prawo budowane, w tym rozporządzenie o warunkach technicznych, w żaden sposób nie wykazała, że posiada indywidualny interes prawny wywodzący się z naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego. Na okoliczności naruszenia warunków technicznych w zakresie przekroczenia norm hałasu (izolacji akustycznej) skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji. Sama wzmianka o powyższych okolicznościach i przepisach mogła być wystarczająca do wznowienia postępowania, jednak brak poparcia jej dowodami we wznowieniowym postępowaniu musi prowadzić do ostatecznego nieprzyznania wnioskodawcy przymiotu strony. Zdaniem WMINB, powyższe okoliczności świadczą o tym, że K.P. nie posiada w sprawie indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego przyznanie jej przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją PINB dla [...]z dnia [...]lutego 2022 r. nr [...]. Powyższe stanowi podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, wszczętego postanowieniem z dnia [...]listopada 2022 r. nr [...], w trybie art. 105 § 1 k.p.a., a nie do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ skarżącej nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu brak jest podstaw do formalnego zastosowania art. 151 k.p.a. i merytorycznego rozpatrzenia wniosku. W konsekwencji, MWINB uchylił decyzję organu I instancji z dnia 13 lutego 2023 r. i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie wznowieniowe, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2023 r. nr 551/2023 wniosła K.P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 6, art. 20 ust. 1 i ust. 21 ustawy o własności lokali w zw. z § 323 ust. 2 pkt 2 oraz § 326 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego przyznanie jej przymiotu strony zakończonego postępowania, w tym poprzez wadliwą ocenę, że powołanie się przez skarżącą na przepisy § 323 ust. 2 pkt 2 oraz § 326 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia nie uzasadnia jej interesu prawnego; 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez MWINB do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 359, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie niniejszej skarga został uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 551/2023 z dnia 10 maja 2023r., uchylająca decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji PINB z dnia [...]lutego 2022r. i umarzająca postępowanie wznowieniowe. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Trzeba wyjaśnić, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej, skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4 poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie jest więc to kolejną instancją zwykłego postępowania, a postępowaniem umożliwiającym kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczonym przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z dnia [...] lutego 2022r. nastąpiło w wyniku złożenia przez K.P. wniosku z dnia 12 września 2022r, w którym jako przesłankę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy podkreślić, że wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca - generalnie - przyznał organowi, który orzekał w sprawie oraz stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 k.p.a. Zgodnie z poglądami doktryny uprawnienie do złożenia podania o wznowienie postępowania ma zatem każda jednostka, która twierdzi, że decyzja wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym (zwykłym) dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, niezależnie od tego, czy umożliwiono jej uczestniczenie w tym postępowaniu w charakterze strony, czy też nie (por. B. Adamiak, J. Borkowski: k.p.a., Komentarz, Warszawa 2006; M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Witkowska: Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, i egzekucyjne, Warszawa 1996). Skarżąca wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdziła, że bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną. Na wstępie , w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyjaśnienia wymaga, że interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nie może być rozważany w oderwaniu od przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Na sytuację prawną właściciela lokalu wpływa przede wszystkim przynależność właściciela lokalu do wspólnoty mieszkaniowej, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości (art. 6 ustawy o własności lokali). Wspólnota jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień współwłaścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. Zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez zarząd. Z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przytaczane przepisy art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Rozstrzygnięcia zaś przyznające prawa lub nakładające obowiązki na właścicieli lokali dotyczą praw i obowiązków właścicieli innych lokali tylko w takim zakresie, w jakim są oni członkami wspólnoty mieszkaniowej. Podkreślenia jednak wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż uregulowanie art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali nie wyklucza działania członków wspólnot na zewnątrz w obronie własnych prawa. Jeżeli zatem członek wspólnoty wykaże swój indywidualny własny interes prawny, to istnieje podstawa aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Wobec powyższego organ, mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej, winien podjąć kroki mające na celu ustalenie interesu prawnego skarżącej. Podkreślić należy, że interes prawny w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, a tym samym także w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji wydanej na podstawie 51 ww. ustawy, należy ustalać w powołaniu się na art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w orzecznictwie sądowym definiowany jest jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a więc nie ewentualny. Natomiast sytuacja, w której dany podmiot, pomimo że jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może wskazać przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dających podstawę do skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, wskazuje jedynie na interes faktyczny (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt II GSK 37/05, opub. w Lex nr 165962; wyrok NSA z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II GSK 2404/16, opub. w Lex nr 2583060; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 595/15, opub. w Lex nr 2227848). Czynnikiem odróżniającym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują zawsze przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. W związku z tym interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawa materialnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tego podmiotu. Przedmiotem postępowania prowadzonego z urzędu przez PINB dla [...] były roboty budowlane wykonane w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym zrealizowanym przy ul. [...]. Jak wynika z ustaleń organu I instancji Prezydent [...] decyzją Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2008r. udzielił pozwolenia na przebudowę przedmiotowego lokalu, a następnie decyzją z dnia [...]grudnia 2012r. organ decyzją Nr [...] wydał pozwolenie na jego użytkowanie. Ostatecznie organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...]lutego 2022r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przeprowadzonych robót budowlanych. Skarżąca K.P. domagając się wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją PINB dla [...] wskazała, że jest właścicielką lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], bezpośrednio położonego pod lokalem nr [...]. Swój interes prawny uzasadniający udział w postępowaniu skarżąca wywiodła z normy prawa materialnego tj. art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 309, § 323, § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Przy czym oddziaływanie wykonanych robót skarżąca wiąże wyłącznie ze swoim lokalem, a nie z częściami wspólnymi budynku przy ul. [...]. Zdaniem organów interes prawny skarżącej nie istnieje bowiem nie przedstawiła ona żadnych dokumentów na okoliczność przekroczenia norm hałasu w jej lokalu ( izolacji akustycznej). Tymczasem dla ustalenia interesu skarżącej wystarcza, że roboty budowlane potencjalnie zostały wykonane sprzecznie z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i negatywnie oddziałują ( w sposób sprzeczny z przepisami) na lokal skarżącej). Z tych wszystkich względów , stanowisko organów , że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., należy uznać za przedwczesne, a organy nie pojęły wysiłku aby przeanalizować, czy rzeczywiście przepisy prawa materialnego tj. § 309, § 323, § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), stanowią źródło jej indywidualnego interesu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ponownie zbadają czy skarżąca ma interes w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB dla [...]z dnia [...]lutego 2022r. Jeśli postępowanie organów takiego interesu nie potwierdzi, zauważyć należy, że procesowo decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania wobec niezaistnienia przesłanki wznowienia wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należałoby uznać za prawidłową. Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06; z 6 maja 2010 r., II OSK 773/09; CBOSA). Nie znajduje natomiast oparcia w przepisach prawa stanowisko organu odwoławczego o umorzeniu postępowania wznowieniowego, z powodu braku przymiotu strony wnioskodawcy w sytuacji gdy podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., a przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy w pierwszej kolejności jest ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej a następnie jej wpływ na wynik postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Organy winny się także odnieść do przywołanej argumentacji, iż przepisami , na podstawie których możliwe jest przyznaje statusu strony w niniejszym postępowaniu są przepisy prawa cywilnego, a w szczególności przepisy art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Należy przy tym pamiętać, że przepisy te nie mogą być wyłączną i samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych . Zgodnie bowiem z art. 144 Kodeksu cywilnego "Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych". Przepis ten odnosi się do oddziaływania nieruchomości na otoczenie w postaci tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej. Jednak w sprawie niniejszej przepisy kodeksu cywilnego zostały powiązane z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023r. poz.359) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 13 lutego 2023r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.