VII SA/Wa 1407/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N sp. z o.o. z siedzibą w G na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...] w przedmiocie uznania praktyk za naruszające zbiorowe prawa pacjentów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 1 lipca 2020 r. N Sp. z o.o. z siedzibą w G (dalej: "skarżący") wniósł skargę na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z [...] marca 2020 r., w którym uznano praktyki stosowane przez skarżącego, polegające na pobieraniu wyższej niż maksymalna opłaty za udostępnienie jednej strony kopii dokumentacji medycznej, poświadczonej za zgodność z oryginałem, a także na udostępnianiu pacjentom, ich przedstawicielom ustawowym lub osobom przez nich upoważnionym dokumentacji medycznej pod warunkiem złożenia przez nich pisemnego wniosku, udostępnianiu dokumentacji w terminie "do 7 dni roboczych" oraz wymaganiu jedynie pisemnego lub elektronicznego upoważnienia do dostępu do dokumentacji medycznej - za naruszające zbiorowe prawo pacjentów i nakazano ich zaniechanie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi może skutkować szkodą po stronie skarżącego. Gdyby bowiem sąd podzielił argumentację skarżącego to odpadłaby podstawa do zwrotu pobieranych od pacjentów i osób upoważnionych kosztów. Tym samym informowanie pacjentów o tym, że przysługuje im prawo do takiego zwrotu jest przedwczesne i mogłoby narazić te osoby na obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanych od skarżącego korzyści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Wnioskodawca zobowiązany jest do wnikliwego przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi ocenić, czy przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub decyzji są spełnione. Niewystarczającym jest jedynie złożenie wniosku bądź przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które pozwolą wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. orzeczenie NSA, sygn. akt II OZ 1124/10, Lex nr 743646). W judykaturze przyjęto, że trudne do odwrócenia skutki to takie, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę w rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10 – LEX nr 1083021). Z kolei przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy istnieje zagrożenie utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca nie podniosła we wniosku przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności powołane przez wnioskodawcę muszą bowiem mieć charakter konkretny, zindywidualizowany oraz bezpośredni. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku odnosi się zaś do skutków związanych z przyszłymi, ewentualnymi konsekwencjami uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Natomiast warunkiem koniecznym zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zapobieżenie realnemu zagrożeniu, które musi grozić wnioskującemu w momencie składania wniosku. Takich argumentów w przedmiotowej sprawie nie wskazano. Możliwość pojawienia się znacznej szkody czy wystąpienie nieodwracalnych skutków musi być bezpośrednie. Tak więc odwoływanie się do przyszłych okoliczności, co do wystąpienia których nie ma pewności, wskazuje, że obecnie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania. Wskazać bowiem trzeba, że sam fakt istnienia niekorzystnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Równocześnie należy podkreślić, że Sąd nie może z urzędu znajdować uzasadnienia do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, że mogą zajść takie okoliczności, które będą wiązały się ze szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił zaś wyczerpującej argumentacji, ani nie dołączył żadnych dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania. W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wskazał bowiem, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.