VII SA/Wa 1409/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) zł.

W dniu 31 maja 2023 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w W. złożyła skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydaną [...] sierpnia 2000 r. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z przywołanego przepisu wynika, że do skargi na zaskarżoną uchwałę stosuje się art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446; dalej: u.s.g.) – obie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej z 7 kwietnia 2017 r. Stosownie do tak określonego brzmienia art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Ponadto zgodnie z tak określonym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z 13 marca 2023 r., które złożono w siedzibie organu 30 marca 2023 r. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skoro zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone 30 marca 2023 r. (i pozostało ono bez odpowiedzi ze strony organu), to sześćdziesięciodniowy termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie upłynął 29 maja 2023 r. Złożenie skargi w siedzibie organu 31 maja 2023 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. W związku z tym postanowiono zwrócić skarżącej kwotę 300 zł, uiszczoną przez nią tytułem wpisu od odrzuconej skargi. Z tych przyczyn Sąd postanowił, jak w sentencji.