VII SA/Wa 1567/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi R..sp. z o.o. - z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. znak KOC/6102/Ar/21 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej R. sp. z o.o. - z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2022 r., znak: KOC/6102/Ar/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO w Warszawie", "SKO" "organ odwoławczy" "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu R. sp. k. z siedzibą w W., od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "organ I instancji") z dnia 17 sierpnia 2021 roku, nr 90/WOL/21 orzekającej o odmowie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędna infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] W., uchyliło decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 17 sierpnia 2021 roku w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Decyzja wydana zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 28 kwietnia 2020 roku R. sp. k. z siedzibą w W. reprezentowana przez E. W. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] W.. Do wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 30 kwietnia 2020 roku dla E. W. w sprawie opracowania, złożenia i zatwierdzenia projektu rozbiórki - inwestycji A.. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 roku nr 90/WOL/21, na podstawie art. 59. ust. 1, art. 60 oraz 61 - ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2021 r. poz. 741, dalej jako "u.p.z.p."), orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] W.. W uzasadnieniu decyzji I instancji wskazano, że przeprowadzonej analizy obszaru wynika, że na wnioskowanym terenie nie ma możliwości realizacji inwestycji wskazanej we wniosku w zakresie: kontynuacji linii zabudowy, współczynnika zabudowy, wysokości zabudowy oraz gabarytów obiektów budowlanych, co uniemożliwiało wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od ww. decyzji wniosła R. sp. k. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca spółka. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że zgodnie z wymogami prawnymi, jeżeli w obszarze analizowanym istnieje choćby jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, to organ powinien takie warunki zabudowy ustalić. Ponadto w ocenie skarżącej organ I instancji nie uzasadnił możliwości ustalenia warunków zabudowy na zasadzie odstępstwa od zasad ogólnych, wskazując przy tym na § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do odwołania załączono odpis pełnomocnictwa z dnia 7 września 2021 roku dla adwokata M.J. do reprezentowania spółki m.in. w postępowaniach przed organami administracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 25 maja 2022 r., znak: KOC/6102/Ar/21, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 17 sierpnia 2021 roku w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 19 kwietnia 2022 roku. znak: KOC/6102/Ar/21. SKO w Warszawie wezwało pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia odwołania o dokument potwierdzający umocowanie A. G. i Y. S. do działania w imieniu osoby prawnej. Również pismem z dnia 19 kwietnia 2022 roku. znak: KOC/6102/Ar/21, SKO Warszawie wezwało spółkę do wyjaśnienia zakresu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 30 kwietnia 2020 roku oraz potwierdzenia dokonanych przez nią czynności. Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2022 roku pełnomocnika spółki przesłano do SKO w Warszawie odpis pełny z KRS spółki, odpis pełny z KRS Komplemcntariusza i odpis pełnomocnictwa z dnia 29 kwietnia 2022 roku dla E. W., które zostało poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego P.J. w dniu 29 kwietnia 2022 roku. SKO podniosło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym i nie może toczyć się z urzędu. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek inwestora. Inwestor może oczywiście działać w sprawie przez pełnomocnika. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że E. W. już na etapie wszczęcia postępowania nie była w sposób prawidłowy umocowana do reprezentowania spółki w przedmiotowej sprawie. Ponadto, na etapie odwołania dostrzeżono braki w umocowaniu adwokata M. J. do reprezentowania tej spółki. Skutkiem tego było wezwanie do przedłożenia stosownych dokumentów uprawniających do działania w imieniu spółki. O ile w sposób prawidłowy uzupełniono braki formalne dotyczące odwołania, co uzasadnia jego rozpatrzenie i wydanie rozstrzygnięcia, o tyle braki formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie zostały w sposób zgodny z prawem uzupełnione. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba Fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W myśl art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zdaniem SKO w świetle powyższego E.W. mogła zostać ustanowiona pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie. Niemniej jednak zakres udzielonego jej pełnomocnictwa nie odpowiadał przedmiotowi tej sprawy, która dotyczy ustalenia warunków zabudowy. Prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem na etapie złożenia odwołania od decyzji organu I instancji został adwokat M. J. i stosownie do ww. art. 33 § 3 k.p.a. był on uprawniony do uwierzytelnienia odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa, jak również do uwierzytelnienia pełnomocnictwa dla E.W., która to zainicjowała przedmiotowe postępowanie. Z całą jednak pewnością do uwierzytelnienia pełnomocnictwa dla E.W. i potwierdzenia dokonanych przez nią czynności nie był radca prawny P. J., który w przedmiotowej sprawie nie występuje ani w charakterze strony, ani pełnomocnika, ani też w charakterze pełnomocnika substytucyjnego. Zdaniem organu II instancji w tej sytuacji nie sposób przyjąć, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez osobę do tego umocowaną w sposób prawidłowy, a dokonanych czynności nic potwierdzono, tym bardziej, że spółka na etapie postępowania odwoławczego jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący R. sp. k. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 w zw. z art 15 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak pouczenia przez SKO wezwanego do uzupełnienia braków, tj. przedłożenia uzupełnionego pełnomocnictwa dla pełnomocnika w postępowaniu pierwszej instancji lub potwierdzenia jego czynności, o skutkach niewykonania tego wezwania, co doprowadziło do naruszenia praw procesowych strony poprzez nierozpoznanie jej sprawy w dwóch instancjach; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 76a § 4 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak ponownego wezwania przez SKO strony do przedłożenia stosownych dokumentów w postaci choćby oryginału pełnomocnictwa, w sytuacji, w której w ocenie organu przedłożone przez stronę, już po uzupełnieniu braków, dokumenty były nadal niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ miał wątpliwości w zakresie jej reprezentacji, co doprowadziło do naruszenia praw procesowych strony i umorzenia postępowania; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ, że spółka nie wykazała w wystarczającym stopniu umocowania E. W. do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla działki położonej przy ul. [...], pomimo potwierdzenia jej czynności przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika strony, zgodnie z wezwaniem organu; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na umorzeniu przez Organ postępowania pierwszej instancji, pomimo iż nie wystąpiły przesłanki umorzenia w postaci bezprzedmiotowości postępowania pierwszej instancji, ani w aspekcie przedmiotowym ani podmiotowym. Mając na względzie wskazane zarzuty, wniósł o uchylenie w całości decyzji II i I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka obszernie rozwinęła zarzuty skargo W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Podkreśliło, że profesjonalny pełnomocnik, reprezentujący skarżącą, nie dołączył do odwołania kompletu pełnomocnictw, z których wynikałoby umocowanie do reprezentowania osoby prawnej. Ponadto, analiza akt postępowania przed organem I instancji wykazała, że postępowanie zostało wszczęte przez pełnomocnika, który nie miał do tego umocowania - w tym zakresie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wysłano zarówno do skarżącej, jak i do pełnomocnika reprezentującego skarżącą. W odpowiedzi na wezwanie, profesjonalny pełnomocnik adwokat. M. J., przesłał do organu stosowne dokumenty, jednak pełnomocnictwo dla E. W., która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania, zostało poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego P. J., który w tej sprawie nie występował w żadnej z ról. SKO w sposób jasny i precyzyjny określiło w wezwaniu wymagania procesowe dla dalszego prowadzenia postępowania. To, że profesjonalny pełnomocnik nie był w stanie im sprostać, nie pozwala wywodzić, że organ naruszył przepisy postępowania, a tym bardziej, że organ będzie zobowiązany do kolejnych wezwań pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych. Przedstawienie na etapie złożenia skargi do sądu administracyjnego pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego P. J. nie można uznać za skuteczne wobec organu administracji publicznej. W tym. zakresie błąd obciąża profesjonalnego pełnomocnika, który za zgodność z oryginałem poświadczył tylko część dokumentów, a pozostałe poświadczył inny profesjonalny pełnomocnik, którego pełnomocnictwo nie zostało załączone do akt sprawy. Przepis art. 9 k.p.a. nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku całego postępowania, to jednak obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, gdyż to czyniłoby z organu pełnomocnika strony - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2021 roku w sprawie II OSK 3017/18, LEX nr 3336736. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a). Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż SKO w Warszawie wydając zaskarżoną decyzję naruszyło przepisy postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r., znak: KOC/6102/Ar/21, uchylająca decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "organ I instancji") z dnia 17 sierpnia 2021 roku, nr 90/WOL/21 orzekającej o odmowie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędna infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] W., i umarzająca postępowanie przed organem I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać należy wskazać, że zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest zaś konkretna sprawa administracyjna, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną, nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku. W sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznawania w drodze postępowania administracyjnego, to wówczas stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należy w postępowaniu odwoławczym uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji. (por. np. stanowisko przedstawione w wyroku NSA z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 84/17, cbois). Bez wątpienia także postępowanie wszczęte przez podmiot nieposiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony, tj. osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1038/11). W niniejszej sprawie podkreślił należy, że pismem z dnia 28 kwietnia 2020 roku R. sp. k. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] W.. Bezsporne jest, że wniosek został podpisany przez E. W. do wniosku załączono pełnomocnictwo dnia 30 kwietnia 2020 r. upoważniającą E. W. do reprezentowania skarżącej spółki i składania w imieniu i na rzecz spółki oświadczeń, wniosków przed organami administracji rządowej i samorządowej, urzędami, osobami fizycznymi i prawnymi, składania, odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, przesyłek, pism i podań, dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych oraz załatwiania formalności, które w powyższym zakresie okażą się niezbędne w sprawie opracowania, złożenia i zatwierdzenia projektu rozbiórki – inwestycji A. Pełnomocnictwo zostało podpisane przez Prezesa Zarządu B. H. i Członka Zarządu A.G.. Załączono także odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzający upoważnienie ww. do reprezentowania skarżącej spółki. W świetle powyższego ma rację organ, że ww. pełnomocnictwo odnosiło się do innej inwestycji i związku z tym było wadliwe. Pomimo powyższego, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 roku, nr 90/WOL/21, po obszernym postępowaniu wyjaśniającym (skarżąca spółka, reprezentowana przez E.W., dokonała m.in. uzupełnienia oraz korekty wniosku) merytorycznie rozpoznał wniosek. Pismem z dnia 7 września 2021 r. odwołanie od ww. decyzji złożyła skarżąca spółka. Odwołanie zostało podpisane przez adwokata M. J.. Do odwołania załączono stosowne pełnomocnictwo z dnia 7 września 2021 r. udzielone w imieniu skarżącej spółki przez A. G. i Y. S.. W dniu 4 maja 2022 r. do SKO wpłynął pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzający upoważnienie ww. do reprezentowania skarżącej spółki. Natomiast pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. SKO w Warszawie wezwało skarżącą spółkę do wyjaśnienia w terminie 7 dni zakresu pełnomocnictwa udzielonego dla E. W. z dnia 30 kwietnia 2020 roku. Organ wskazał, że treść tego pełnomocnictwa wskazuje, że jest to pełnomocnictwo szczególne i swoim zakresem obejmuje sprawę "opracowania, złożenia i zatwierdzenia projektu rozbiórki – inwestycji A.", nie dotyczy natomiast sprawy ustalenia ww. warunków zabudowy. Wobec powyższego niezbędne jest doręczenie do akt sprawy pełnomocnictwa, z którego będzie wynikało umocowanie E. W. do reprezentowania mocodawcy w niniejszym postępowaniu, ewentualnie potwierdzenie dokonanych przez nią czynności uwzględniające zasady reprezentacji skarżącej spółki. W odpowiedzi na powyższe adwokat M. J. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2022 r. wskazał, że przedkłada pełnomocnictwo dla E. W. wraz z potwierdzeniem dokonanych przez nią czynności w sprawie. Do pisma załączył odpis pełnomocnictwa z dnia 29 kwietnia 2022 r. , w którym skarżąca spółka, reprezentowana przez Prezesa Zarządu Komplementariusza B. H. i Członka Zarządu Komplementariusza A. G., udzieliła E. W. upoważnienia do dokonywania wczelkich czynności związanych z realizacją przez spółkę inwestycji przy ul. [...] na terenie działki nr ewid. [...]. W treści pełnomocnictwa potwierdzono także wszelkie czynności dokonane przez E. W. w imieniu spółki. Załączono także odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzający upoważnienie ww. do reprezentowania skarżącej spółki. Jednakże powyższe pełnomocnictwo omyłkowo zostało potwierdzone przez zgodność z oryginałem przez radcę prawnego P. J., a nie adwokata M.J.. I z tej okoliczności SKO w Warszawie wywiodło konieczność uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania przed organem I instancji, wskazując, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został złożony przez osobę do tego umocowaną w sposób prawidłowy, a dokonanych czynności nic potwierdzono, tym bardziej, że spółka na etapie postępowania odwoławczego jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu odwoławczego jest całkowicie błędne. Po pierwsze wskazać należy, że słusznie skarżąca spółka przytoczyła treść art. 9 k.p.a. w myśl którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ma rację strona skarżąca, że wezwanie organu z dnia 19 kwietnia 2022 r. nie zawierało informacji, pod jakim rygorem organ żąda wyjaśnień lub potwierdzenia czynności pełnomocnika. Wezwanie nie zawierało takich informacji, a mimo tego organ bez podjęcia próby uzyskania jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień podjął decyzję o umorzeniu postępowania. Brak pouczenia skarżącej o konsekwencjach jej bierności, w wykonaniu kierowanych do niej wezwań, nie może rodzić dla niej negatywnych konsekwencji w postaci umorzenia postępowania. Możliwość zastosowania przez organ stosownego rygoru jest uzależniona przede wszystkim od prawidłowego poinformowania podmiotu wzywanego do uzupełnienia braków o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Wobec braku takiego pouczenia, organ nie miał możliwości zastosowania rygoru w postaci umorzenia postępowania. Podkreślić należy, że bez znaczenia jest – co podnosi organ -że strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Art. 9 k.p.a. nie różnicuje zakresu informowania stron, w tym pouczania o skutkach niewykonania wezwania, w zależności od tego, czy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego czy też nie. Na marginesie wskazać należy, że wezwanie organu z dnia 19 kwietnia 2022 r. zostało skierowane bezpośrednio do spółki, natomiast profesjonalnemu pełnomocnikowi spółki przesłano jedynie do wiadomości. Nie można utożsamiać zamieszczenia w wezwaniu pouczenia o skutkach niewykonania wezwania z pomocą prawną udzielaną przez organ. Po drugie wskazać należy, ze jeżeli przedłożone przez stronę, nawet już po uzupełnieniu braków, dokumenty są nadal niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ ma wątpliwości w zakresie jej reprezentacji, to winien był wezwać stronę ponownie do przedłożenia stosownych dokumentów, wyjaśniając jej powód swojego ponownego żądania w tym zakresie. Taki obowiązek organu wynika właśnie z art. 9 k.p.a. Przed organem odwoławczym powstaje zatem konieczność zweryfikowania zakresu pełnomocnictwa lub też nawet samego faktu prawidłowego jego udzielenia (por. wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., II OSK 2131/16; wyrok WSA w Białymstoku z 19 września 2018 r., II SA/Bk 435/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie konieczności organ ma również możliwość uznać środek odwoławczy za niepodpisany i wezwać osobiście stronę do podpisania go na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki WSA w Warszawie z 29 maja 2008 r., V SA/Wa 741/08; WSA w Łodzi z 4 czerwca 2008 r., II SA/Łd 282/08; WSA w Warszawie z 4 września 2014 r., II SA/Wa 2164/13; WSA w Gliwicach z 11 sierpnia 2016 r., IV SA/Gl 270/16). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nic nie stało na przeszkodzie, żeby organ dodatkowo wezwał stronę skarżącą do nadesłania oryginału pełnomocnictwa z dnia 29 kwietnia 2022 r. udzielonego E. W. ewentualnie odpisu tego pełnomocnictwa potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez adwokata M.J.. Podkreślić także należy, że z samej treści pełnomocnictwa z dnia 29 kwietnia 2022 r. bezspornie wynika, że E. W. była upoważniona przez skarżącą spółkę do złożenia przedmiotowego wniosku o udzielenie warunków zabudowy, co oczywiście nie zwalniało organów od wezwania do ostatecznego nadesłania pełnomocnictwa w prawidłowej formie. Po trzecie wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezprzedmiotowości podmiotowej, ponieważ skarżąca posiada przymiot strony, legitymację procesową oraz interes prawny. Dopiero brak któregoś www. elementów mógłby spowodować bezprzedmiotowość podmiotową postępowania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezsporne jest, że to R. sp. k. z siedzibą w W. złożyła wniosek o ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, niezbędna infrastrukturą techniczną i dojazdem, planowanej do realizacji na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W.. Na popieranie tego wniosku przez skarżącą spółkę wskazuje także prawidłowo złożone odwołanie od decyzji I instancji jak i skarga na decyzję II instancji. Jedyną przeszkodą w dalszym prowadzeniu postępowania było powzięcie przez organ odwoławczy wątpliwości co do prawidłowego umocowania pełnomocnika Skarżącej w pierwszej instancji. Wątpliwości te można było usunąć. W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę SKO w Warszawie ponownie wyjaśni, tym razem dokonując prawidłowych pouczeń w wezwaniu, kwestię pełnomocnictwa dla E. W.. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 ww. ustawy.