VII SA/Wa 153/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas Sędziowie: WSA Artur Kuś WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi P.sp. z o. o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P.Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: "Spółka") od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2019 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia, po wszczęciu postępowania na wniosek Spółki, nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika na ścieki sanitarne, na działce nr ewid. [...], w miejscowości N.. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. GINB wyjaśnił, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a., dotyczącym stwierdzenia nieważności, w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Powołał się na art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "Pr. bud."), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 3 Pr. bud. powyższą decyzję inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor K. C. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Uzyskał również decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości L., obręb [...]. Zatem nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Pr. bud. W ocenie GINB, analiza akt sprawy nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r., o warunkach zabudowy. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do rodzaju zabudowy (dopuszczalna zabudowa mieszkalna jednorodzinna; projektowana - zabudowa mieszkalna jednorodzinna), co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (wymagana - do 0,1; projektowana - 0,1 - proj. bud. wskaźnik zainwestowania terenu, str. 32), co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - wysokość zabudowy mieszkaniowej maksymalnie 8,0 m do kalenicy głównej od naturalnej warstwy terenu przy wejściu do budynku; projektowana - 7,91 m - proj. bud. Przekrój A-A, rys. 4, str. 48), co do szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego (dopuszczalna - 13,0 m z tolerancją 20%; projektowana - 7,86 m od strony działki drogowej nr ewid. [...] oraz 12,79 m od strony działki drogowej nr ewid. [...] - proj. bud. Projekt, zagospodarowania terenu, str. 33; proj. bud. rzut parteru (rysunek zamienny, str. 40), co do geometrii dachu (dopuszczalny - dach dwuspadowy (w dobudowanym do zasadniczej bryły budynku mieszkalnego garażu dopuszcza się jego przekrycie dachem pulpitowym lub płaskim), układ kalenicy - prostopadle do drogi (działki nr ewid. [...]) kąt nachylenia połaci minimalnie 30°, maksymalnie 45°; projektowany - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 40° - projekt budowlany - Rzut dachu - rys. nr 3, str. 42). Tym samym nie naruszono rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Organ przywołał § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z p. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w myśl którego, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271- 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany został w odległości od 14,06 do 14,10 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości od 6,00 m do 7,91 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 12,00 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości ok. 10,00 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 10,00 m od granicy działki [...] (proj. bud. zagospodarowanie terenu, str. 33). Zatem nie doszło także do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała ponadto, że projektowany zbiornik na nieczystości ciekłe usytuowany został w odległości 2,0 m od granicy działek nr ewid. [...] oraz [...] (proj. bud. zagospodarowanie terenu, str. 33). Nie naruszono w sposób rażący również art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 36 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu oraz oświadczenia Spółki wynika, że przez działkę nr ewid. [...] sąsiadującą z działką inwestycyjną nr ewid.[...] przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia relacji [...] -"[...]" o średnicy DN 200 oraz ciśnieniu nominalnym 6,3 MPa. Zwrócił uwagę, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055). Organ powołał się na § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia z 30 lipca 2001 r., zgodnie z którym dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. W myśl § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 r. jego przepisów nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed dniem 12 grudnia 2001 r.) i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Jak natomiast wynika z akt sprawy, przedmiotowy gazociąg został wybudowany w 1991, a protokołem z 29 listopada 1991 r. został przyjęty - przekazany do eksploatacji. Do gazociągu nie stosuje się unormowań, obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji, rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, w tym przepisów, na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu. Ponadto przedmiotowy gazociąg nie został objęty również unormowaniami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U z 1995 r. Nr 139, poz. 686). Zgodnie z brzmieniem § 91 tego rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się m.in. do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed 22 grudnia 1995 r.), a także gazociągów, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. GINB podał, że w dacie zrealizowania oraz przekazania gazociągu wysokoprężnego relacji [...] -"[...]" DN 200, PN 6,3 MPa do eksploatacji obowiązywało rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. Nr 45, poz. 243 z p. zm., data wejścia w życie: 10 sierpnia 1989 r.). Zgodnie z wymaganiami określonymi w tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z 1989 r., bezpieczna odległość oddzielenia wolnostojących budynków mieszkalnych i budynków pomocniczych (stodoły, szopy itp.) od gazociągów, o średnicy nominalnej gazociągu do 300 mm i ciśnieniu 6,3 MPa powinna wynosić 15 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został usytuowany w odległości od ok. 10,50 m do ok. 12,50 m od gazociągu wysokoprężnego Ø 200, 6,3 MPa, relacji [...] -"[...]", a zatem w odległości mniejszej od ok. 2,5 m do ok. 4,5 m niż bezpieczna odległość oddzielenia wolnostojących budynków mieszkalnych i budynków pomocniczych (stodoły, szopy itp.) od gazociągu, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" - powyżej DN 150 do DN 300, wyznaczona w oparciu o przepisy ww. przepisy rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Powyższa odległość jest jednak większa niż szerokość strefy kontrolnej wyznaczonej w oparciu o § 9 ust. 6 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r., zgodnie z którym szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" - powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6 m. Zdaniem GINB, nie sposób uznać, aby skutki naruszenia odległości wynikającej z rozporządzenia nieobowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, w sytuacji, gdy zachowane są normatywy odległościowe obowiązujące w dacie wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Literalne brzmienie przepisu § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 r., wyklucza możliwość zastosowania wymagań określonych w nowych przepisach jedynie wobec gazociągów i urządzeń z nimi związanych, jeżeli gazociągi te wykonane zostały na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, a nie wobec zabudowy sąsiadującej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie ma żadnej podstawy, aby dla obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu tych sieci stosować normatywy odległościowe wynikające z nieobowiązujących już przepisów. Zatem nie doszło także do rażącego naruszeniem prawa, w zakresie dotyczącym odległości, w jakiej należy sytuować budynki od gazociągów. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust 4 Pr. bud. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu skarżącej spółki, że oświadczenie osoby występującej o wydanie pozwolenia na budowę, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było niekompletne i brak było wskazania numeru aktu notarialnego, na podstawie którego inwestor uzyskał tytuł prawny do nieruchomości. GINB wyjaśnił, że inwestor w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał, że jego prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną wynika z tytułu prawa własności. Analiza wzoru oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy inwestor prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną wywodzi z tytułu prawa własności nie ma obowiązku wskazywania dokumentu potwierdzającego to prawo. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył kopię aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości z [...] października 2010 r., Rep. A nr [...] sporządzonego przez notariusza Z. P., z którego wynika, że inwestor nabył nieruchomość inwestycyjną. Ponadto organ ustosunkował się także do zarzutu Spółki, dotyczącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w związku z brakiem w projekcie budowlanym rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych. Organ podkreślił, że w myśl § 12 ust 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, część rysunkowa projektu budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną, instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych - wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. GINB biorąc pod uwagę, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nie zawiera projektu instalacji wewnętrznych, stwierdził, że ww. decyzja organu stopnia podstawowego została wydana z naruszeniem § 12 ust 1 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wskazując na przesłanki rażącego naruszenia prawa zaznaczył, że skutki stwierdzonego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Negatywne skutki związane z powyższym naruszeniem dotyczyć będą jedynie użytkowników obiektu budowlanego inwestora – K. C.i nie wpływają na prawa i obowiązki osób uprawnionych do działek sąsiadujących z działką inwestycyjną. Powyższemu naruszeniu nie sposób przypisać cech rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu, strona skarżąca ma rację, wskazując na naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. z uwagi, że projekt zagospodarowania terenu nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów wymienionych w powyższym przepisie i nie przedstawia istniejących sieci uzbrojenia terenu. Jednakże powyższemu naruszeniu również nie sposób przypisać cech rażącego naruszenia prawa. Kolejno odniósł się do zarzutu odwołania, wskazującego, że decyzja została również wydana z naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Prawa budowlanego, w brzemieniu wówczas obowiązującym, z powodu niekompletności projektu budowlanego. Inwestor jedynie częściowo spełnił obowiązek dostarczenia oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, gazu, ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu dodo akt sprawy złożono jedynie warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz oświadczenie Gminy [...] - zarządcy dróg gminnych, o możliwości połączenia działki nr [...] z drogą gminną. Pozostałych oświadczeń brak. GINB wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Pr. bud., projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Inwestor do projektu budowlanego dołączył warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E.S.A. Oddział w [...] z [...] grudnia 2010 r., oraz oświadczenie Urzędu Gminy [...] z [...] kwietnia 2011 r., o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Z projektu budowlanego wynika, że w ramach spornej inwestycji inwestor przewidział "zaopatrzenie w wodę - tymczasowo z własnego ujęcia wody (...) odprowadzenie ścieków - do zbiornika na ścieki sanitarne oraz zasilenie w energię cieplną - kotłownia lokalna - Eko groszek" (proj. bud. opis do projektu zagospodarowania działki, str. 31). Podkreślił przy tym, że oświadczenia, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 Pr. bud. oraz określenia warunków przyłączenia do sieci nie są stanowiskami organów, wymaganymi przez przepisy szczególne, lecz ustosunkowaniem się właściwych jednostek gospodarczych do przedstawionych im potrzeb przygotowywanej inwestycji. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 3 Pr. bud. W konsekwencji, GINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się P.Sp. z o.o. z siedzibą w T. wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 16 sierpnia 2019 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na treść zaskarżonej decyzji: - § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97 poz. 1055) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że jeżeli gazociągi zostały wybudowane przed 12 grudnia 2001 r., to przepisy powyższego rozporządzenia nie powinny znaleźć zastosowania jedynie wobec gazociągów i urządzeń z nimi związanych, podczas gdy przepisów rozporządzenia nie powinno się stosować również wobec zabudowy sąsiadującej z takim gazociągiem; - § 9 ust. 6 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie; - § 5 rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r., Nr 45 poz. 243) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie "polegające na uznaniu, że przedmiotowy budynek mógł zostać posadowiony w odległości minimum 3 m. od gazociągu zamiast odległości 15 m"; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy i § 5 ww. rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez uznanie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uzgodnień z operatorem sieci gazowej i bez sprawdzenia, że projektowany budynek znajduje się w obszarze strefy ochronnej gazociągu, nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę może zostać wydana, pomimo że w projekcie budowlanym złożonym przez inwestora brak szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych, wymaganych przez przepisy rozporządzenia, co wbrew ocenie organu stanowiło rażące naruszenie prawa przez organ wydający pozwolenie na budowę; - art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Pr. bud. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędną wykładnię, pozwalającą organowi na przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę może zostać wydana, pomimo niekompletności projektu budowlanego i nie stanowi to rażącego naruszenia prawa; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędną wykładnię, pozwalającą na uznanie, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, kiedy zatwierdzony w przedmiotowym postępowaniu projekt zagospodarowania terenu nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów wymienionych w powyższym przepisie. Ponadto, pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organ wadliwie uznał, że nie ma podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co doprowadziło do uznania, że decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r. nr [...], nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m.in., że swój interes prawny wywodzi z faktu, że przez działki nr [...] i [...] w obrębie [...] przebiega czynny gazociąg wysokiego ciśnienia relacji [...]-[...] o średnicy DN 200 oraz ciśnieniu normalnym 6,3 MPa, którego jest operatorem. Powyższe działki powstały w wyniku podziału działki nr [...], zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości inwestycyjnej. W wyniku posadowienia na podstawie zaskarżonej decyzji na działce [...] domu jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki, naruszona została strefa ochronna (kontrolowana) gazociągu. Wskazała, że przedmiotowy gazociąg został wybudowany w 1991 r., na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę z [...] września 1989 r. Posiada protokół odbioru i przekazania do użytkowania sporządzony 29 listopada 1991 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, budynek został posadowiony w odległości mniejszej od około 2,5 do około 4,5 metra niż bezpieczna odległość oddzielenia wolnostojących budynków mieszkalnych i budynków pomocniczych od przebiegającego przez nieruchomość gazociągu. Jednak w ocenie organu, przepisy rozporządzenia z 1989 r. nie mają zastosowania do przedmiotowego budynku, a znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, zgodnie z którymi szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem DN - powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6 metrów (przepis § 9 ust.6 pkt 1 lit. b rozporządzenia). Na skutek błędnie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazana nieruchomość została zabudowana budynkiem mieszkalnym w strefie ochronnej gazociągu, co w związku z możliwymi zagrożeniami związanymi z wystąpieniem awarii sieci gazowej stanowi skutek społeczno – ekonomiczny, niemożliwy do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ powołując się na literalne brzmienie § 89 rozporządzenia z 2001 r., wskazał, że wyklucza on możliwość zastosowania wymagań określonych w nowych przepisach jedynie wobec gazociągów i urządzeń z nimi związanych, jeżeli gazociągi te wykonane zostały na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, a nie wobec zabudowy sąsiadującej. Zdaniem organu w odniesieniu do obiektów sąsiadujących z gazociągiem powinno się stosować nowe przepisy. W ocenie skarżącej, powyższa wykładnia jest sprzeczna z wyrokiem NSA z 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1688/13. Ponadto wykładnia pozwalająca na takie wybiórcze stosowanie przepisu do różnych obiektów nie pozwala na spełnienie celu, który powinien realizować wskazany przepis. Nieuzasadnionym pozostaje również ze względów praktycznych wskazanie mniejszej strefy ochronnej w stosunku do tego samego gazociągu, wybudowanego w technologii, której zastosowanie uzasadniało w momencie jego posadowienia przyjęcie 15 m. odległości od obiektów terenowych. Powyższe ograniczenia są uzasadnione zasadami bezpieczeństwa powszechnego. Skoro prawodawca, wprowadzając rozporządzenie z 24 czerwca 1989 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, określił, że minimalna odległość podstawowa danych gazociągów ułożonych w ziemi od obrysów obiektów terenowych wynosi 15 m., to niezgodna z celem instytucji stref ochronnych (kontrolowanych) jest wykładnia przepisu § 89 rozporządzenia z 2001 r., pozwalająca na zabudowę nieruchomości bez zachowania ww. odległości w stosunku do gazociągów wybudowanych w okresie obowiązywania rozporządzenia z 1989 r. W ocenie strony skarżącej, prawidłowość przedstawionej przez skarżącą wykładni potwierdzają pośrednio przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640). Celem wprowadzenia rozporządzenia było uporządkowanie w jednej regulacji odległości stosowanych do gazociągów budowanych w różnych okresach. Zgodnie z § 110 pkt 1 ww. rozporządzenia, dla gazociągów wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę - stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Natomiast z tabeli nr 1 zawartej w załączniku nr 2 do rozporządzenia wskazano, że strefa kontrolowana dla gazociągów o ciśnieniu powyżej 0,4 MPa wybudowanych przed 2001 r., jest minimum taka, jak określona właśnie w rozporządzeniu z 1989 r. Niezgodna z zasadą racjonalnego prawodawcy byłaby wykładnia, według której strefa ochronna (kontrolowana) gazociągu, której zadaniem jest zapobieżenie wystąpieniu awarii gazociągu i ochrona okolicznych mieszkańców przed skutkami tej awarii, dla tego samego gazociągu do 2001 r. miałaby szerokość 30 m (po 15 m. z każdej strony), od 2001 do 2013 r. miałaby tylko 6 m., by od 2013 r. znowu wzrosnąć. Strona podkreśliła, że istotą stref ochronnych nie jest ograniczenie właściciela w wykonywaniu swojego prawa własności, ale zapewnienie minimalnych warunków bezpieczeństwa. Rozpoznając odwołanie organ uznał, że doszło do naruszeń przepisów dotyczących treści projektu budowlanego, przyznając rację skarżącej, co do naruszenia: - § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 220 poz. 2181) w brzmieniu w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W projekcie budowlanym złożonym przez inwestora brak było szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych; - art. 34 ust.3 pkt 1 Pr. bud. Inwestor nie dołączył projektu odnośnie sieci uzbrojenia terenu w zakresie przyłącza do ujęcia własnego wody do budynku, przyłącza kanalizacji sanitarnej z projektowanego budynku do projektowanego zbiornika na ścieki sanitarne, jak również przyłącza instalacji elektrycznej. - art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b ww. ustawy. Inwestor jedynie częściowo spełnił obowiązek dostarczenia oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, gazu, ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci, a także oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Zatem wbrew argumentom organu, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo naruszenia powyższych przepisów (co przyznaje sam organ) ma charakter naruszenia rażącego. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę [...] (bez weryfikacji usytuowania projektowanych obiektów z obowiązującymi minimalnymi odległościami sieci gazowych od obiektów terenowych, bez zastosowania przepisów odpowiedniego rozporządzenia regulującego minimalne odległości zabudowy, co doprowadziło do zezwolenia na budowę obiektu w obrębie strefy ochronnej gazociągu, jak również z pominięciem istotnych braków projektu budowlanego), bez wątpienia stanowiło rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżona decyzja (i decyzja organu I instancji) nie naruszała prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że tut. Sąd orzeka w niniejszej sprawie ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2165/20, uchylającym wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2138/19. Jako sąd meriti jest więc w ramach orzekania związany oceną i wykładnią prawną oraz wskazaniami, zawartymi w ww. wyroku NSA (art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a.). NSA w sposób wiążący przesądził, że "rozbieżności w orzecznictwie świadczą o wątpliwościach interpretacyjnych dotyczących rozumienia i stosowania § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 r. Przyjęcie przez organ wydający decyzję z dnia 27 kwietnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę, jednego z dopuszczalnych w orzecznictwie stanowisk, w zakresie wykładni § 89, nie może być więc traktowane, jako oczywiste naruszenie prawa". Do takiej oceny prawnej NSA doszedł dokonując wyczerpującej analizy rozbieżnych w judykaturze stanowisk na tle relacji przepisów § 9 oraz § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. NSA przesądził również, że z uwagi na ww. brak oczywistości naruszenia prawa, zbędnym stało się rozważanie społeczno-gospodarczych skutków kwestionowanej co do ważności decyzji, a w konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzja ta obarczona jest wadą w postaci rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wiążąco w niniejszej sprawie zostało też przez NSA przesądzone, że o tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie była w omawianym zakresie obarczona wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, świadczy również to, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie budynku było zgodne z decyzją o warunkach zabudowy terenu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej miał w tej sytuacji prawo zakładać, że zdaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, lokalizacja budynku nie narusza przepisów odrębnych (art. 61 § 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Naczelny Sąd Administracyjny ocenił prawnie, że wobec tego, że organ stosował przepisy rozporządzenia z 30 lipca 2001 r., to miał podstawy do uznania, że lokalizacja projektowanego budynku poza strefą kontrolowaną, w rozumieniu § 2 pkt 5, oznacza zachowanie założonych przez prawodawcę warunków bezpieczeństwa w odniesieniu do budynku (§ 9 ust. 4 oraz art. 9 ust. 6 pkt 1 lit. b), jak i zagwarantowanie operatorowi sieci gazowej podejmowanie czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu (§ 2 pkt 6 i § 9 ust. 3). W uzasadnieniu ww. wyroku NSA zwrócił również uwagę na to, że "projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane, która ma obowiązek sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"). Do projektu dołączone zostało, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". W związku z tym, wiążąco zostało przesądzone, że uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że zgodność pozwolenia na budowę z przepisami rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r. nie pozwala na ocenę o rażącym naruszeniu prawa w zakresie usytuowania budynku w odniesieniu do sieci gazowej było prawidłowe. Tym samym, za niezasadne uznać należy zarzuty pełnomocnika skarżącej z pkt. 1. a – c skargi. Odnośnie zarzutu, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącej w ostatnim akapicie pkt. 1 petitum skargi, wskazać należy na to, że NSA jednoznacznie przesądził również w ww. wyroku, że skoro przyjęcie przez organ podstawy materialnej z § 9 ust. 4 rozporządzenia z 30 lipca 2001 r. nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, to brak ustaleń okoliczności faktycznych wykraczających poza przesłanki materialne z norm § 9 ust. 4 oraz § 9 ust. 6 pkt 1 lit. b również nie stanowił rażącego naruszenia prawa procesowego. Dlatego też również i ten zarzut był niezasadny. Odnosząc się do kwestii zarzucanego organowi naruszenia § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę może zostać wydana, pomimo że w projekcie budowlanym brak szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych, wymaganych przez przepisy rozporządzenia, stwierdzić należy, co następuje. Słusznie zauważył GINB w zaskarżonej decyzji, że powyższy brak szczegółowego ujęcia w projekcie budowlanym instalacji wewnętrznych stanowił naruszenie § 12 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., ale nie było to naruszenie o rażącym charakterze, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Poprawnie bowiem wskazał organ odwoławczy, że omawiane naruszenie nie wywołuje społeczno gospodarczych skutków, niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. W takim też zakresie wyjaśnienie organu, że negatywne skutki braku szczegółowego ujęcia w projekcie instalacji wewnętrznych dotknąć mogą jedynie użytkowników obiektu, ale nie wywrą skutków na zewnątrz; w szczególności są obojętne dla osób trzecich (np. właścicieli nieruchomości sąsiednich) było poprawne. Należy też podkreślić, że taka wada projektu budowlanego obciążą projektanta, ponoszącego odpowiedzialność za sporządzony projekt budowlany. Skoro uprawniony projektant złożył wymagane prawem oświadczenie o zgodności projektu budowlanego z przepisami, to organ administracji architektoniczno budowlanej był tym związany. Jak słusznie wyjaśnił WSA w Warszawie w wyroku z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 597/18 (CBOSA), organ nie bada projektu budowlanego, ale wyłącznie jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Za projekt i jego zgodność z prawem odpowiada bowiem wyłącznie projektant, a organ administracji architektoniczno budowlanej nie ma obowiązku szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. Należy bowiem przypomnieć, że w wyniku zmiany art. 35 Pr. bud. przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymogami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Kontrola przez organ projektu architektoniczno budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 Pr. bud., ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Ponadto, w ramach sprawdzenia organu w trybie wówczas obowiązującego art. 35 ust. 1 Pr. bud. mieściła się wyłącznie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Pr. bud. projekt budowlany powinien zawierać oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych i oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Słusznie więc w tym zakresie wyjaśnił GINB, że inwestor do projektu budowlanego dołączył warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E.S.A. Oddział w G. z 15 grudnia 2010 r., oraz oświadczenie Urzędu Gminy [...] z 6 kwietnia 2011 r., nr [...], o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Jak zaś wynika z projektu budowlanego, inwestor przewidział "zaopatrzenie w wodę - tymczasowo z własnego ujęcia wody (...) odprowadzenie ścieków - do zbiornika na ścieki sanitarne oraz zasilenie w energię cieplną - kotłownia lokalna - Eko groszek". Z tego też powodu, zarzut pełnomocnika skarżącej naruszenia "art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Pr. bud. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędną wykładnię, pozwalającą organowi na przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę może zostać wydana, pomimo niekompletności projektu budowlanego i nie stanowi to rażącego naruszenia prawa" nie był zasadny. Umknęło ponadto uwadze pełnomocnika skarżącej, że oświadczenia, o których mowa w ówcześnie obowiązującym art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3b Pr. bud. załączało się do projektu budowlanego nie obowiązkowo, ale "stosownie do potrzeb" (ust. 3 art. 34 Pr. bud.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "przez jego błędną wykładnię, pozwalającą na uznanie, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji kiedy zatwierdzony w przedmiotowym postępowaniu projekt zagospodarowania terenu nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów wymienionych w powyższym przepisie" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, co następuje. Zgodnie z ww. przepisem w brzmieniu na dzień wydawania decyzji, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Lapidarnie odniósł się organ do tego, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie zawiera istniejących sieci uzbrojenia terenu. Rzeczywiście, w zakresie uznania, że to naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. nie było rażące GINB nie przedstawił uzasadnienia zgodnego z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Tym niemniej, w ocenie tut. Sądu, nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud., projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a istniejącą oraz projektowaną zabudową na nieruchomości sąsiedniej. Należy więc – w kontekście zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych i niemogących być zaakceptowanymi skutków społeczno gospodarczych – rozważyć, czy takie naruszenie prawa, jakim jest nieujęcie w projekcie zagospodarowania terenu sieci uzbrojenia terenu może stanowić powód stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnoszona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność nie spowodowała żadnych skutków społeczno gospodarczych, niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Brak uwidocznienia na mapie, na której naniesiono projekt zagospodarowania terenu przebiegu sieci uzbrojenia terenu to naruszenia prawa, które mogłyby ewentualnie prowadzić do uchylenia tej decyzji w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Nie jest to jednak naruszenia prawa na tyle istotne, aby stanowiło podstawę do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można też uznać takiej wady projektu zagospodarowania terenu za naruszenie kwalifikowane, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie bez znaczenia jest też fakt, że kwestionowana co do ważności decyzja przez 6 lat (do dnia żądania stwierdzenia jej nieważności) stabilnie funkcjonowała w obrocie prawnym, a na jej podstawie zrealizowana została budowa domu jednorodzinnego K.C.. Dokonanie w takim kontekście wyważenia znaczenia braku ujęcia w projekcie zagospodarowania terenu sieci uzbrojenia i legalnego wybudowania budynku przez uczestnika postępowania musi prowadzić do wniosku, że waga stabilności i skutków kwestionowanej co do ważności decyzji jest nieporównywalnie wyższa, niż waga uchybienia w dokumentacji projektowej. Ponadto, skoro o nieważności decyzji nie przesądzają (co potwierdził NSA w cyt. wyżej wyroku) kwestie związane z lokalizacją budynku w sąsiedztwie gazociągu wysokiego ciśnienia relacji [...] -"[...]" o średnicy DN 200 oraz ciśnieniu nominalnym 6,3 MPa, to tym bardziej nie przesądza o tym brak ujęcia sieci uzbrojenia w projekcie zagospodarowania terenu. Organ II instancji bardzo starannie przeprowadził rozważania w zakresie zachowania w postepowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązków przez inwestora oraz dochowania tych obowiązków organu administracji architektoniczno budowlanej, które potencjalnie mogły mieć wpływ na ważność kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r. (s. 2 – 4 uzasadnienia). Sporządzone uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., zarówno pod względem wyłożenia przesłanek rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Dlatego też – biorąc pod uwagę dyspozycję art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.