VII SA/Wa 1422/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] 2. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącej S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Zaskarżona decyzja z [...] marca 2018 r., znak: [...], została wydana przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwaną dalej "skarżącą". W zaskarżonej decyzji organ uchylił w części własną decyzję z [...] czerwca 2017 r., a mianowicie w zakresie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Naruszenie to polegało, w opinii organu wyrażonej w decyzji z 26 czerwca 2017 r., na niewypłaceniu na rzecz określonego pasażera odszkodowania w wysokości 400 euro w związku z opóźnieniem lotu. We wskazanym zakresie organ jednocześnie orzekł o naruszeniu przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Faktycznie bowiem naruszenie ww. przepisów polegało na niewypłaceniu na rzecz ww. pasażera odszkodowania w wysokości 400 euro w związku z odmową przyjęcia pasażera na pokład samolotu. W pozostałym zakresie Prezes ULC utrzymał w mocy wskazaną wyżej własną decyzję z [...] czerwca 2017 r. Prezes ULC wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 1 pkt 2, art. 209b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 959 ze zm., dalej "Prawo lotnicze"), art. 4, art. 7 ust. 1 lit. b, art. 8, art. 9, art. 14 oraz art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. WE L 46 s. l, 2004, s. 1), dalej "rozporządzenie nr 261/2004". Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. S. M., zwany dalej "uczestnikiem postępowania", miał na podstawie potwierdzonych rezerwacji odbyć w dniu 14 kwietnia 2016 r. podróż na trasie K. ([...]) – H. ([...]), o oznaczeniu kodowym [...], w przypadku którego tzw. obsługującym przewoźnikiem była S. sp. z o.o. z siedzibą w W. Przedmiotowy lot odbył się, jednakże – zdaniem organu – uczestnikowi postępowania odmówiono wstępu na pokład samolotu mającego wykonać ww. rejs ze względu na "overbooking". Mierzona metodą trasy po ortodromie odległość między lotniskiem w K. ([...]) a lotniskiem w H. ([...]) wynosi 2.873 kilometry. W dniu 11 sierpnia 2016 r. do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynął wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego, S. sp. z o.o. z siedzibą w W., przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004. Naruszenie miało dotyczyć ww. lotu z 14 kwietnia 2016 r. Istotą żądania zawartego w skardze było to, by Prezes ULC stwierdził decyzją administracyjną, że przewoźnik lotniczy zobowiązany był do wypłaty na rzecz ww. pasażera odszkodowania w wysokości 400 euro. 3. Prezes ULC decyzją z [...] czerwca 2017 r. stwierdził naruszenie przez skarżącą art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przez zaniedbanie obowiązku wypłaty odszkodowania w wysokości 400 euro na rzecz uczestnika postępowania, a także na rzecz T. K., który planował razem z uczestnikiem postępowania podróż na ww. trasie. Organ ustalił termin usunięcia ww. nieprawidłowości na 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji oraz nałożył na skarżącą łączną karę pieniężną za naruszenie postanowień rozporządzenia nr 261/2004 w wysokości 1.000 zł. Prezes ULC wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 205b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 209b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze w związku z art. 104 § 1 k.p.a., w związku z art. 7, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 2 w zw. z art. 6 rozporządzenia nr 261/2004. 4. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją złożyła skarżąca. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik przewoźnika podniósł, że pasażer nie uczestniczył w przedmiotowym locie z powodu czynników, za które przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności. Lot czarterowany był na rzecz G. S.A., który na loty w dniach wynikających z załączonego A. wykupił cały samolot, tj. 180 miejsc. Wszelkie zmiany w tej kwestii (w tym "overbooking") były więc wynikiem działań ww. biura podróży, a nie S. Przewoźnik nie może ponosić odpowiedzialności za to, że biuro podróży rezerwuje przelot na rzecz zbyt dużej liczby osób. 5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes ULC decyzją z [...] marca 2018 r. uchylił w części własną decyzję z [...] czerwca 2017 r., a mianowicie w zakresie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. We wskazanym zakresie organ jednocześnie orzekł o naruszeniu przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. W pozostałym zakresie Prezes ULC utrzymał w mocy wskazaną wyżej własną decyzję z [...] czerwca 2017 r., tj. ustalił termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, a także nałożył na skarżącą karę pieniężną za naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 261/2004 w wysokości 1.000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 205b ust. 5 Prawa lotniczego, ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi na podstawie przepisów rozporządzenia nr 261/2004 nie zostały naruszone, obciąża przewoźnika lotniczego. W sytuacji, gdy przewoźnik lotniczy S. sp. z o.o. nie przesłał wyjaśnień w kwestii przyczyn odmowy wstępu na pokład dla ww. pasażera, należało uznać, że uczestnikowi postępowania przysługiwało prawo do żądania wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 261/2004. Stosownie do art. 4 rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać odmowę przyjęcia na pokład, powinien on najpierw wezwać osoby zainteresowane do rezygnacji z rezerwacji na konkretny lot w zamian za korzyści na warunkach uzgodnionych pomiędzy danym pasażerem a przewoźnikiem lotniczym. Ochotnikom należy udzielić pomocy na zasadach określonych w art. 8 traktując pomoc jako dodatek do korzyści wspomnianych we wskazanym przepisie. Jeżeli liczba ochotników nie pozwala na przyjęcie na pokład pozostałych pasażerów z rezerwacjami, wówczas obsługujący przewoźnik lotniczy może, wbrew woli pasażerów, odmówić przyjęcia ich na pokład. W przypadku odmowy przyjęcia pasażerów na pokład wbrew ich woli, obsługujący przewoźnik lotniczy niezwłocznie wypłaca im odszkodowanie, zgodnie z art. 7 i udziela pomocy zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia nr 261/2004. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości 400 euro dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów. W rozpatrywanej sprawie Prezes ULC jako organ pierwszej instancji stwierdził, że uczestnik postępowania poniósł stratę czasu w dotarciu do miejsca docelowego wynoszącą ponad trzy godziny, a jego lot został opóźniony. Tymczasem Prezes ULC jako organ drugiej instancji stwierdził, że uczestnikowi odmówiono przyjęcia na pokład samolotu, mającego wykonać wskazany rejs. Tym samym należało uchylić w tym zakresie decyzję z [...] czerwca 2017 r. i orzec co do istoty sprawy w sposób odpowiadający stanowi faktycznemu. Podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut przewoźnika, że to biuro podróży zarezerwowało (sprzedało) przelot na rzecz zbyt dużej liczby osób (pasażerów) – w ocenie organu – nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia nr 261/2004, "obsługujący przewoźnik" oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej, mającej umowę w tym pasażerem. To na obsługującym przewoźniku lotniczym spoczywają obowiązki wynikające z przepisów rozporządzenia, w tym w zakresie wypłaty odszkodowania. Zgodnie natomiast z art. 13 rozporządzenia nr 261/2004 zapłata odszkodowania lub wykonanie innych zobowiązań zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 261/2004 nie może ograniczać prawa przewoźnika lotniczego do dochodzenia roszczeń regresowych. W szczególności, niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie ogranicza prawa obsługującego przewoźnika lotniczego do dochodzenia odszkodowania od organizatora wycieczek lub innej osoby, z którą przewoźnik podpisał umowę. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu uznał, że przewoźnik lotniczy nie zwolnił się z obowiązku odszkodowawczego względem uczestnika oraz stwierdził naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia. Niezależnie od obowiązku zapłaty odszkodowań na rzecz pasażerów opóźnionego lotu, na podstawie art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego w zw. z pkt 1.5 załącznika nr 2 do tej ustawy, za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, Prezes ULC nakłada karę w wysokości od 1.000 zł do 2.500 zł za każdego pasażera. Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, ustanowione przez państwa członkowskie sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W wydanej w rozpatrywanej sprawie decyzji z [...] czerwca 2017 r. Prezes ULC nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych. Nie budziło wątpliwości organu, że przewoźnik lotniczy zaniedbał obowiązku wypłaty odszkodowania wobec uczestnika postępowania, zatem zasadnym jest nałożenie na niego kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł za naruszenie przepisów rozporządzenia 261/2004. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 10 maja 2018 r. skarżący przewoźnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie ww. decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu przewoźnik lotniczy zarzucił: art. 205b ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego przez wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie przez skarżącą przepisów rozporządzenia nr 261/2004, podczas gdy brak było przesłanek ku temu; art. 205b ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego przez stwierdzenie naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, a w konsekwencji nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości oraz nałożenie tą samą decyzją administracyjną kary na skarżącą w trybie art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego w sytuacji, gdy stwierdzenie naruszenia obowiązku przez skarżącą z art. 7 rozporządzenia nie stało się jeszcze prawomocne, a ponadto – nie upłynął termin wyznaczony dla skarżącej na usunięcie nieprawidłowości; art. 3 ust. 2 lit a rozporządzenia nr 261/2004 przez przyjęcie, że uczestnikowi postępowania w tej sprawie w ogóle przysługuje prawo do dochodzenia odszkodowania przeciwko skarżącej, mimo że nie posiadał potwierdzonej rezerwacji, a także nie stawił się do odprawy, co jest wymogiem koniecznym w myśl przepisów rozporządzenia; art. 7 ust. 1 lit b rozporządzenia nr 261/2004 przez przyjęcie, że przewoźnik naruszył ten przepis, podczas gdy z całokształtu sprawy wynika, że przewoźnik nie odmówił pasażerowi przyjęcia na pokład, w związku z czym nie spoczywał na nim obowiązek wypłaty odszkodowania; art. 8 rozporządzenia nr 261/2004 poprzez uznanie, że miał on zastosowanie w niniejszej sprawie i że skarżąca była zobowiązana do zaproponowania alternatywnego planu podróży lub zwrotu ceny biletu, mimo że skarżąca nie odwołała spornego lotu, a także nie odmówiła pasażerowi wejścia na pokład; art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 przez przyjęcie, że na skarżącej ciążył obowiązek wypłaty odszkodowania pasażerowi będącemu stroną postępowania w określonym terminie, którego skarżąca nie dotrzymała i w związku z tym działała z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 261/2004 uprawniającym Prezesa ULC do nałożenia kary z art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego; art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego w zw. z art. 7 ust. 1 lit, b rozporządzenia nr 261/2004 poprzez nałożenie kary za naruszenie przez skarżącą obowiązku wynikającego z rozporządzenia, podczas gdy obowiązek taki na skarżącej nie ciążył przed wydaniem decyzji stwierdzającej naruszenia; art. 205b ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego w zw. z art. 7 ust. 1 lit, b rozporządzenia nr 261/2004 poprzez przyjęcie, że brak wypłaty przez skarżącą odszkodowania pasażerowi przedmiotowego lotu stanowi naruszenie obowiązków wynikających z rozporządzenia, podczas gdy rozporządzenie nie przewiduje terminu wykonania takiego obowiązku w sytuacji istnienia przesłanek egzoneracyjnych, a co za tym idzie - obowiązek taki powstaje dopiero w momencie stwierdzenia prawomocną i ostateczną decyzją administracyjną nieprawidłowości i ich zakresu; art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyznanie prymatu interesowi publicznemu polegającemu na jednostronnym uwzględnieniu wyłącznie interesów związanych z zasadą fiskalizmu państwa, podczas gdy prawidłowe stosowanie art. 7 k.p.a., w przypadku konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem prywatnym wymaga udowodnienia, że interes publiczny jest na tyle ważny, iż nie jest możliwym ochrona interesu prywatnego. 7. Odpowiadając w dniu 14 czerwca 2018 r. na ww. skargę Prezes ULC podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Prezes ULC wskazał, że do skargi nie załączono wszystkich wymienionych w niej załączników, a w szczególności nie dołączono wyciągu z umowy przewoźnika z organizatorem turystyki oraz listy pasażerów na rejs nr P7 8313. Tym samym skarga nie spełniała wymogów określonych art. 46 § 1 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Organ wniósł zatem o odrzucenie przez Sąd wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności Sąd ma obowiązek odnieść się do wniosku Prezesa ULC o odrzucenie skargi ze względu na braki formalne skargi. Zdaniem Sądu wniosek ten jest niezasadny. Analiza akt sprawy wskazuje, że pismem z 4 lipca 2018 r. skarżąca skierowała do Sądu odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Do pisma tego dołączono dodatkowy odpis skargi wraz z załącznikami w tym w szczególności wyciąg z umowy przewoźnika z organizatorem turystyki oraz listę pasażerów lotu nr [...] zaplanowanego na dzień 14 kwietnia 2016 r. Skarżąca podkreśliła przy tym, że ww. lista pasażerów stanowi istotny dowód w sprawie, gdyż zawiera nazwiska pasażerów uprawnionych do danego przelotu. Lista ta została przekazana przewoźnikowi lotniczemu przez organizatora turystyki (k. 32-39 akt sądowych). Z uwagi na uzupełnienie braków formalnych skargi, Sąd uznał, że wniosek organu o odrzucenie skargi nie jest zasadny, a skarga powinna być rozpoznana na rozprawie. 9. Po rozpatrzeniu skargi na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym materiałów dołączonych do skargi, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna i zaskarżona decyzja powinna być uchylona z uwagi na naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że argumenty podnoszone przez Prezesa ULC w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Na liście pasażerów, których rezerwacje zostały potwierdzone przez organizatora turystyki i która została przekazana przewoźnikowi lotniczemu nie znajduje się nazwisko uczestnika postępowania jako uprawnionego do przelotu na trasie K. – H. ([...]-[...]), numer rejsu [...], data: 14 kwietnia 2016 r. W tej sytuacji za wiarygodne należy uznać stwierdzenie skarżącego przewoźnika, że S. M. nie stawił się na lotnisku bezpośrednio przed odlotem. Jego rezerwacja na ww. rejs została odwołana (patrz niżej). W tej sytuacji zarzut formułowany przez Prezesa ULC wobec przewoźnika S. sp. z o.o. jest całkowicie bezzasadny. Nie można przecież odmówić wejścia na pokład komuś kto nie ma potwierdzonej rezerwacji, kto jednocześnie nie znajduje się na liście pasażerów i kto w ogóle nie stawił się na lotnisku. Przedstawiony stan rzeczy znajduje również uzasadnienie w innych materiałach znajdujących się w aktach sprawy (strony nienumerowane). W szczególności znajdujemy dokument potwierdzenia rezerwacji S. M. na ww. lot K. – H. na dzień 14 kwietnia 2016 r., data wystawienia rezerwacji 12 kwietnia 2016 r., godz. 12:13:17. Jednocześnie jednak kilka stron dalej znajduje się potwierdzenie tej rezerwacji skierowane do uczestnika postępowania pocztą elektroniczną (e-mail) tego samego dnia o godz. 15:57:25 i nadane przez przedstawiciela biura podróży T. Następnego dnia 13 kwietnia 2016 r. o godz. 15:01:44 do uczestnika postępowania to samo biuro podróży T. wysłało pocztą elektroniczną pilną wiadomość o "anulacji rezerwacji [...] – PILNE !!!!". W wiadomości tej wskazuje się wyraźnie, że z uwagi na informację otrzymaną od organizatora (a nie przewoźnika lotniczego!) rezerwacja na lot 14.04.2016 nie może zostać potwierdzona i zostaje anulowana. W świetle przedstawionej korespondencji nie może dziwić informacja, że nazwisko uczestnika postępowania nie znalazło się na liście pasażerów przesłanej przewoźnikowi lotniczemu (tj. skarżącej), a sam zainteresowany nie stawił się na lotnisku. Dla porządku należy dodać, że na pierwotnym dokumencie utworzenia rezerwacji znajdowało się również nazwisko T. K. Pozostałe dokumenty nie odnoszą się jednak do niego z wyjątkiem żądania skierowanego do skarżącej 25 kwietnia 2016 r. z wnioskiem o wypłatę odszkodowania w kwocie 400 euro dla każdego pasażera. Nazwisko wskazanego T. K. nie występuje również na ww. liście pasażerów. W aktach sprawy nie ma również potwierdzenia rezerwacji ani jej anulowania dla tej osoby. 10. W świetle zgromadzonego materiału należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przez przewoźnika lotniczego S. sp. z o.o. przepisów rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. j rozporządzenia nr 261/2004 odmowa przyjęcia na pokład oznacza "odmowę przewozu pasażerów danym lotem, pomimo że stawili się oni do wejścia na pokład zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 2, chyba że odmowa przyjęcia na pokład jest racjonalnie uzasadniona, w szczególności przyczynami związanymi ze zdrowiem, wymogami bezpieczeństwa lub niewłaściwymi dokumentami podróżnymi". W sytuacji, w której uczestnik postępowania nie stawił się na lotnisku, ponieważ poprzedniego dnia o godzinie 15:57 jego rezerwacja została odwołana, nie można mówić o tym, że doszło do odmowy przyjęcia na pokład z powodów leżących po stronie przewoźnika. W tej sytuacji zaskarżona decyzja Prezesa ULC została wydana w sposób oczywisty z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania wskazanych w skardze. Tym bardziej bezzasadna była decyzja organu z [...] czerwca 2017 r., w której stwierdzono naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 261/2004 ze względu na opóźnienie lotu. W tym przypadku należy stwierdzić, że zarzuty sformułowane przez organ wobec przewoźnika lotniczego są najdelikatniej to ujmując bezpodstawne. 11. Mając na względzie analizę przepisów i stwierdzenie niewłaściwości ich zastosowania do przewoźnika lotniczego w związku wykonaniem lotu o nr [...] w dniu 14 kwietnia 2016 r. Sąd uznał za niezbędne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu z [...] czerwca 2017 r. na podstawie art. 145 § 1 lit. a oraz lit. c powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego powinien w drodze decyzji stwierdzić brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego w związku z ww. lotem [...]. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.