VII SA/Wa 1488/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Przedmiotem skargi Z. K. (dalej: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z [...] czerwca 2020 r., znak [...], wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Decyzją z [...] lutego 2008 r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118; dalej: "p.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – [...] sp. z o. o. Rejon Energetyczny [...] w [...] – pozwolenia na budowę i przebudowę linii napowietrznych SN 15 kV, budowy trzech stacji transformatorowych 15/0,4 kV oraz budowy i przebudowy linii nn z przyłączami nie wymagającymi pozwolenia na budowę, na działkach, zgodnie z projektem budowlanym, w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...]. 3. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2008 r., Starosta, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wydał decyzję z [...] lutego 2015 r., znak [...], stwierdzającą, że: 1) decyzja Starosty z [...] lutego 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa, 2) decyzja Starosty z [...] lutego 2008 r. nie podlega uchylenie ze względu na okoliczność, że od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. 4. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a., decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] lutego 2015 r. 5. Wyrokiem z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 872/15) WSA w Warszawie oddalił skargę Z. K. na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. 5. Pismem z 14 października 2019 r., uzupełnionym pismami z 31 stycznia 2020 r., z 11 lutego 2020 r., z 4 marca 2020 r., z 2 kwietnia 2020 r. oraz z 12 maja 2020 r., skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. 6. Postanowieniem z [...] maja 2020 r. znak [...], GINB na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia GINB wskazał, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Przytaczając art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), organ podkreślił, że Sąd przy braku związania zarzutami i wnioskami skargi, bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Skutkiem oddalenia skargi jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, ponieważ sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu, a więc jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu. Ponadto GINB stwierdził, opierając się na art. 170 p.p.s.a. oraz powołując się na judykaturę sądów administracyjnych, że kwestionowana przez skarżącego decyzja Wojewody z [...] marca 2015 r. została mocą orzeczenia Sądu utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem. Decyzja administracyjna bowiem na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych. Prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. GINB wskazał również na uchwałę NSA z 7 grudnia 2009 r. (sygn. I OPS 6/09), zgodnie z którą żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Niezbędnym jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wnoszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). GINB podkreślił, że w sprawie zachodzi przesłanka uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na niedopuszczalność prowadzenia postępowania w stosunku do decyzji, od której sąd skargę oddalił prawomocnym wyrokiem. 7. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z 25 maja 2020 r., GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia GINB powielił motywy, które stały za jego własnym, zaskarżonym rozstrzygnięciem. Podkreślił, że z art. 157 § 2 k.p.a. oraz art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Sąd w pełnym zakresie bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych GINB wskazał, że skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione przez sądem administracyjnym. Organ przytoczył również przepis art. 170 p.p.s.a., określający instytucje związania wyrokiem sądu administracyjnego. GINB podkreślił, że wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 872/15) oddalający skargę na decyzję Wojewody z [...] marca 2015 r. oznacza, że kwestionowana decyzja została mocą tego orzeczenia utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że kontrolowany akt administracyjny (w procedowanej sprawie – decyzja Wojewody z [...] marca 2015 r.) nie jest prawnie wadliwy z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem określonych w art. 145 p.p.s.a. Wskazał, że decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sadu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sądowego uznana za niewadliwą. Zamyka to organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ podkreślił, że podmioty wymienione w art. 170 p.p.s.a. są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolowanego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. GINB wskazał, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Po ponownej analizie przedmiotowej sprawy GINB doszedł do wniosku, że zarzuty podnoszone w toku postępowania przez skarżącego sprowadzają się w istocie do zarzutów podnoszonych przez niego w toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Wojewody. W ocenie organu, prawomocny wyrok sądu administracyjnego z 23 lutego 2016 r. stanowił przeszkodę przedmiotową skutkującą niedopuszczalnością rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Determinowało to GINB do uznania, że w sprawie zachodzi przesłanka uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. 8. W dniu 23 lipca 2020 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na postanowienie GINB z [...] czerwca 2020 r. W jej uzasadnieniu przedstawił merytoryczne zarzuty dotyczące rozstrzygnięć organów stopnia wojewódzkiego oraz stopnia powiatowego. Podkreślił, że nie posiadał wiedzy o decyzji Starosty z [...] lutego 2008 r. i wskazał na, jego zdaniem, naruszenia dokonane przez organy podczas prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem wskazanej decyzji Starosty, jak również kolejno zainicjowanych postępowań w celu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. 9. Odpowiadając na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, a argumentacja skargi, zawiera wyłącznie merytoryczne zarzuty dotyczące rozstrzygnięć organów, natomiast zaskarżone postanowienie z [...] czerwca 2020 jest rozstrzygnięciem formalnym. 10. Pismem z 6 września 2020 r., skierowanym do Sądu, skarżący powielił swoje argumenty przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem, postanowienia organów wydanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. stwierdzającą, we wznowionym postępowaniu, że decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2008 r., Nr [...] (zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę linii napowietrznych SN 15 kV, budowę trzech stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz budowę i przebudowę linii nn z przyłączami nie wymagającymi pozwolenia na budowę na działkach położonych w miejscowości [...], gmina [...]) - została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmawiającą jej uchylenia z uwagi na okoliczność, że od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. 2. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei art. 61a § 1 k.p.a., stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Inne uzasadnione przyczyny to niedopuszczalność wszczęcia postępowania z tego względu, że przepisy prawa wyłączają dopuszczalność podjęcia postępowania w sprawie. Do tej grupy przyczyn regulowanej przepisami prawa należy prawomocność orzeczenia sądu wyznaczona powagą rzeczy osadzonej, o której stanowi art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 171 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 981/20). 3. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 872/15), w którym to Sąd oddalił skargę Z. K. na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., Nr [...]. Wyrok ten oznacza, że kwestionowana decyzja została utrzymana w mocy. Sąd przyjął, że jest ona zgodna z prawem. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja nie narusza prawa w zakresie określonym w art. 145 p.p.s.a. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że kontrolowany akt administracyjny nie jest prawnie wadliwy z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem określonych w art. 145 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3753/18). Zatem skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Dzieje się tak, gdyż Sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 137/86; wyrok WSA w Warszawie z 7 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 14/08; wyrok WSA w Warszawie 5 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1697/06). Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2904/19). Zatem próba stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, co do którego oddalono skargę oceniana jest jako niedopuszczalna ingerencja w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 211/18; wyrok NSA z 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 23/08; wyrok NSA z 11 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 700/08). Decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna. Po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sądowego uznana za niewadliwą. Stąd też prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pamiętać należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Podmioty wymienione w art. 170 p.p.s.a. są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OSK 468/07). Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 6/09), żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). 4. W ocenie Sądu, prawidłowo organy oceniły, że w niniejszej sprawie ponowna analiza akt sprawy wykazała, że zarzuty podnoszone w toku niniejszego postępowania sprowadzają się w istocie do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę w toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją organu wojewódzkiego. Skarżący zarówno w skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. jak i we wniosku o stwierdzenie nieważności tejże decyzji, powoływał się na tożsame argumenty, które w głównej mierze odnoszą się do kwestionowania oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym pomimo braku uzasadnienia do wyroku WSA w Warszawie z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 872/15 600/14) stwierdzić należy, że podnoszone okoliczności były przedmiotem oceny Sądu. Zatem z uwagi na prawomocny wyrok sądu administracyjnego wystąpiła przeszkoda przedmiotowa skutkująca niedopuszczalnością rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Prawidłowo organy oceniły, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2235/19). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanego przez GINB postanowienia. 5. Mając na uwadze powyższą argumentację, WSA w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.