VII SA/Wa 1520/17

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2017r. po rozpoznaniu wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017r. nr [...] w przedmiocie uznania przedstawionych zarzutów za bezzasadne postanawia: przyznać A. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W dniu 18 września 2017r. do Sądu wpłynął wniosek wypełniony na urzędowym formularzu PPF A. M. o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego. We wniosku przestawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. Do wniosku załączyła kserokopię orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2017r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni jest matką samotnie wychowującą nieletnią córkę. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawczynię z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 1400 złotych miesięcznie. Zaznaczyła przy tym, że obecnie uzyskuje 80 % ww. dochodu, gdyż przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wnioskodawczyni wskazała, że posiada współwłasność domu o pow. 80 m² i współwłasność w części ½ działki przy ul. [...] w [...]. Dodała, że ww. nieruchomość której jest współwłaścicielem obciążona jest służebnością i użytkowaniem T. E. Oświadczyła, że posiada samochód VW Passat o wartości ok. 5000 złotych i oszczędności pieniężne w wysokości 300,00 złotych. Podała, że ponosi następujące wydatki tj. koszty wynajmu mieszkania 500,00 złotych, koszty związane z utrzymaniem mieszkania 400,00 złotych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni z córką jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.