VII SA/Wa 1471/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W.F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2021 r. znak: DSO-PA-6832-22/2021 w przedmiocie unieważnienia paszportu oddala skargę

Wojewoda Śląski ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. znak: SOVa.626.3.2021, działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1b i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 617 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), unieważnił paszport [...] ważny do 17 listopada 2027 r. wydany przez Wojewodę Śląskiego W. F., PESEL [...], poprzednio zameldowanemu na pobyt stały na ul. B. w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 10 czerwca 2021 r. złożył W. F. ( dalej: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika W.F.. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ( dalej: "Minister", "organ odwoławczy"), skarżoną decyzją z dnia z 17 sierpnia 2021 r. znak: DSO-PA-6832-22/2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 42 ust. 3 oraz art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 617) po rozpatrzeniu ww. odwołania W. F., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 czerwca 2021 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 1 lutego 2021 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...], wystąpił do Wojewody Śląskiego o unieważnienie paszportu serii [...] numer [...], wydanego W. F.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Prokuratura Rejonowa [...] w [...], prowadzi postępowanie przygotowawcze przeciwko W.F. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu karnego. W dniu 18 lutego 2021 r. śląski organ paszportowy skierował, na adres miejsca pobytu W. F., pismo zawiadamiające o wszczęciu postępowania w sprawie o unieważnienie ww. paszportu, a także informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia wyjaśnień. Korespondencja, została odebrana w dniu 23 lutego 2021 r. W dniu 3 marca 2021 r. W. F. drogą mailową potwierdził, że otrzymał informację o toczącym się postępowaniu w sprawie o unieważnienie jego dokumentu paszportowego oraz poinformował, że obecnie przebywa w Indonezji, a także wskazał adres do doręczeń korespondencji. W dniu 9 marca 2021 r. W. F. udzielił pełnomocnictwa swojemu ojcu – W. F. do reprezentowania go w sprawie. W dniu 14 kwietnia 2021 r. śląski organ paszportowy przesłał W.F. pismo z informacją o zakończeniu postępowania dowodowego w pierwszej instancji wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań przed wydaniem decyzji w powyższej sprawie. Pełnomocnik strony skorzystał z przysługującego mu prawa i zapoznał się z aktami sprawy. Pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r, wniósł do organu prowadzącego postępowanie, prośbę o oddalenie żądania Prokuratury Rejonowej [...] o unieważnienie paszportu W.F.. Wojewoda Śląski pismem z dnia 7 maja 2021 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w [...] o dokonanie analizy sprawy dotyczącej unieważnienia paszportu ww. w oparciu o pismo pełnomocnika strony. Do dnia wydania decyzji organ paszportowy I instancji nie otrzymał z Prokuratury informacji o wycofaniu wniosku o unieważnienie paszportu W. F.. Decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. Nr SOVa.626.3.2021 Wojewoda Śląski unieważnił paszport serii [...] nr [...] wydany przez Wojewodę Śląskiego W. F. Organ paszportowy pierwszej instancji uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych, uzasadniające uwzględnienie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 1 lutego 2021 r. Decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu 15 czerwca 2021 r. Pismem z dnia 17 czerwca 2021 r. W.F., reprezentowany przez W. F. wniósł, odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od ww. decyzji Wojewody Śląskiego. W odwołaniu strona wskazała, że postępowanie przeciwko W.F. rozpoczęło się kilka lat przed jego wyjazdem za granicę. Przed wyjazdem W. F. stale przebywał w swoim stałym miejscu zamieszkania w Polsce i w tym czasie nie został wezwany do Prokuratury, w celu złożenia wyjaśnień. O tym, że Prokuratura prowadzi przeciw niemu postępowanie przygotowawcze dowiedział się z pisma Terenowej Delegatury Paszportowej z dnia 18 lutego 2021 r., która zawiadomiła go o wszczęciu postępowania o unieważnienie paszportu na wniosek Prokuratury Rejonowej w [...]. Skarżący nie posiadł wiedzy, że Prokuratura prowadzi wobec niego postępowanie. W. F. podniósł, że Prokuratura nie podjęła żadnych działań, aby skontaktować się z W. F., aby go przesłuchać i ewentualnie przedstawić mu zarzuty, a swoje działanie ograniczyła do złożenia wniosku o unieważnienie paszportu. Skarżący wskazał, że unieważnienie paszportu osobie przebywającej za granicą, a zwłaszcza w kraju gdzie jedynym dokumentem tożsamości jest paszport, jest pozbawieniem jej praw do normalnego funkcjonowania, a nawet może spowodować utratę zdrowia oraz wolności. Odwołujący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu ww. odwołania wydał wskazaną na wstępie decyzję z 17 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do treści art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o dokumentach paszportowych, dokument paszportowy podlega unieważnieniu na wniosek organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze, organu postępowania wykonawczego w sprawie karnej, w tym o przestępstwo skarbowe, przeciwko posiadaczowi dokumentu paszportowego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w postępowaniu o unieważnienie dokumentu paszportowego brak jest miejsca na jakąkolwiek uznaniowość ze strony organu paszportowego. Wydanie decyzji na tej podstawie prawnej ma charakter obligatoryjny, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "dokument paszportowy podlega unieważnieniu". W postępowaniu o unieważnienie dokumentu paszportowego organ paszportowy ocenia jedynie spełnienie przesłanek formalnych, tj.: czy wniosek o unieważnienie paszportu sporządził przewidziany w ustawie organ; czy w sprawie toczy się rodzaj postępowania do którego odwołuje się przepis prawa; czy osoba, wobec której toczy się postępowanie posiada ważny dokument paszportowy. Łączne spełnienie tych przesłanek skutkuje obligatoryjnym unieważnieniem paszportu. Organ paszportowy nie jest władny do rozpatrywania wniosku złożonego przez uprawniony organ, pod względem merytorycznym, tj. co do jego celowości i zasadności. Decyzja o wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie dokumentu paszportowego w toku prowadzonego postępowania należy do kompetencji organu prowadzącego to postępowanie, w przedmiotowej sprawie - do Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], który dokonuje oceny czy w danej sprawie zachodzi taka konieczność i decyduje na jakim etapie postępowania wystąpić z takim wnioskiem. Ponadto w postępowaniu administracyjnym nie rozstrzyga się o kwestiach prawnokarnych. Zarówno postępowanie administracyjne, jak i karne są autonomiczne i każde z nich posiada odrębne przepisy regulujące. W ocenie organu odwoławczego, podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wojewoda Śląski dokonał w zaskarżonej decyzji prawidłowej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do powołanego wyżej przepisu. Z wnioskiem o unieważnienie paszportu wystąpił uprawniony organ, a przeciwko W.F., który posiadał ważny paszport, prowadzone było postępowanie w sprawie o przestępstwo określone w przepisach kodeku karnego. W dniu wydania zaskarżonej decyzji zachodziły zatem przesłanki do podjęcia przez organ paszportowy pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie unieważnienia paszportu. Minister podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania organ paszportowy pierwszej instancji nie zweryfikował aktualności złożonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] wniosku. Co prawda pismem z dnia 7 maja 2021 r. organ paszportowy zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w [...] o dokonanie analizy sprawy i potwierdzenie aktualności przesłanek stanowiących podstawę skierowania wniosku o unieważnienie dokumentu paszportowego W. F., jednak Prokuratura nie odpowiedziała na powyższe pismo, a organ paszportowy nie ponowił zapytania. Minister zaznaczył, że rozpatrując odwołanie, pismem z dnia 12 lipca 2021 r., wystąpił do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z zapytaniem o aktualność przesłanek stanowiących podstawę skierowania wniosku o unieważnienie dokumentu paszportowego. W odpowiedzi na powyższe, Prokuratura Rejonowa [...] w [...], pismem z dnia 11 sierpnia 2021 r. potwierdziła aktualność przesłanek stanowiących podstawę skierowania wniosku o unieważnienie dokumentu paszportowego W.F.. Kolejny podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przez Wojewodę Śląskiego praw i wolności również w ocenie Ministra nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy zauważył, że art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Wydanie decyzji ograniczającej prawo W.F. do posiadania paszportu, zostało oparte na przepisach ustawy o dokumentach paszportowych i wynikało z konieczności zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie przygotowawcze, tj. Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej [...] w [...], możliwości kontynuowania postępowania, poprzez uniemożliwienie podejrzanemu swobodnego przemieszczania się poza terytorium kraju oraz Unii Europejskiej. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 10 czerwca 2021 r. realizuje przesłanki zawarte w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o dokumentach paszportowych oraz została wydana przez właściwy w sprawie organ paszportowy pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.F. reprezentowany przez pełnomocnika W. F.. Wydanym w sprawie decyzjom zarzucił obrazę przepisów postępowania. Mając na uwadze art. 43 ust. 2 ustawy o dokumentach paszportowych wskazał, że ww. przepis uzupełniony 17 stycznia 2013 r., stanowi, że jeśli brak miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, paszporty unieważnia wojewoda według ostatniego miejsca takiego pobytu, a za granicą konsul. W.F. na samym początku postępowania drogą elektroniczną skontaktował się z Wydziałem Paszportowym w Bielsku-Białej i przesłał swój dokładny adres zamieszkania w Indonezji chcąc uczestniczyć w tym postępowaniu. Na fakt ten zwrócił uwagę również Minister wskazując w uzasadnieniu decyzji, że skarżący "poinformował, że obecnie przebywa w Indonezji, a także wskazał adres". Zatem zarówno Wojewoda Śląski, a także Prokurator składający wniosek uzyskali kompletne dane adresowe i w związku z tym organem mogącym rozpatrywać ewentualny wniosek jest Konsul. Zaznaczono, że również Prokurator posiadając adres w Indonezji ma możliwość na tym etapie postępowania - w ramach pomocy prawnej - przesłuchać W. F. przed Konsulem w Indonezji. W świetle przytoczonych przepisów, argumentów i dowodów wniesiono o uznanie przez Sąd wydanych decyzji za bezprawne. Ponadto podniesiono, że W. F. skontaktował się z Konsulem Polskim w Indonezji J. Ż. z prośbą o pomoc. Podyktowane jest to zagrożeniem dla jego zdrowia i życia, szczególnie w dobie panującej pandemii Covid-19. Indonezja to kraj wielokulturowy składający się z 10 000 wysp, gdzie ludzie rozmawiają różnymi językami. Brak ważnego dokumentu - w ogóle brak dokumentu, może ograniczyć nawet otrzymanie podstawowej opieki lekarskiej czy szczepienia, wykonanie testu. Konsul odpisując skarżącemu stwierdził, że nie jest stroną postępowania i de facto nie może mu pomóc. Wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i uznanie ich jako bezprawne. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1536/21 odrzucił skargę W. F.. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 5 lipca 2022 r., sygn.. akt II OZ 266/22 uchylił ww. postanowienie. Z tego względu skarga W. F. podlega ponownemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazane wyżej regulacje, określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi dla niej skutkami, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie złożonej skargi. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2021 r. Nr DSO-PA-6832- 22/2021, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 czerwca 2021 r. Nr SOVa.626.3.2021 w przedmiocie unieważnienia paszportu [...] ważnego do 17 listopada 2027 r., wydanego przez Wojewodę Śląskiego, W.F., PESEL [...], poprzednio zameldowanemu na pobyt stały [...], ul. B. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w rozpoznawanej sprawie, stanowił art. art. 38 ust. 1 pkt 1b i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 617 z późn. zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych, paszporty i paszporty tymczasowe w Rzeczypospolitej Polskiej unieważnia wojewoda właściwy ze względu na miejsce zameldowania na pobyt stały lub czasowy osoby posiadającej dokument paszportowy, a w razie braku takiego miejsca - według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy tej osoby, a za granicą - konsul. Minister właściwy do spraw wewnętrznych - w oparciu o art. 42 ust. 3 ustawy o dokumentach paszportowych, jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i konsulów, w zakresie wskazanym w ustawie, a dotyczącym paszportów i paszportów tymczasowych. Stosownie do treści art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o dokumentach paszportowych, dokument paszportowy podlega unieważnieniu na wniosek organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze, organu postępowania wykonawczego w sprawie karnej, w tym o przestępstwo skarbowe, przeciwko posiadaczowi dokumentu paszportowego. Należy podkreślić, że obowiązujące przepisy, nie przewidują jakiejkolwiek uznaniowości ze strony organu w postępowaniu o unieważnienie dokumentu paszportowego. Wydanie decyzji na tej podstawie prawnej ma charakter obligatoryjny, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "dokument paszportowy podlega unieważnieniu". W postępowaniu o unieważnienie dokumentu paszportowego organ paszportowy ocenia jedynie spełnienie przesłanek formalnych, tj.: - czy wniosek o unieważnienie paszportu sporządził przewidziany w ustawie organ; - czy w sprawie toczy się postępowanie, do którego odwołuje się przepis prawa - czy osoba, wobec której toczy się postępowanie posiądą ważny dokument paszportowy Łączne spełnienie tych przesłanek skutkuje obligatoryjnym unieważnieniem paszportu. Organ paszportowy nie jest władny do rozpatrywania wniosku złożonego przez uprawniony organ, pod względem merytorycznym, tj. co do jego celowości i zasadności. Decyzja o wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie dokumentu paszportowego w toku prowadzonego postępowania należy do kompetencji organu prowadzącego to postępowanie, w przedmiotowej sprawie - do Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], który dokonuje oceny czy w danej sprawie zachodzi taka konieczność i decyduje na jakim etapie postępowania wystąpić z takim wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o unieważnienie paszportu wystąpił uprawniony organ, a przeciwko W. F., który posiadał ważny paszport serii [...] numer [...], prowadzone było postępowanie w sprawie o przestępstwo określone w art. 286 § 1 kodeku karnego. W dniu wydania zaskarżonej decyzji zachodziły zatem przesłanki do podjęcia przez organ paszportowy pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie unieważnienia paszportu. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę powyższe, organ paszportowy w dniu wydania decyzji, prawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 38 ustawy o dokumentach paszportowych. Nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 43 ust.2 ustawy o dokumentach paszportowych. Skarżący wskazuje, że z uwagi na pobyt w Indonezji i wskazanie adresu tego pobytu, właściwym organem powinien być stosownie do treści powyższego przepisu konsul. W myśl tego przepisu, paszporty i paszporty tymczasowe w Rzeczypospolitej Polskiej unieważnia wojewoda właściwy ze względu na miejsce zameldowania na pobyt stały lub czasowy osoby posiadającej dokument paszportowy, a w razie braku takiego miejsca - według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy tej osoby, a za granicą - konsul. Zdaniem Sądu, Wojewoda Śląski zasadnie uznał się za organ właściwy do wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia paszportu skarżącego, bowiem z dostępnych rejestrów wynikało, że skarżący posiadał miejsce zameldowania na pobyt stały pod adresem [...], ul. B. w gminie [...] w województwie śląskim. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłane zostało na powyższy ostatni adres stałego pobytu skarżącego w Polsce. Należy podkreślić, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, przedmiotowa korespondencja została skutecznie doręczona. W toku prowadzonego postępowania, organ paszportowy uzyskał informację (przekazaną korespondencją e-mail) o pobycie W. F. na terenie Indonezji, pod adresem: [...] Okoliczność ta powinna - co do zasady - spowodować ponowną weryfikacją właściwości miejscowej organu paszportowego do unieważnienia dokumentu paszportowego. Kwestia ta jednak nie jest oczywista w rozpoznawanej sprawie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że brak jest informacji, czy rzeczywiście wskazany przez W. F. jego adres zagraniczny, nie jest tylko czasowym a wręcz chwilowym miejscem jego pobytu, tym bardziej, że jak wynika z pisma jego pełnomocnika od 2018 r., W. F. przebywa poza granicami Polski, przy czym wcześniej przed pobytem w Indonezji, przebywał w Tajlandii. Skarżący zmieniając miejsce pobytu poza granicami kraju, mógłby zatem zawsze skutecznie zarzucić wydanie decyzji o unieważnieniu paszportu przez niewłaściwy organ. Śląski organ paszportowy wezwał W. F., w trybie art. 40 § 4 i 5 k.p.a., do wskazania w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń. W. F. zdecydował o ustanowieniu W. F. swoim pełnomocnikiem do reprezentowania go w sprawie o unieważnienie dokumentu paszportowego, przedstawiając jednocześnie stosowne pełnomocnictwo. Mając powyższe na uwadze, a przede wszystkim konieczność zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, śląski organ paszportowy, słusznie uznał się za właściwy do unieważnienia dokumentu paszportowego. Jak sam wskazał W. F., dojazd do polskiej placówki dyplomatyczno-konsularnej w Dżakarcie jest niemożliwy, co w efekcie uniemożliwiło by mu udział w postępowaniu w sytuacji prowadzenia go przez konsula. Ustanowienie pełnomocnika w kraju, który odbierał korespondencję w sprawie a także zapoznał się z całością akt administracyjnych, umożliwiło natomiast W.F. aktywny udział w postepowaniu m.in. złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Nie mogą być uznane za zasadne w ocenie Sądu, zarzuty dotyczące ograniczenia skarżącemu na skutek unieważnienia paszportu otrzymania podstawowej opieki lekarskiej, szczepienia czy wykonania testu. Zaskarżona decyzja wynikała bowiem z konieczności zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie przygotowawcze, tj. Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej [...] w [...], możliwości kontynuowania postępowania, poprzez uniemożliwienie podejrzanemu swobodnego przemieszczania się poza terytorium kraju. Decyzja ta nie pozbawia jednak skarżącego możliwości powrotu do kraju celem wyjaśnienia sprawy prowadzonego przeciwko niemu postępowania. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.