VII SA/Wa 1534/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. E. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej "PWIS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (dalej: "k.p.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, po rozpatrzeniu odwołania T. E. z dnia 7 kwietnia 2016 r. od decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") o braku podstaw do| stwierdzenia u T. E. choroby zawodowej: choroby układu wzrokowego wywołane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi - utrzymał w mocy ww. decyzję [...]. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wyjaśnił, że do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło w dniu 6 czerwca 2007 r. zgłoszenie T. E. o podejrzeniu choroby zawodowej, wymienionej w poz. 25 wykazu chorób zawodowych: choroby układu wzrokowego - zaćmy. Jako czynnik narażenia podano pracę przed monitorem ekranowym. W związku z powyższym, PPIS wszczął w dniu 26 czerwca 2007 r. postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u w/w, o czym zawiadomił strony postępowania. PPIS dokonał oceny narażenia zawodowego T. E. w zakładach pracy, w których w/w był zatrudniony, a następnie w dniu 31 października 2007 r. przesłał formularze kart oceny narażenia zawodowego wraz ze skierowaniem na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Jednostka orzecznicza I stopnia wydała w dniu [...] grudnia 2007 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u T. E. choroby zawodowej - układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi. Po otrzymaniu powyższego orzeczenia lekarskiego, T. E. wniósł o ponowne badanie w jednostce badawczo-rozwojowej medycyny pracy. Rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym Instytut Medycyny Pracy w [...] podtrzymał stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia i w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. i stwierdził brak podstaw do rozpoznania u T. E. zawodowej etiologii zaćmy. Po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego, PPIS, w dniu 29 kwietnia 2008 r., zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz pouczył, że przed wydaniem decyzji strony mogą wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pracodawca, [...] S.A., w której T. E. był zatrudniony, skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wniósł uwag. T. E., w piśmie z dnia 15 maja 2008 r. poinformował, że złożył odwołanie od treści orzeczenia lekarskiego do Głównego Inspektora Sanitarnego w [...] i wniósł o uzupełnienie dokumentacji. Następnie w dniu 29 września 2008 r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] ww. dostarczył osobiście pismo, w którym m.in. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie choroby zawodowej. Organ I instancji przychylił się do ww. wniosku i zawiesił postępowanie administracyjne, które na podstawie pisma Pana T. E. z dnia 31 sierpnia 2010 r. zostało – jak wyjaśnia organ - "wznowione" w dniu 17 września 2010 r., Następnie, organ I instancji po uzyskaniu ponownego stanowiska w sprawie zawartego w piśmie jednostki orzeczniczej I stopnia z dnia [...] października 2012 r., a także wyjaśnienia zawartego w piśmie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia 7 listopada 2012 r., zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie. T. E., pismem z dnia 14 stycznia 2013 r., wystąpił do PPIS o przekazanie jego sprawy do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz o zawieszenie postępowania w sprawie choroby zawodowej do dnia 15 maja 2013 r. W związku z powyższym, organ I instancji pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. poinformował o braku możliwości przekazania sprawy i zawiesił postępowanie administracyjne. T. E. zapoznał się z materiałem zgromadzonym w sprawie w dniu 8 września 2015 r., a następnie pismem z dnia 14 września 2015 r. zwrócił się "o wznowienie postępowania" w sprawie. Skierował też 14 września 2015 r. pismo, w którym zawarł szereg uwag m.in. dotyczących opisu stanowiska pracy, przebiegu postępowania administracyjnego, a także kserokopię zdjęcia. PPIS po podjęciu zawieszonego postępowania, przesłał powyższe pismo strony do Instytutu Medycyny Pracy w [...] w celu uzyskania stanowiska jednostki orzeczniczej. W dniu 8 stycznia 2016 r. Instytut Medycyny Pracy w [...], poinformował, iż przesłane dodatkowe informacje nie mają wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w opinii medycznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz wyjaśnił, iż stanowisko Instytutu w sprawie oddziaływania monitorów kineskopowych na stan zdrowia, zostało szczegółowo przedstawione w piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. W związku z powyższym, pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. PPIS ponownie zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz pouczył, że przed wydaniem decyzji strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. T. E. zapoznał się z aktami sprawy, następnie przesłał do wiadomości organu I instancji pismo z dnia 23 lutego 2016 r., adresowane do Instytut Medycyny Pracy w [...]. PPIS, na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz oceny narażenia zawodowego, wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. E. choroby zawodowej - choroby układu wzrokowego wywołane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi. Od powyższej decyzji T. E. odwołał się w dniu 11 kwietnia 2016 r. pismem z 7 kwietnia 2016 r. i wniósł o jej zmianę. Podniósł, że nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w opinii Instytutu Medycyny Pracy w [...], jakoby wystąpienie w jego przypadku uszkodzenia narządu wzroku powstało w wyniku procesów starzenia, zaskarżonej decyzji zarzucił brak merytorycznego medycznego uzasadnienia z jakiego powodu odmówiono przyznania choroby zawodowej. Jak wyjaśnił PWIS, zgodnie z art. 2351 k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym. PWIS zaś może wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli są spełnione dwie przesłanki: u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w obowiązującym wykaże chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej, albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Sprawa podejrzenia choroby zawodowej u T. E. była dwukrotnie rozpatrywana przez uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych na mocy § 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów jednostki orzecznicze tj.: [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy w [...], które przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi. Ww. jednostki orzecznicze I i II stopnia, w oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie oceny narażenia zawodowego nie znalazły podstaw do uznania zawodowej etiologii rozpoznanej u pacjenta zaćmy. W związku z powyższym wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., w którym uznał: "Na podstawie analizy przebiegu pracy zawodowej, oceny narażenia zawodowego, oceny dokumentacji medycznej dostarczonej przez pacjenta, badania podmiotowego i przedmiotowego oraz w oparciu o przeprowadzone badanie okulistyczne, brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu wzroku". Podobne stanowisko, jako jednostka II stopnia zajął Instytut Medycyny Pracy w [...], stwierdzając w uzasadnieniu wydanego orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. "Na podstawie przeprowadzonego badania okulistycznego, a także biorąc pod uwagę dane na temat narażenia zawodowego brak podstaw do uznania zmian w narządzie wzroku pana T. E. za następstwo warunków pracy". Ponadto, Instytut Medycyny Pracy w [...] analizując nadesłaną dokumentację (w tym pisma dołączone do protokołu przesłuchania T. E. z dnia 9 marca 2011 r.) w odpowiedzi z dnia 7 listopada 2012 r., potwierdził treść opinii nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., szczegółowo wyjaśniając powody zajęcia stanowiska o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego zaćmy obu oczu za chorobę zawodową. W dodatkowym uzasadnieniu ww. opinii medycznej, przywołano konkluzję z opinii sądowo - lekarskiej biegłego sądowego z dnia [...] stycznia 2010 r., wydanej przez lekarza specjalistę chorób oczu, w której jednoznacznie stwierdzono, że zgodnie z wiedzą medyczna praca przy monitorach nie jest uznawana za przyczynę powstania zaćmy. Jak wskazał organ, orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Zawarte zaś w odwołaniu, sugestie strony, która nie posiada wiedzy specjalistycznej, mimo że zostały poparte szerokim piśmiennictwem, nie mogą być przez organ traktowane jako kontrargument dla opinii medycznej lekarzy specjalistów zatrudnionych w jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych upoważnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych na podstawie ww. § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają wiedzę i kompetencje do oceny wpływu warunków pracy na zaistniałe schorzenie, a przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Z dokumentacji zgromadzoną w sprawie jednoznacznie wynika, że w analizowanym postępowaniu zarówno lekarz biegły sądowy badający pracownika w dniu 20 stycznia 2010 r. na polecenie Sądu Okręgowego w [...], jak i lekarze orzecznicy z jednostek orzeczniczych I i II stopnia upoważnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych, rozpatrujący sprawę podejrzenia choroby zawodowej u w/w zgodnie nie potwierdzili zawodowej etiologii schorzenia narządu wzroku - zaćmy. Zgodne stanowisko jednostek medycznych świadczy o wiarygodności i obiektywizmie wydanych opinii lekarskich. PPIS wielokrotnie zwracał się do jednostek uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych o zajęcie stanowiska. Z uzyskanych wyjaśnień bezsprzecznie wynika, że postulaty i zastrzeżenia zgłaszane przez Pana T. E. nie znajdują uzasadnienia. Jak wyjaśnił organ: "Potwierdzeniem tego jest m.in. stwierdzenie zawarte w piśmie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia 07.11.2012 r. cyt.: "Informacje zawarte w Protokole przesłuchania strony z dn. 09.03.2011 r. oraz w dokumentach złożonych przez zainteresowanego (opinia lekarsko-sądowa wydana na polecenie Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dn. [...].01.2010 r., opinia biegłego z zakresu BHP (...) zbiór artykułów z internetu (...) nie mają wpływu na stanowisko orzecznicze i nie upoważniają do uznania rozpoznanej u Pana T. E. zaćmy obu oczu za chorobę zawodową. W konkluzji opinii sądowo-lekarskiej — biegły sądowy lekarz specjalista chorób oczu stwierdza, że zgodnie z wiedzą medyczną praca przy monitorach nie jest uznawana za przyczynę powstawania zaćmy. (...) Podobnie załączone artykuły prasowe (jakkolwiek nie są źródłem wiedzy medycznej) nie wymieniają zaćmy jako następstwa pracy przy monitorze ekranowym" oraz wyjaśnienie dot. czynników fizycznych wprowadzanych do środowiska pracy przez komputery, a zwłaszcza monitory kineskopowe.". Odnosząc się do zawartego w odwołaniu postulatu zmiany zaskarżonej decyzji PWIS wyjaśnił, że nie ma uprawnienia do zmiany decyzji PPIS wbrew treści orzeczenia lekarskiego wydanego w sprawie - o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, na decyzję o stwierdzeniu choroby zawodową. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. PWIS uznał, że informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, jak i oceny narażenia zawodowego zostały należycie zebrane przez PPIS. Lekarze orzecznicy dokonali wnikliwej analizy środowiska pracy T. E. w przebiegu zatrudnienia, pod kątem jego wpływu na narząd wzroku. Przy ocenie stopnia prawdopodobieństwa związku stwierdzonego u pracownika schorzenia z jego pracą zawodową, lekarze orzecznicy posiłkowali się nie tylko nabytą wiedzą i własnym doświadczeniem, lecz również danymi literaturowymi, na temat występowania czynników szkodliwych podczas pracy z monitorami ekranowymi. PWPIS, po zapoznaniu się z całością dokumentacji nadesłanej w sprawie stwierdził, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., została wydana prawidłowo, a całe postępowanie dowodowe było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi regulującymi tryb postępowania w sprawach chorób zawodowych z uwzględnieniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tą decyzją nie zgodził się T. E., wnosząc pismem datowanym na 7 czerwca 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł, że organa nie przeprowadziły badania jego wniosku w sposób rzetelny. Wnosił o przesłuchanie wskazanych świadków. Wyjaśnił, że dostarczył "rysunek jak stały komputery i metraż, czyli Sanepid miał kawę na ławę i też nic a powinien PPIS wysłać tą panią albo inną żeby jeszcze raz zbadała razem z zainteresowanym i przedstawicielem Orange tak jak biegły sądowy bhp B. M. robił, z tym tylko, że był dość rzutki i mierzył odległości, wymiary pomieszczeń, robił zastrzeżenia...a powinno być.., na niekorzyść [...] a jak się później okazało nic z tego w opinii nie napisał, czyli robił cyrk, żeby mu coś dali ( szkoda, że go nie nagrałem byłby dobry dowód dla CBA ), dlatego wnoszę aby sąd go przesłuchał jako świadka, że był w pomieszczeniach i co widział, np. widział, że na XV piętrze siedziałem na półpiętrze technicznym on na to zwrócił uwagę i zauważył kable pod podwójną podłogą i tam pracownik nazwijmy stacjonarny tylko ileś godzin może przebywać nie 12, podał to w swojej opinii a nie napisał, że ja przebywałem 12. Przytaczał tylko przepisy jak powinno być, widocznie miał ściągę ale można z tego skorzystać dlatego przekazałem to Sanepidowi. Niech min Z. i M. K. wyda opinię o nim czy on jest bezłapówkowiec, bo jak się żegnaliśmy to behapowiec [...] brał od M. telefon, czego np. nie robiłem ja, a ponieważ i Powiatowy i Wojewódzki Inspektor powołują się na jego opinię wypadałoby to zbadać czy jest wiarygodna. Poza tym tam i sędzia była przekupiona bo pomagała M." Skarżący wyraził ponadto "nadzieję, że Wysoki Sąd wskaże tego urzędasa, dzięki, któremu niesłusznie nie pobieram ekwiwalentu za chorobę zawodową i skaże go na karę zabrania 2 letnich poborów. Moim bhapowcem w [...] był wieloletni pracownik [...] p. O. i on mi mówił, ze tego, że zepsuli mi oczy by nie przepuścił, a ten nowy bhapowiec z [...], lata i ma pełne pory, żeby go Francuzi nie zwolnili i przekupuje biegłych." Podkreślił, ze "że jak przyszedłem do pracy w "[...]" zaćmy nie miałem i gdyby nie zjawili się Francuzi to miałbym 2 x wyższą emeryturę, zaćmy bym nie miał i utrwalonego migotania przedsionków, której to choroby nieuleczalnej nabawiłem się w Sądach, co mi z UE i strefy Szengen jak nigdzie nie byłem, a autostradami, które myśmy wybudowali za ciężkie pieniądze jeżdżą Niemcy i Francuzi. Za te pieniądze to powinno być 5 razy tyle autostrad ile wybudowali, jeden wielki przekręt. Z moich pieniędzy bo mi za dobrze nie płacili [...] wybudowała 2 wieżowce w Centrum (Downtown) na [...] i [...], Przyszedł Francuz i sprzedał - ja roszczę pretensje, że 2 pokoje na [...] na najwyższym piętrze są moje, gdyż chciałem tam urządzić pracownię malarską jak pójdę na emeryturę, mam talent w tym kierunku a tak to Francuz popsuł mi oczy, zaćma to są sztuczne soczewki czyli protezy i ta zaćma mi do tego czasu wychodzi, tzw zaćma wtórna. Sprzedał moje pokoje na Twardej to niech mi kupi w budynku obok 2 pokoje na ostatnim piętrze. Za moje pieniądze TP kupił tomograf do przychodni miałem z przychodni i tomografu do śmierci korzystać jako emeryt, Francuz dziad sprzedał to samo z telefonem stacjonarnym, miałem mieć go do końca życia, zabrał, ale czego ja to piszę a to po to aby Wysoki Sąd firmy [...] nie szkodował, tylko liczył po najwyższych cenach i tak od 1.08.2004 ( 31.07.2004 mnie zwolnił po 8 latach okazało się, w Sądzie, że niesłusznie) domagam się choroby zawodowej w wysokości 8 tys zł ( ca. 2000 euro ) Wynagrodzenie inżyniera IT w sektorze telekomunikacyjnym jest 13 tys zł, zgadzam się na 8tys zł np. tyle emerytury dostał J. O. nie zwracając się o podwyżkę, gdyż mam 2045 zł netto emerytury ( wstyd, żeby inżynier IT pracujący we francuskiej firmie miał tak niska emeryturę i nie stać mnie nawet na obiady w restauracji gdyż gotować nie umiem i ostatni obiad składający się z pierwszego dania, drugiego, deseru i kompotu jadłem w 2004 rok, a tak to tylko suchy prowiant, a gdzie mieszkanie, lekarstwa a powinno mnie na obiad, w restauracji stać z butelką wina jak Francuza, taką UE to ja mam gdzieś.". Skarżący zaproponował, aby "Sąd mój pozew wysłał do Prezesa i Rady Nadzorczej we Francji, może będzie hojniejszy i da emeryturę Francuską ale nie mniej niż 2000 euro i jak nie może dać domu na Francuskiej Riwierze to niech da na Martynice albo Guadelupie, dom i muczacze do sprzątania i gotowania, i zapewni opiekę zdrowotną, żebym miał godne życie na starość i ja będę malował krajobrazy karaibskie ubędę się integrował z Francuzami, gdyż 2 miesiące mi brakło bym się urodził we Francji ( ojciec był 18 lat mama 8 a brat 6lat we Francji po wojnie wrócili) i tak mi te Francuzy dokuczyli, latają przekupują sędziów, biegłych, żeby mi tylko choroby zawodowej nie dać, która w 100% mi się należy - czekam, żeby Francuzi to naprawili." Skarżący uważa, że "Sanepid nie powinien wydawać orzeczeń na choroby zawodowe z uwagi na niski poziom o czym sami piszą, a powinny wydawać wysoko specjalizowane Instytuty w tym wypadku od chorób oczu, a nie Instytut Medycyny Pracy z [...], który okulistykę ma na niskim poziomie, profesorowie są ale od toksykologii a okulistyką to w lesie". Skarżący wyraził również opinię, że "I hope PISowcy a tu trzeba z tym skończyć pani premier S. i Z. weźmie się za nich i tym podobnych, jak Sanepid nie ma nic na sumieniu to nie ma się co obawiać.". Jednocześnie wniósł o to, by "Z uwagi, że jest sezon urlopowy i nie wiem gdzie będę podaję kontakt do siebie, gdybym miał np. wpłacić jakąś kwotę do Sądu proszę przesłać smsa na tel [...] i podać kwotę i nr konta.". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i w obszernej odpowiedzi wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane decyzje organów obu instancji są prawidłowe i zgodne z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że istota sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprowadza się do ustalenia zakresu luzu decyzyjnego i swobodnego orzekania organów Inspekcji Sanitarnej w zakresie stwierdzania choroby zawodowej, jak również związania organów w tych granicach orzeczeń lekarskich o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej: "rozporządzenie") właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, wymienionych w tym rozporządzeniu. Lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do: 1) pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy zawodowej pracownika lub byłego pracownika, w tym pracę w godzinach nadliczbowych, dane o narażeniu zawodowym, obejmujące także wyniki pomiarów czynników szkodliwych wykonanych na stanowiskach pracy, na których pracownik był zatrudniony, stosowane przez pracownika środki ochrony indywidualnej, a w przypadku narażenia pracownika na czynniki o działaniu uczulającym (alergenów) - także o przekazanie próbki substancji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań diagnostycznych; 2) lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - w zakresie dokonania uzupełniającej oceny narażenia zawodowego oraz o udostępnienie dokumentacji medycznej wraz z wynikami przeprowadzonych badań profilaktycznych; 3) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - o udostępnienie dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej; 4) właściwego państwowego inspektora sanitarnego - w zakresie oceny narażenia zawodowego, zwłaszcza na podstawie dokumentacji archiwalnej oraz informacji udostępnianej na jego wniosek przez odpowiednie jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej i służby medycyny pracy w odniesieniu do zakładów pracy, które uległy likwidacji; 5) pracownika lub byłego pracownika - w zakresie uzupełnienia wywiadu zawodowego przeprowadzonego przez lekarza wykonującego zawód w ramach wykonywania działalności leczniczej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym albo właściwego państwowego inspektora sanitarnego wydającego skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej organ państwowej inspekcji sanitarnej wydaje na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Wyżej wskazany ust. 2 § 8 rozporządzenia określa więc jednoznacznie, że wyłącznie w wypadku uznania przez państwowego inspektora sanitarnego braku wystarczającego materiału dowodowego może on podejmować określone w przepisie czynności dodatkowe. Jeżeli ocena orzeczenia lekarskiego pozwala na uznanie, że nie jest ono wątpliwe w świetle dowodów, na podstawie których – zgodnie z cyt. w. § 6 ust. 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia) – lekarz wydawał orzeczenie, wówczas inspektor sanitarny jest treścią takie orzeczenia związany i nie może sam przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego w zakresie objętym orzeczeniem lekarskim. Nie jest kwestionowane w orzecznictwie sądowym, że organa administracji publicznej, prowadzące postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie mają prawa do dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącego do odmiennego rozpoznania choroby zawodowej, jeżeli nie budzi ona wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (tak np. słusznie NSA w wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., II OSK 2237/14 CBOSA). Co więcej, organ administracji nie ma niezbędnej wiedzy specjalistycznej do dokonywania oceny dokumentacji lekarskiej, zaś orzeczenia lekarskie nie są aktem administracyjnym i nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej, zaś organ państwowej inspekcji sanitarnej wydając decyzję jest związany jej treścią i nie ma prawa swobodnej oceny dokumentacji lekarskiej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 grudnia 2013 r., II SA/Ol 961/13, wyrok WSA w Łodzi z 1 sierpnia 2013 r., III SA/Łd 432/13). Prawidłowo więc, w ocenie tut. Sądu PPIS w dniu 31 października 2007 r. przesłał formularze kart oceny narażenia zawodowego wraz ze skierowaniem T. E. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Zgodnie z obowiązującym prawem [...]WOMP w [...] wydał w dniu [...] grudnia 2007 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u T. E. choroby zawodowej - układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi. W związku z tym, że skarżący z taką opinią się nie zgodził, poddana ona została weryfikacji przez organ orzeczniczy II instancji - Instytut Medycyny Pracy w [...], który podtrzymał stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia i w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. równie stwierdził brak podstaw do rozpoznania u T. E. zawodowej etiologii zaćmy. W związku ze stanowiskiem skarżącego, PPIS uzyskał ponadto ponowne stanowisko w sprawie od jednostki orzeczniczej I stopnia - dnia [...] października 2012 r., a także wyjaśnienia Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. W zakresie negatywnej oceny skarżącego, odnośnie ww. orzeczeń lekarzy, PPIS przesłał pismo skarżącego z 14 września 2015 r. (zawierające szereg uwag m.in. dotyczących opisu stanowiska pracy, przebiegu postępowania administracyjnego, a także kserokopię zdjęcia) do Instytutu Medycyny Pracy w [...] w celu uzyskania stanowiska jednostki orzeczniczej. W dniu 8 stycznia 2016 r. Instytut Medycyny Pracy w [...], poinformował, iż przesłane dodatkowe informacje nie mają wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w opinii medycznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz wyjaśnił, iż stanowisko Instytutu w sprawie oddziaływania monitorów kineskopowych na stan zdrowia, zostało szczegółowo przedstawione w piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto opinia biegłego sądowego, wydana w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym, Wydział [...], sporządzona na zlecenie tegoż Sądu, z dnia [...] stycznia 2010 r., przez lekarza specjalistę chorób oczu, w której jednoznacznie stwierdzono, że zgodnie z wiedzą medyczna praca przy monitorach nie jest uznawana za przyczynę powstania zaćmy. Zasadnie więc - i po wyczerpaniu prawem przewidzianego trybu postępowania przed jednostkami orzeczniczymi - PPIS, na podstawie ww. opinii lekarzy orzeczników i orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz oceny narażenia zawodowego, wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. E. choroby zawodowej - choroby układu wzrokowego wywołane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi. W ocenie Sądu postępowanie przed organem I, jak i II instancji było przeprowadzone bardzo starannie i w sposób uwzględniający interes skarżącego. Uzasadnienia obu decyzji są wyczerpujące i obiektywne. Nie można też uznać w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że przedkładane przez skarżącego wydruki z artykułów zamieszczanych na stronach internetowych mogą w jakikolwiek zaprzeczać prawdziwości lub słuszności stwierdzeń, zawartych w ww. ekspertyzach orzeczniczych jednostek nie tylko powołanych do takiego celu, ale również wyspecjalizowanych w zakresach objętych orzeczeniami. Dlatego też, organa orzekające w sprawie słusznie uznały, że brak jest przesłanek do ponownego badania sprawy przez inne jednostki, pomimo wniosku skarżącego w tym zakresie. W sposób uzasadniony treścią opinii lekarskich uznały tez o braku podstaw do uznania żądania T. E.. Z powyższych przyczyn uznać należy również prawną poprawność decyzji organu II instancji, utrzymującej w mocy orzeczenie pierwszo instancyjne. Nadając treści skargi prawnicze znaczenie, należy w ocenie tut. Sądu uznać również, co następuje. Niezasadny był zarzut skarżącego, którego treść odpowiada zarzutowi naruszenia art. 104 § 2 i art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, gdyż istota ta została przez organa obu instancji prawidłowo rozpoznana, zaś rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o prawem przewidziane dowody i na podstawie zgromadzonych, a niezbędnych dokumentów urzędowych w postaci opinii lekarsko – orzeczniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje ponadto, że organa obu instancji nie naruszyły art. 8 k.p.a., dlatego, że organ I i II instancji w pełni odniósł się do treści żądania skarżącego i przeprowadził poprawnie postępowanie dowodowe w sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że przez odniesienie się do zarzutów rozumieć należy nie tyle ich przytoczenie, co uzasadnienie stanowiska odmiennego, a to organ uczynił. Wobec należytego wyjaśnienia przez oba organa podstaw prawnych i faktycznych decyzji, decyzjom obu instancji nie można zarzucić naruszenia art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organa obu instancji nie naruszyły również zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 i prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7, ani zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, dokonana w uzasadnieniach obu decyzji analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy uwzględnia nie tylko ustalony na podstawie wymaganych prawem dowodów stan faktyczny, ale dokonuje także prawidłowej subsumcji prawnej. Powyższe uzasadnia również brak naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności faktycznych. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.