VII SA/Wa 1557/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w B. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 30 maja 2022 r. znak: DRKN.Z5.410.5.2022 w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę

Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. znak DRKN.Z5.410.5.2022 (BCK-I-O-5/2022) Rada Doskonałości Naukowej (dalej jako: "RDN", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej: "ustawa o stopniach naukowych") oraz w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również w zw. z art. 187 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669), po rozpatrzeniu odwołania dr hab. E. Ż. (dalej także "habilitantka") od uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. (dalej: "Rada Dyscypliny [...]", "organ I instancji") z dnia [...] października 2021 r. o uchyleniu uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki [...] oraz odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki [...], orzekła: 1. uchylić w całości zaskarżoną uchwałę nr [...] Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] października 2021 r. o uchyleniu uchwały nr 1973 Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki [...] oraz odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki [...], 2. odmówić uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] w B. z dnia [...] czerwca 2015 roku o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy wskazanym przez organy. W postępowaniu habilitacyjnym wszczętym na wniosek dr E. Ż. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu w B. w dniu [...] czerwca 2015 r. podjęła uchwałę nr [...] o nadaniu habilitantce stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. W dniu 27 czerwca 2016 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej także: "Centralna Komisja") działając na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych postanowiła z urzędu wznowić postępowanie w przewodzie habilitacyjnym dr hab. E. Ż. zakończone ww. uchwałą z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Centralna Komisja wskazała na wpłynięcie wniosku o wznowienie postępowania. Pismo powoływało się na fakt ujawnienia okoliczności wskazujących na to, że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa autorskiego oraz dobrych obyczajów w nauce. W nawiązaniu do ww. postanowienia Centralnej Komisji, prof. dr hab. E. P., pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skierował do recenzentek w przewodzie habilitacyjnym prośbę o przedstawienie opinii w sprawie przyczyn wznowienia postępowania i ocenę osiągnięcia habilitacyjnego z uwzględnieniem zgłoszonych w sprawie okoliczności. Zawnioskowano również o zajęcie stanowiska w kwestii uchylenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu bądź utrzymania tej uchwały w mocy. Z opinii prof. M. P. wynika, że wznowienie postępowania jest zasadne, bowiem w spornej pracy naukowej dostrzeżono mechaniczne powielanie partii z książki M. K., w szczególności w odniesieniu do metodologii i zapożyczeń bez podania źródła katalogu problemów badawczych. W opinii prof. A. K. również wskazano na brak wątpliwości, że habilitantka E. Ż. w pracy przedstawionej jako osiągnięcie habilitacyjne dopuściła się plagiatu. Z kolei według opinii prof. E. G.: "nie ulega wątpliwości, że rozdział II rozprawy habilitacyjnej pani Ż. wykazuje znaczące podobieństwo do rozdziału V książki M. K. (...)." Jednakże zdaniem prof. E. G. powyższa konstatacja wymaga weryfikacji w związku z dostarczoną przez wydawnictwo [...] w piśmie datowanym na [...] września 2016 r. informacją wyjaśniającą, że na s. [...] niepoprawnie sporządzono niekompletny przypis o numerze [...]. Był to wynik omyłki wydawnictwa i przeoczenia sprostowanego w erracie. Prof. E. G. poinformowała, że dodatkowo zostało zlecone drugie poprawione, zawierające stosowne sprostowanie wydanie książki. Prof. E. G. zauważyła, że jeśli uwzględnić treść erraty, to przy poprawnym odwołaniu się do cudzego utworu, nie można postawić zarzutu przywłaszczenia autorstwa cudzego utworu lub jego części. Po trzecie, prof. E. G.wskazuje, że sama zbieżność prezentowanych problemów badawczych, stawianych w ich kontekście hipotez czy tytułów rozdziałów to nie są okoliczności per se przesądzające o wypełnieniu znamion przestępstwa plagiatu. Po czwarte, jak zauważyła prof. E. G., złożoność problematyki i trudności z niejednoznaczną oceną sytuacji uzasadnia powierzenie rozstrzygnięcia sprawy organom ścigania, w szczególności z uwagi na to, że organy procesowe mają możliwość powołania profesjonalnych biegłych z zakresu prawa autorskiego. Rada Wydziału [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. zawiesiła wznowione postępowanie habilitacyjne E. Ż. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rada Wydziału podniosła, że wobec toczącego się postępowania przygotowawczego w sprawie ewentualnego przywłaszczenia części utworu przedstawionego jako osiągnięcie habilitacyjne E. Ż. (sygn. PR DS. 608/2017 Prokuratury Rejonowej [...] w B.; sygn. PR I Ds. 277/2017 Prokuratury Rejonowej T. [...]w T.) niezbędne jest ustalenie, czy wypełnione zostały ustawowe znamiona przestępstwa plagiatu opisane w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. (Rada Dyscypliny) przyjęto uchwałę nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania habilitacyjnego E. Ż.. W oparciu o przesłane członkom Rady Dyscypliny materiały (Postanowienie [...]; Pisma Dziekana do Recenzentek z dnia [...] XI 2016; Protokół RW z [...]III 2017; Protokół RW z [...] IV 2017; Uchwała RW nr [...] z [...] IV 2017; Pismo CK z [...] X 2019; Zawiadomienie prokuratury o przesłaniu aktu oskarżenia z [...] X 2019; Postanowienie Sądu Okręgowego w B. z [...] I 2020; Pismo z Sądu w S. informujące o rozprawie w dniu [...] X 2020; Opinia prof. A. K.; Opinia prof. E. G.; Opinia prof. M. P.) oraz głosy w dyskusji - członkowie Rady Dyscypliny uznali, że zaistniały przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania habilitacyjnego uchwałą Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 30 października 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] W. L. skierowała akt oskarżenia przeciwko E. Ż. oskarżonej o czyn z art. 115 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W związku z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., Rada Dyscypliny uznała za konieczne podjęcie postępowania z urzędu. Dalej w oparciu o ww. uchwałę nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania habilitacyjnego E. Ż., Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. w dniu 11 grudnia 2020 r. rozpoznała sprawę E. Ż.. W następstwie głosowania Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. w dniu 11 grudnia 2020 r. przyjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie nadania dr E. Ż. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] oraz odmowy nadania E. Ż. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...]. Na powyższą uchwałę E. Ż. złożyła odwołanie. Rada Doskonałości Naukowej w dniu [...] maja 2021 r. po rozpatrzeniu odwołania postanowiła uchylić zaskarżoną uchwałę i przekazać sprawę Uniwersytetowi w B. do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu RDN wskazała, że nastąpiło istotne uchybienie proceduralne. Podstawowym argumentem przemawiającym za uchyleniem zaskarżonej uchwały było - w ocenie RDN - naruszenie przez Radę Dyscypliny [...] art. 18a ust. 11 zd. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w brzmieniu: "na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego". W opinii RDN, Rada Dyscypliny nie podjęła w sposób prawidłowy uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego albo uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Poddana pod głosowanie uchwała w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego E. Ż. - zdaniem RDN - nie uzyskała bezwzględnej większości głosów. Głosowało 21 osób na 26 uprawnionych, za wnioskiem głosowało 0 osób, przeciw - 18, a wstrzymały się od głosowania 3 osoby. W opinii RDN zaskarżona uchwała nie uzyskała wymaganej (bezwzględnej) większości głosów, zaś taki wynik głosowania Rada Dyscypliny błędnie zinterpretowała jako odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego. Zdaniem RDN, po odbytym głosowaniu, w którym uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nie uzyskała bezwzględnej większości, Rada Dyscypliny powinna była przeprowadzić kolejne głosowanie o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego E. Ż.. W swojej decyzji RDN nakazała ponowne rozpatrzenie sprawy, rozważenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz w sposób prawidłowy dokonanie głosowania nad uchwałami w trybie wznowienia postępowania. Materiał dowodowy przesłany członkom Rady Dyscypliny został następnie uzupełniony o decyzję RDN z dnia [...] maja 2021 r., opinię prof. Ireny Rzeplińskiej sporządzonej na zlecenie RDN, wniosek pełnomocnika E. Ż. z dnia 10 września 2021 r. o zawieszenie wznowionego postępowania, wyrok Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia 8 czerwca 2021 r., opinię biegłego z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów (pismoznawstwa) - prof. dr. hab. A. F.. Zgromadzony materiał był podstawą do dyskusji i głosowania nad uchwałami. W dniu 15 września 2021 r. wpłynął wniosek pełnomocnika E. Ż. o zawieszenie postępowania prowadzonego przez Radę Dyscypliny Wydziału [...], który uzasadniono wystąpieniem w sprawie zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia może być zależne rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji administracyjnej, tj. toczącego się w II instancji postępowania karnego przed Sądem Okręgowym w Szczecinie w sprawie E. Ż. oskarżonej o popełnienie przestępstwa z art. 115 ust 1 i 2 ustawy z 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Pełnomocnik strony załączył wyrok Sądu Rejonowego [...] z 8 czerwca 2021 r. uniewinniający E. Ż. od zarzucanego jej czynu, tj. popełnienia plagiatu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że z uwagi na przeciwstawne opinie biegłych co do oceny zachowania oskarżonej - rozbieżność tę należy zinterpretować na korzyść oskarżonej. Sąd nie będzie badał, która grupa biegłych ma rację, a która się myli. W dniu [...] października 2021 r., Rada Dyscypliny podjęła uchwałę nr [...], w której odmówiła zawieszenia postępowania, stwierdzając że prowadzone przed organami ścigania postępowanie karne nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. względem i prowadzonego przed Radą postępowania wznowieniowego w przedmiocie nadania stopnia dr hab. W następstwie wyników głosowania na posiedzeniu Rady Dyscypliny [...] został poddany głosowaniu projekt uchwały w sprawie nadania dr E. Ż. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...] uprawnionych do głosowania było 33, osób obecnych było 26, głosów oddanych było 25, głosów ważnych było 25, w tym: 1 głos "za", 19 głosów "przeciw", 5 głosów wstrzymujących się. Następnie w wyniku poprzednich głosowań na posiedzeniu RD został poddany głosowaniu projekt uchwały w sprawie odmowy nadania E. Ż. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...] uprawnionych do głosowania było 33, osób obecnych było 26, głosów oddanych było 25, głosów ważnych było 25, w tym: 19 głosów "za", 1 głos "przeciw", 5 głosów wstrzymujących się Wobec powyższego Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. podjęła uchwałę z dnia [...] października 2021 r. nr 284, uchylającą uchwałę nr [...] Rady Wydziału [...]Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie nadania dr E. Ż. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo oraz odmawiającą nadania E. Ż. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...]. W uzasadnieniu Rada Dyscypliny [...] powołując się na opinie biegłych i wyrok Sądu Rejonowego Wydział [...] w S.; z dnia [...] czerwca 2021 r., stwierdziła, że wszystkie opinie biegłych powołanych przez organy (za wyjątkiem opinii prof. Felusia) oraz opinie dwóch recenzentek (prof. Płatek i prof. Kossowskiej) jednoznacznie wskazują, że doszło do przywłaszczenia autorstwa części cudzego utworu (autorstwa M. K.). Rada wyjaśniła, że w przesłanych stanowiskach w sprawie przyczyn wznowienia przez Centralną Komisję postępowania oraz oceny zasadności przyjęcia osiągnięcia habilitacyjnego z uwzględnieniem nowych okoliczności sprawy oraz w kwestii uchylenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, recenzenci stwierdzili naruszenie praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce oraz wskazali, że wystąpiły określone w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie przewodu habilitacyjnego dr hab. E. Ż.. Mając na uwadze przesłane członkom Rady Dyscypliny materiały, Rada Dyscypliny wykazała, że: 1. doszło do naruszenia praw autorskich na podstawie art. 16 pkt 1, art. 16 pkt 3, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83 z późn. zm.). 2. doszło do naruszenia dobrych obyczajów w nauce, polegającym na korzystaniu z cudzej twórczości w sposób bezprawny bez podania źródła. Pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. E. Ż. wniosła odwołanie od uchwały nr 284 Rady Dyscypliny [...] z 15 października 2021 r. Po rozpatrzeniu odwołania Rada Doskonałości Naukowej wydała powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] maja 2022 r. znak [...], którą: 1. uchyliła w całości zaskarżoną uchwałę nr 284 Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. z dnia 15 października 2021 r. o uchyleniu uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...] oraz odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...], 2. odmówiła uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 roku o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie nauki [...]. W uzasadnieniu RDN powołała się na art. 35 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), zgodnie z którym Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Rady Doskonałości Naukowej. RDN wskazała, że w postępowaniu odwoławczym powołano jednego recenzenta: prof. A. M., która wydała pozytywną recenzję dla strony. Następnie Zespół Nauk Społecznych RDN po zapoznaniu się z odwołaniem prof. dr hab. E. Ż., w głosowaniu tajnym wypowiedział się ostatecznie za uchyleniem zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały oddano 27 głosów, przeciw oddano 1 głos, wstrzymujących się oddano 1 głos) oraz za odmową uchylenia uchwały nr 1973 Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 roku, (wynik głosowania: za odmową uchylenia uchwały oddano 25 głosów, przeciw oddano 0 głosów, wstrzymujących się oddano 3 głosy). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym uchylić zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały oddano 9 głosów, przeciw oddano 0 głosów, i wstrzymujących się oddano 0 głosów) oraz za odmową uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 roku, (wynik głosowania: za odmową uchylenia uchwały oddano 9 głosów, przeciw oddano 0 głosów, wstrzymujących się oddano 0 głosów). Dalej RDN przytoczyła treść art. [...] ust. 4 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, powołanych w sentencji własnej zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności RDN wskazała, że wznowione postępowanie habilitacyjne E. Ż. toczy się w wyniku wydania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów postanowienia na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych, ze wskazaniem możliwości zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 29 ust. 2 tej ustawy, a dotyczących ujawnionych okoliczności wskazujących na to, że stopień doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Organ odwoławczy przytoczył treść art. art. 29a ust. 1 ww. ustawy wskazując na przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia. RDN powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r. o sygn. akt I OSK 2945/17) wyjaśnił, że zasadnie pojawia się stwierdzenie, że okoliczność - jak to wskazano w postanowieniu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów - dopuszczenia się plagiatu przez E. Ż. w osiągnięciu naukowym stanowiącym podstawę nadania stopnia doktora habilitowanego winna być zweryfikowana i rozstrzygnięta w nadzwyczajnym trybie postępowania unormowanym w art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Mając powyższe na uwadze RDN podniosła, że skoro omawiane okoliczności faktyczne dotyczące osiągnięcia naukowego E. Ż. nie wyczerpują przesłanki określonej w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, to nie można mówić o wystąpieniu zagadnienia wstępnego, które warunkuje zawieszenie toczącego się postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia tegoż zagadnienia przez inny organ lub sąd. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie sposób jest mówić o wystąpieniu zagadnienia, którego rozstrzygnięcie przez inny organ lub sąd będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji we wznowionym postępowaniu habilitacyjnym, skoro przesłanka wznowienia postępowania w okolicznościach faktycznych sprawy nie zaistniała. RDN odnosząc się do odwołania habilitantki mając na uwadze ww. rozważania wyjaśniła, że jest ono zasadne bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zaistniała przesłanka określona w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, a w konsekwencji tego organ I instancji winien wydać rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie wyjaśniła, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania habilitacyjnego na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych - co wynika z art. 187 ust. 6 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - mogło nastąpić najpóźniej do dnia 30 września 2019 r. Tym samym, nie jest obecnie możliwe wszczęcie na podstawie tego przepisu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania habilitacyjnego E. Ż.. Idąc dalej, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym obecnie art. 195 w zw. z art. 225 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574), w przypadku gdy osoba ubiegająca się o stopień doktora habilitowanego przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, podmiot habilitujący stwierdza nieważność decyzji o nadaniu stopnia. Dodatkowo wyjaśnił, że przepis ten jest w istocie przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Końcowo RDN przywołała fragmenty orzecznictwa sądowoadministracyjnego wydanego na tle istnienia Centralnej Komisji, odnoszących się do kontroli postępowania administracyjnego i zaznaczyła, że "Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w glosowaniu tajnym" oraz "powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia wydanej w niniejszej sprawie decyzji Centralnej Komisji (...) nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania." Powyższa decyzja RDN z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Prokurator Okręgowy w B. będący stroną skarżącą w niniejszym postępowaniu sądowym zarzucił wydanie jej z naruszeniem prawa, to jest: - art. 29 ust. 2 i art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niezasadne uznanie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zaistniała przesłanka określona w art. 29 ust. 2, a okoliczność dopuszczenia się plagiatu przez dr E. Ż. w osiągnięciu naukowym stanowiącym podstawę nadania stopnia doktora habilitowanego winna być zweryfikowana i rozstrzygnięta w nadzwyczajnym trybie postępowania unormowanym w art. 29a ust. 1 ww. ustawy, w sytuacji, gdy przedmiotem postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 czerwca 2016 r. nie było rozstrzygnięcie o zaistnieniu przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 2 lub art. 29a ust. 1 ww. ustawy bowiem postanowienie to stanowiło podstawę prawną do działania właściwego organu do ustalenia wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 2 ww. ustawy, - art. 29 ust. 2 ww. ustawy, poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu, iż w tym przepisie jedną z przesłanek umożliwiającą wznowienie postępowania jest nadanie stopnia doktora habilitowanego na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem dobrych obyczajów w nauce, a nie tylko z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, - mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a także zaniechanie dokonania oceny dowodów w sprawie, w tym w zakresie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania o jakich mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, - mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów postępowania art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów; przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący Prokurator opisał przebieg postępowania i szeroko przedstawił stanowisko na jej poparcie. W skardze podniesiono, że Rada Doskonałości Naukowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyła się wyłącznie do odniesienia się do postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 czerwca 2016 r., w którym to wskazano na dopuszczenie się plagiatu przez E. Ż.. Zarzucono organowi odwoławczemu brak ustosunkowania się do ustaleń organu pierwszej instancji odnośnie naruszenia przez ww. habilitantkę przepisów prawa autorskiego oraz dobrych obyczajów w nauce. Skarżący podniósł, że naruszenie dobrych obyczajów w nauce stanowi odrębną przesłankę wznowienia postępowania, niezależną od pozostałych podstaw wymienionych w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, tj. naruszenia prawa, w tym praw autorskich. Ponadto skarżący zauważył brak odniesienia się przez RDN do dowodów przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym co naruszyło przepisy postępowania administracyjnego. Końcowo skarżący Prokurator zaznaczył, że Rada Doskonałości Naukowej w pierwszej kolejności powinna rozważyć wystąpienie przesłanek określonych w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych a następnie w sytuacji stwierdzenia braku wystąpienia takich przesłanek (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca) wydać rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji oraz o odmowie uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. W odpowiedzi na skargę, RDN wniosła o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiedź na skargę pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. udzielił również profesjonalny pełnomocnik uczestniczki postępowania - dr E. Ż., który wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2023 r. (wpływ do tut. Sądu - 31 października 2023 r.) skarżący Prokurator podtrzymał stanowisko i wnioski zaprezentowane w skardze, odnosząc się także do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego przedmiotu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Rady Doskonałości Naukowej nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja RDN z dnia [...] maja 2022 r., uchylająca uchwałę nr [...] Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. z dnia 15 października 2021 r. o uchyleniu uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] z [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne oraz odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne, oraz odmawiająca uchylenia uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] z [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne. Zaskarżone do tutejszego Sądu orzeczenie Rady Doskonałości Naukowej wydane zostało w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 i art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, której przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 187 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja (ust. 3). Przedmiotowa regulacja wskazuje, że ustawa o stopniach naukowych wprowadziła pewne rozwiązania szczególne w zakresie weryfikacji decyzji ostatecznych. I tak, przywołany art. 29 ust. 2 ww. ustawy ustanawia dodatkową, w stosunku do przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., przesłankę wznowienia postępowania o nadanie stopnia lub tytułu, w przypadku ujawnienia okoliczności, które wskazywałyby, że stopnień lub tytuł został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w świecie nauki. Podkreślić należy, że wymieniona przesłanka wznowienia postępowania ma charakter samodzielny, a zatem przeprowadzona na tej podstawie weryfikacja decyzji ostatecznej nie jest ograniczona terminami wynikającymi z art. 146 § 1 k.p.a. Brak możliwości przedawnienia uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji o nadaniu stopnia naukowego z powodu naruszenia prawa lub dobrych obyczajów w nauce ma zapobiec korzystaniu z owoców czynu niedozwolonego (zob. J. P. Tarno, Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych, wybrane zagadnienia; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (39)/2011; wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1537/06; wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 249/11; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie, działając właśnie na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, postanowieniem z 27 czerwca 2016 r. orzekła o wznowieniu z urzędu postępowania w przewodzie habilitacyjnym dr hab. E. Ż. zakończonego uchwałą z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B.. Jednakże jak trafnie dostrzegła w zaskarżonej decyzji Rada Doskonałości Naukowej, powyższe działanie zdaje się nie uwzględniać treści art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, który przewiduje, że rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, że zasadniczo zakresy stosowania art. 29 ust. 2 i art. 29a ust. 1 ww. ustawy nie pokrywają się i pod pojęcie dorobku nie podpada praca stanowiąca podstawę nadania stopnia lub tytułu. Jest tak przede wszystkim dlatego, że w przepisie art. art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych ustawodawca posłużył się pojęciem "dorobku naukowego", który powstał na skutek naruszenia prawa, w tym dobrych obyczajów w nauce. W piśmiennictwie podkreśla się, że w zestawieniu z art. 29a ww. ustawy, odnoszącym się do plagiatu pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, konstrukcja przyjęta w art. 29 ust. 2 ustawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, gdy zarzut naruszenia prawa przez daną osobę dotyczy jej pozostałego dorobku, nie wliczając do niego pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej. W sytuacji, gdy zarzut plagiatu dotyczy zaś samej pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, właściwy do weryfikacji decyzji jest – przewidziany w art. 29a ustawy – tryb stwierdzenia nieważności postępowania (zob.. E. Szewczyk, Weryfikacja ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5 (38)/2011). Podstawą wznowienia postępowania w oparciu o art. 29 ust. 3 ww. ustawy o stopniach naukowych będzie zatem uprawdopodobnienie, że pozostały dorobek naukowy (inny niż praca, o której mowa w art. 29a ustawy), będący podstawą nadania stopnia, powstał z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub standardów obowiązujących w świecie nauki, w szczególności w zakresie rzetelności prowadzenia badań naukowych i publikowania ich wyników. Natomiast odmowa wznowienia postępowania będzie miała miejsce wówczas, gdy we wniosku o wszczęcie postępowania zawarta zostanie argumentacja podważająca spełnienie wymogów z art. 13 ust. 1 samej pracy doktorskiej, a nie podważająca pozostały dorobek. W takich przypadkach obowiązuje bowiem tryb określony w art. 29a ustawy. Przepis art. 29a ustawy o stopniach naukowych ustanawia szczególny sposób wzruszenia prawomocnej uchwały o nadaniu stopnia naukowego, polegający na stwierdzeniu nieważności postępowania, w którym została ona wydana. Sankcja ta nie dotyka uchwały, lecz całego postępowania. Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 29a ww. ustawy będzie pozbawiać mocy prawnej wszystkie czynności i uchwały podjęte w przewodzie doktorskim lub habilitacyjnym. Powołany przepis art. 29a ust. 1 ustawy, jako okoliczność uzasadniającą stwierdzenie nieważności postępowania wskazuje przypisanie sobie autorstwa "istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego" w pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej. W orzecznictwie sądowo administracyjnym zwraca się uwagę, iż dopiero w sytuacji, gdy cecha "istotności" w zakresie przypisania autorstwa cudzego utworu nie wystąpi, właściwym będzie wydanie rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, co nie wyłącza odpowiedzialności, o której mowa w art. 29a ust. 2 ustawy. Merytoryczne postępowanie przed radą wydziału w trybie art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych jest bowiem postępowaniem samodzielnym i niezależnym w relacji do ewentualnych postępowań dyscyplinarnych, karnych czy cywilnych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2302/12; z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1724/19, publ. CBOSA). Mając na uwadze powyższe, analiza przepisów art. 29 ust. 2 oraz art. 29a ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że ustawodawca wyraźnie rozdzielił podstawy wzruszenia decyzji o nadaniu stopnia lub tytułu na te, które dotyczą samej pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej, oraz na te, które opierają się na zarzutach skierowanych przeciwko pozostałemu dorobkowi naukowemu. Przy czym, jak podkreśla się w piśmiennictwie, stwierdzenie nieważności postępowania w oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy, który to przepis nie jest dopełnieniem katalogu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a., lecz ustanawia odrębny tryb, nie jest ograniczone terminem przedawnienia określonym w art. 156 § 2 k.p.a. Przyjęcie odmiennego rozwiązania nie byłoby komplementarne względem postanowień art. 29 ust. 2 ustawy, który – jak już wyżej wskazano – nie przewiduje terminów przedawnienia we wznowionym postępowaniu (zob. E. Szewczyk, "Weryfikacja ostatecznych decyzji (...)"). W rezultacie analizy przedmiotowych przepisów, w wyroku z dnia 18 września 2019 r. (sygn. akt I OSK 2945/17) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie skonstatował, że zakresy stosowania przepisów art. 29 ust. 2 i art. 29a ust. 1 ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych nie pokrywają się i każdy z nich dotyczy innych okoliczności. Tryb wznowienia - gdy stopień został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce, a tryb nieważnościowy - gdy osoba posiadająca tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu cudzego utworu w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu. W ocenie NSA, wskazane w przepisach art. 29 ust. 2 i 29a ust. 1 ustawy nadzwyczajne tryby postępowania w sprawie o nadanie tytułu i ich charakter zostały w odpowiedni sposób dobrane do rodzaju i charakteru naruszenia. O ile bowiem w przypadku ujawnienia okoliczności wskazujących na naruszenia w dorobku naukowym, rodzaj i skala naruszeń nie muszą prowadzić do odmowy nadania tytułu (tkwią one bowiem w dorobku i zależą i od jego wielkości, i od skali zapożyczenia) o tyle w przypadku potwierdzenia okoliczności przypisania w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu autorstwa istotnego fragmentu cudzego utworu nie ma takiej możliwości, a rozstrzygnięcie musi sprowadzać się wyłącznie do stwierdzenia nieważności postępowania bądź odmowy stwierdzenia nieważności. Uznanie, że ustawodawca w tym drugim przypadku pozostawił organowi swobodę wyboru trybu nie jest możliwe. Tutejszemu sądowi znany jest przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1719/19, LEX nr 3048796), w którym Sąd ten doszedł do wniosku, że art. 29 ust. 2 i art. 29a ustawy o stopniach naukowych częściowo pokrywają się zakresowo w kwestii plagiatu, o którym mowa w art. 29a. NSA przyjął, że zakres art. 29 ust. 2 jest szerszy, obejmuje bowiem także plagiat popełniony w innych pozycjach dorobku niż praca stanowiąca podstawę nadania stopnia albo tytułu (rozprawa doktorska, rozprawa habilitacyjna w przewodzie habilitacyjnym, podstawowe osiągnięcie naukowe w postępowaniu habilitacyjnym, tzw. książka profesorska), jak również obejmuje autoplagiat. Sąd Naczelny zauważył, że o ile art. 29 nakazuje zastosowanie znanej z kodeksu postępowania administracyjnego (i wcześniej znajdującej zastosowanie w odniesieniu do plagiatów wprost na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.) instytucji wznowienia postępowania (wprowadzając jej nowe przesłanki oraz wskazując Centralną Komisję jako organ właściwy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania), o tyle w art. 29a występuje nieznana kodeksowi postępowania administracyjnego instytucja nieważności postępowania. Ustawodawca nie wskazuje - co stanowi jedną z wad art. 29 i 29a - by pierwszeństwo miał któryś z tych przepisów (H. Izdebski, M.J. Zieliński, Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz do art. 29, wyd. II, LEX, wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 49/18). Niemniej jednak, i w cytowanym wyżej orzeczeniu NSA stwierdził, że rozróżnienie kryteriów wyboru jednego z wymienionych wyżej nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji w sprawach nadania stopnia doktora następuje zatem według ustalenia, czy z naruszeniem prawa powstała dowolna część dorobku naukowego doktoranta, czy też jest nim dotknięta jedynie praca stanowiąca podstawę nadania stopnia naukowego, czyli w tym wypadku rozprawa doktorska. Zdaniem NSA, nie ulega wszak wątpliwości, że rozprawa doktorska (w rozumieniu art. 13 ustawy z 2003 r.) wchodzi w skład dorobku naukowego doktoranta i jest to jeden z najważniejszych jego elementów na etapie postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1460/18). Co istotne, w tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w przypadku zbiegu dwóch trybów nadzwyczajnych, tj. wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji, pierwszeństwo należy przypisać trybowi stwierdzenia nieważności, jako idącemu w swych skutkach dalej niż tryb wznowieniowy (zob. J. Jaworski, Wznowienie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora, (w:) Specyfika postępowań administracyjnych w sprawach z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki, red. J.P. Tarno, A. Szot, P. Pokorny, Lublin 2016, s. 152). Stąd NSA, kierując się językową wykładnią art. 29 ust. 2 i art. 29a ust. 1 ustawy doszedł do wniosku, że w obydwu przypadkach podstawową sytuacją jest dopuszczenie się tzw. plagiatu (choć art. 29 ust. 2 ma szersze zastosowanie). Aby zachować jednak zasadę racjonalnego ustawodawcy, który nie tworzy norm nakładających się na siebie, przyjęto, że gdy plagiat dotyczy bezpośrednio pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia lub tytułu naukowego, stosuję się procedurę stwierdzenia nieważności postępowania, natomiast gdy plagiat odnosi się do innych elementów dorobku naukowego, daje to podstawę do wznowienia postępowania (S. Fundowicz, J. Parchomiuk, Wznowienie postępowania w sprawie nadania stopnia lub tytułu naukowego, [w:] Specyfika postępowań administracyjnych w sprawach z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki, red. J.P. Tarno, A. Szot, P. Pokorny, Lublin 2016, s. 113, podobnie E. Szewczyk, Weryfikacja ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych, ZNSA 2011, Nr 5, str. 57). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z uzasadnienia uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] października 2021 r., organ ten – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – jednoznacznie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie doszło przede wszystkim do naruszenia praw autorskich i obrazy przepisów art. 16 pkt 1, art. 16 pkt 3, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Do takich wniosków doprowadziło ustalenie przez Radę Dyscypliny Nauki [...], że w monografii habilitantki - E. Ż., pt.: "Relacje rodzinne sprawców zabójstw. Aspekty kryminologiczne." (bez erraty) - stanowiącej pracę habilitacyjną i podstawę nadania stopnia doktora habilitowanego, doszło do tak dalekich "zapożyczeń", że fragmenty ww. monografii są zbieżne z książką M. K.. Co więcej uznano, że "posługując się konstrukcją zapożyczeń zbliżoną do plagiatu ukrytego, czyli przejęciem fragmentu cudzego utworu bez podania źródła i pierwotnego autora, a następnie włączeniem go do własnych wywodów, pani Ż. uniemożliwiła zweryfikowanie swoich badań przez innych badaczy. Zrobiła to w celu ukrycia zapożyczenia, stworzenia wrażenia, że jej utwór został w całości stworzony przez nią, tymczasem został - mniej lub więcej - oparty na pracy M. K.." Dopiero jako drugą z przesłanek stanowiących podstawę uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr E. Ż., Rada Dyscypliny Nauki [...] wskazała naruszenie dobrych obyczajów w nauce, polegające na korzystaniu z cudzej twórczości w sposób bezprawny bez podania źródła. W tych okolicznościach niewątpliwie rację ma Rada Doskonałości Naukowej stwierdzając w zaskarżonej uchwale uchylającej rozstrzygnięcie Rady Dyscypliny Nauki [...], że w istocie orzeczenie organu I instancji oparte zostało na przesłankach, które powinny stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, i które wskazane zostały w art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, a nie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, wymienioną w art. 29 ust. 2 ustawy. Prawidłowość wnioskowania RDN potwierdzają po pierwsze ustalenia Rady Dyscypliny Nauki [...] wedle których, stwierdzone naruszenie dotyczy wyłącznie rozprawy naukowej stanowiącej podstawę nadania stopnia doktora habilitowanego, a nie pozostałego "dorobku naukowego", który był przedmiotem analizy i oceny komisji habilitacyjnej, a o którym mowa jest w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych. Po drugie, ustalenia Rady Dyscypliny Nauki [...] pozwalają sądzić, że organ ten przyjął za wystarczająco dowiedzione, iż habilitantka dopuściła się w gruncie rzeczy tzw. plagiatu, o czym świadczy stwierdzenie dopuszczenia się przez dr E. Ż. naruszenia praw autorskich i norm prawnych zamieszczonych w przepisach art. 16 pkt 1, art. 16 pkt 3, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Uzasadnienie uchwały podjętej przez organ I instancji nie pozostawia wątpliwości, że stanowisko to było poparte bogatym materiałem dowodowym i zostało w przekonujący sposób umotywowane przez Radę Dyscypliny Nauki [...]. W rezultacie przedstawionych przez organ I instancji motywów podjętej uchwały należy stwierdzić, że zasadniczą przesłanką jej podjęcia było ustalenie przypisania sobie przez dr E. Ż. w złożonej pracy habilitacyjnej autorstwa "istotnego fragmentu cudzego utworu", która to sytuacja wypełnia hipotezę normy prawnej zamieszczonej w art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, i która nie może być jednocześnie podstawą do działania w trybie art. 29 ust. 2 ustawy. Nawet bowiem gdyby uznać, że w sprawie doszło jednocześnie do naruszenia dobrych obyczajów w nauce, polegającego na korzystaniu z cudzej twórczości w sposób bezprawny bez podania źródła, to działanie takie - w zestawieniu z dyspozycją art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, odnoszącym się do tzw. "plagiatu" pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, powoduje, że konstrukcja przyjęta w art. 29 ust. 2 ustawy stanowiąca jedynie podstawę wznowienia postępowania, traci rację bytu, gdyż w takim razie zarzut dopuszczenia się plagiatu przez daną osobę nie dotyczy jej pozostałego dorobku naukowego. Ponownie wypada natomiast podkreślić, że w sytuacji, gdy zarzut plagiatu dotyczy samej pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, pierwszeństwo ma i właściwy do weryfikacji decyzji jest - przewidziany w art. 29a ustawy - tryb stwierdzenia nieważności postępowania. Jak już wyjaśniono, przepis art. 29a ustawy o stopniach naukowych ustanawia szczególny sposób wzruszenia prawomocnej uchwały o nadaniu stopnia naukowego, polegający na stwierdzeniu nieważności postępowania, w którym została ona wydana. Sankcja ta nie dotyka uchwały, lecz całego postępowania. Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 29a ww. ustawy będzie pozbawiać mocy prawnej wszystkie czynności i uchwały podjęte w przewodzie habilitacyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 104/17, CBOSA). Tryb ten ma zarazem pierwszeństwo przed trybem wznowienia postępowania, gdyż przewiduje dalej idące skutki prawne. W ocenie Sądu, RDN prawidłowo uznała, że zastosowanie w badanym przypadku trybu wznowienia postępowania było wadliwe, bowiem okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania wskazane w uchwale organu I instancji odnoszą się wyłącznie do rozprawy habilitacyjnej dr E. Ż., a nie do jej pozostałego dorobku naukowego. Poza tym, organy – w oparciu o wszechstronny materiał dowodowy – jednoznacznie stwierdziły, że osiągnięcie habilitacyjne ww. osoby nie spełniła wymogów ustawy i obarczone jest wadą tzw. "plagiatu ukrytego". Ustosunkowując się do zarzutów skargi, tutejszy Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że bez wątpienia rację ma skarżący podnosząc, iż przesłanki z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych określone zostały w sposób szeroki i przy użyciu pojęć nieostrych wykraczających poza pojęcie popełnienia plagiatu. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że pozwala on na wszczęcie postępowania wznowieniowego i zbadanie wszystkich możliwych przypadków rodzących wątpliwości co do samodzielności i rzetelności wypracowania pozostałego dorobku naukowego, jednak innego aniżeli praca stanowiąca podstawę nadania stopnia lub tytułu (por. pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie, z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1152/16, CBOSA). W świetle powyższego, Rada Doskonałości Naukowej doszła do słusznego wniosku, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro wykazane przez Radę Dyscypliny [...] przesłanki stanowiły podstawy do ewentualnego stwierdzenia nieważności postępowania habilitacyjnego, o którym uprzednio stanowił art. 29a ust. 1 ww. ustawy., a obecnie kwestię tę reguluje odpowiednio art. 195 w związku z art. 225 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, stanowiący, że w przypadku gdy osoba ubiegająca się o stopień doktora przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, podmiot doktoryzujący stwierdza nieważność decyzji o nadaniu stopnia, to właściwe było wyłącznie orzekanie w tym trybie przez Radę Dyscypliny [...]. Zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji ostatecznej, wadliwe było tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego w procedurze wznowienia postępowania W takiej sytuacji koniecznym było także orzeczenie o odmowie uchylenia ww. uchwały w tym akurat trybie nadzwyczajnym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.