VII SA/Wa 1391/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 maja 2022 r. znak DON.7100.44.2022.KAL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 lutego 2022 r., na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." we W., o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia 21 września 2020 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej "Z." we W. usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W., poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej, karbowania nawierzchni - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] września 2020 r. W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "Zebra" we Wrocławiu usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W., w terminie 3 miesięcy, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej - wykonanie karbowania nawierzchni. Decyzja stała się ostateczna w dniu 9 października 2020 r., Decyzja, której wnioskodawca żądał stwierdzenia nieważności została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. Celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie do zapewnienia bezpiecznego stanu technicznego obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Orzekający na tej podstawie organ nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną, tzn. zaistnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie, obliguje organ do jej wydania. Argumentując zasadność stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, wnioskodawca wskazywał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), została skierowana do osoby niebędącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k p a.), a także była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wskazano też, że w sprawie powinien być zastosowany tryb z art. 50 – 51 Prawa budowlanego, a nie art. 66, który odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Wnioskodawca podnosił, że wykonanie karbowania nawierzchni żywicznej doprowadzi do jej trwałego zniszczenia i zwiększenia zagrożenia dla użytkowników ruchu. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując przesłanki nieważności wskazał, że zastosowanie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ powiatowy umotywował tym, że nawierzchnia przedmiotowej rampy wykonana z powierzchni żywicznej nie zachowuje antypoślizgowości i stwarza realne zagrożenie dla uczestników ruchu. Posadzka żywiczna w porze suchej zachowuje antypoślizgowość (przyczepność), natomiast podczas opadów atmosferycznych (deszcz, śnieg) przez brak karbowania traci właściwości antypoślizgowe i może powodować zagrożenie. Powierzchnia rampy zjazdowej musi charakteryzować się bardzo wysoką antypoślizgowością. W ocenie organu I instancji wykonanie karbowania nawierzchni zapewni przyczepność bez względu na warunki atmosferyczne, takie jak deszcz czy śnieg. Zgodnie z § 305 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warników technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: 1. Nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochylni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu, powinna być wykonana z materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu. 2. Posadzki i wykładziny w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być wykonane z materiałów antyelektrostatycznych, spełniających warunki określone w Polskich Normach dotyczących ochrony przed elektrycznością statyczną. 3. Nawierzchnia zewnętrznej pochylni samochodowej o nachyleniu większym niż 15% powinna być karbowana. Brak antypoślizgowości powierzchni żywicznej rampy - stanowi realne zagrożenie dla użytkowników, a nakazany obowiązek jest niezbędny celem zapewnienia bezpieczeństwa, co zobowiązało organ I instancji do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności karbowania powierzchni żywicznej, ponieważ doprowadzi to do zniszczenia jej nawierzchni - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że przedmiotowy obowiązek jest technicznie wykonalny, a Wspólnota nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że przedmiotowy obowiązek jest niewykonalny. W toku postępowania organu powiatowego, P. I. - który pełnił funkcję kierownika budowy przedmiotowego budynku - poinformował, że posadzkę żywiczną wykonano po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku. Zdaniem organu wojewódzkiego - co do zasady postępowanie powinno być prowadzone w trybie art. 50 - 51 Pr. bud., ponieważ przepisy te odwołują się do procesu budowlanego i wykonanych robót budowlanych, natomiast art. 66 tej ustawy odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Jednak brak antypoślizgowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu stwarzał duże zagrożenia dla użytkowników rampy, w związku z czym PINB dla miasta [...] zobowiązany był do wydania szybkiej decyzji nakazowej. Nadto prowadząc postępowanie w trybie art. 50 – 51 Pr. bud, organ I instancji wydałby taki sam nakaz usunięcia zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W.. Kwestionowana decyzja ta nie była zaskarżona odwołaniem i stała się ostateczna 9 października 2020 r. W konsekwencji nie doszło do "rażącego naruszenia prawa". Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rampa zjazdowa do garażu podziemnego budynku, stanowi część wspólną nieruchomości, a zatem obowiązek usunięcia nieprawidłowości spoczywa na wszystkich współwłaścicielach budynku, tj. na Wspólnocie Mieszkaniowej (art. 61 Pr. bud.) Organ I instancji prawidłowo nakazał usunięcie ww. nieprawidłowości Wspólnocie Mieszkaniowej "Z." we W.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 maja 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." we W., od decyzji Dolnośląskiego WINB z 17 lutego 2022 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "Z." we W. usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W. poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej, wykonanie karbowania nawierzchni. Wspólnota Mieszkaniowa "Z." we W.w dniu 7 grudnia 2021 r., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z dnia 21 września 2020 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333). Organ powiatowy przeprowadził w dniu 7 sierpnia 2020 r. oględziny, podczas których ustalił, że rampa zjazdowa do garażu podziemnego, wykonana została ze spadkiem, chropowatość nawierzchni warstwy jest widoczna. Na końcu zjazdu przy bramie garażowej znajduje się korytko odprowadzające wodę. Z informacji kierownika budowy udzielonych podczas kontroli wynikało, że rampę zjazdową wykonano zgodnie z projektem jako posadzką żywiczną, jednak po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. W trakcie kontroli udostępniono dokumentację powykonawczą z dnia 23 czerwca 2020 r. dotyczącą kompleksowej naprawy rampy zjazdowej do garażu budynku B1 i B2 w technologii Firmy [...] system: [...] (bez membrany) - posadzka żywiczna. Podczas kontroli stwierdzono, że rampa zjazdowa nie posiada nieprawidłowości. Pozwolenia na użytkowanie inwestycji udzielono decyzją PINB dla miasta [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...]. W dniu 4 września 2020r. wszczęto postępowanie i po jego przeprowadzeniu, z uwagi na nieprawidłowości w stanie technicznym rampy, uznano za zasadne zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu powiatowego zagrożenie dla użytkowników rampy zjazdowej do garażu podziemnego wynikało z naruszenia § 305 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zgodnie, z którym "nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochylni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu, powinna być wykonana z materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu". W uzasadnieniu decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważność podkreślono, że posadzka żywiczna w porze suchej zachowuje antypoślizgowość (przyczepność pojazdu) natomiast podczas opadów atmosferycznych (deszcz, śnieg) poprzez brak karbowania traci właściwości antypoślizgowe i może powodować zagrożenie (co pokazano na filmie dołączonym do podania S. B. z dnia 14 sierpnia 2020 r., którym wniesiono o kontrolę przedmiotowej rampy). Stwierdzona nieprawidłowość tj. brak antypoślizgowości powierzchni rampy zjazdowej stanowi realne zagrożenie dla korzystających z niej użytkowników, a nakazany obowiązek jest niezbędny dla zapewnienia bezpieczeństwa, co tym samym uzasadniało skorzystanie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Z przepisów tych jednoznacznie wynika uprawnienie organu nadzoru budowlanego do nakazania usunięcia ujawnionych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do robót budowlanych, jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, czy też nie. W decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan zagrożenia organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku. Brak było podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż treść decyzji nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Niewątpliwie wykazano, że istniało zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi i trudno twierdzić, aby jego usunięcie miało prowadzić do skutków społeczno- gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Niezastosowanie w sprawie trybu naprawczego określonego w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, również nie stanowiło o rażącym naruszenia prawa. Jakkolwiek roboty budowlane związane z wykonaniem nawierzchni rampy zostały przeprowadzone już po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, to jednak z uwagi na występujące zagrożenie dla użytkowników rampy, brak było podstaw do uznania, że zastosowanie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, skutkuje tym, że decyzja rażąco narusza prawo. Nawet gdyby przyjąć, że sprawa powinna być rozstrzygnięta na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, to z uwagi na wykonanie robót budowlanych już po oddaniu budynku do użytkowania i jednocześnie bez wcześniejszego ich uzgodnienia z właściwym organem, wydana mogłaby być tylko decyzja o tożsamej treści tj. nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, czyli w zgodzie z § 305 ust, 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji nie ma podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Niezasadny był zarzut zaistnienia wady z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwag na skierowanie decyzji do Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." we W. - zgodnie z dyspozycją art. 61 ustawy Prawo budowlane, zamiast do inwestora stosownie do art. 52 ustawy Prawo budowlane, który w ocenie skarżącej miałby zastosowanie w przypadku prowadzenia postępowania naprawczego. Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane "inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art 49b, art. 50a oraz art. 51". Niezależnie od wyliczenia w tym przepisie jako pierwszego zobowiązanego do wykonania obowiązku inwestora, orzecznictwo sądów administracyjnych jest zgodne, że art. 52 ustawy Prawo budowlane należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania nakazu, tj. aby nakaz rozbiórki czy też wykonania określonych robót budowlanych został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. W sytuacji, gdy inwestor nie posiada uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organy powinny nałożyć obowiązki na właściciela nieruchomości (NSA w wyrokach: z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 522/06 i z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 158/07). Tym samym niezależnie od wdrożonego trybu, obowiązek usunięcia nieprawidłowości związanych z rampą zjazdową do garażu podziemnego, jako części wspólnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, spoczywał na wszystkich współwłaścicielach, a więc skierowanie nakazu do Wspólnoty Mieszkaniowej było całkowicie uzasadnione. Nie ma również podstaw do uznania zarzutu niewykonalności decyzji tj. wady z art 156 § 1 pkt 5 k.p.a. We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca wskazała, że zobowiązanie wnioskodawcy do tego, aby wykonał karbowanie na nawierzchni żywicznej doprowadzi do jej trwałego zniszczenia i tym większego zagrożenia dla użytkowników. Karbowanie powierzchni żywicznej jest niewykonalne, co pociąga za sobą nieważność decyzji. Karbowanie możliwe było do wykonania na podłożu betonowym, niemniej wobec zmiany projektu, zastosowano warstwę żywiczną. Zdaniem WINB stanowisko to nie dowodzi, iż decyzja jest niewykonalna, a jedynie, że wykonanie obowiązku wiązać się będzie z uszkodzeniem warstwy żywicznej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., albowiem organ wszechstronnie rozważył materiał dowodowy, prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia oraz właściwie uzasadnił decyzję. Celem postępowania prowadzonego przez organ powiatowy było usunięcie zagrożeń wynikających z użytkowania rampy zjazdowej zgłoszonych przez jednego z właścicieli mieszkań wchodzących w skład Wspólnoty Mieszkaniowej "Z". Skoro roboty polegające na wykonaniu nawierzchni rampy zjazdowej z posadzki żywicznej zostały wykonane po udzielonym pozwoleniu na budowę, to ich prawidłowość nie była wcześniej oceniana. Odnosząc się do żądania przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, GINB wskazał, że działał w ramach postępowania nadzwyczajnego, mającego na celu jedynie ocenę ostatecznej decyzji z dnia 21 września 2020 r. pod kątem wystąpienia wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Wspólnota Mieszkaniowa "Z." we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 maja 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, zamiast na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a jedocześnie uznanie, że została skierowana do właściwej strony, podczas gdy decyzja z art. 50 kierowana jest do inwestora, a z art. 66 do właściciela obiektu. b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja została wydana prawidłowo, podczas gdy powołano błędną podstawą prawną - art. 66 prawa budowlanego, organ nie odniósł się do tego, że decyzja powoływała § 305 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, c) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja jest wykonalna pod względem technicznym, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, d) art. 10 §1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych, które nie mogły stanowić podstawy faktycznej decyzji; e) art. 7 art. 8 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 g 1 i 2, art. 84 g 1, art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. poprzez; - naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - brak wyczerpującego, rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, - brak ustalenia prawdy obiektywnej. f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwiało zapoznanie się z motywami organu, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WINB we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi podała, że zgodnie z projektem budowlanym na rampie zjazdowej miał zostać wykonany podjazd z warstwy betonowej. Na takim podłożu, możliwe było wykonanie karbowania, którego obowiązek wynikał z kwestionowanej decyzji. Organ pominął fakt, iż złożony został projekt zamienny i zjazd wykonano z warstwy żywicznej. Na podłożu żywicznym nie jest możliwe (od strony technicznej) wykonanie karbowania. Doszło zatem do rażącego naruszenia prawa, tj. art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 § 4 k.p.a. Organ nie sprawdził, który projekt budowlany obowiązywał na dzień wydania zaskarżonej decyzji (pierwotny czy zamienny) i wydał decyzję w odniesieniu do projektu pierwotnego. Zastosowano art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego nie wobec stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, będącego następstwem niewykonania obowiązków w zakresie utrzymania obiektu, ale w związku z remontem nawierzchni rampy zjazdowej do garażu wykonanym przez dewelopera w ramach rękojmi. Nie można było zastosować art. 66 Prawa budowlanego w celu nakazania wykonania robót budowlanych mających doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja odpowiada regulacji z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepisy te odwołują się bezpośrednio do procesu budowlanego, natomiast tryb z art. 66 ust. 1 tej ustawy, do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Organy wadliwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Zamiast prowadzić postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego przyjęły, że zastosowanie ma tryb związany z utrzymaniem obiektów w należytym stanie technicznym tj. art. 66 Prawa budowlanego. Nadto w trybie z art. 66 w zw. z art. 61 ww. ustawy, odpowiedzialność ponosi właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (na nim spoczywają obowiązki). Tymczasem w odniesieniu do trybu określonego w art. 51 Prawa budowlanego, katalog podmiotów zobowiązanych wynika z art. 52 tej ustawy. Decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Obowiązek karbowania nawierzchni z żywicy doprowadzi do jej trwałego zniszczenia i zwiększy zagrożenia dla użytkowników. Karbowanie powierzchni żywicznej jest niewykonalne, co pociąga za sobą nieważność decyzji. Karbowanie, możliwe było do wykonania na podłożu betonowym, niemniej wobec zmiany projektu zastosowano warstwę żywiczną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 maja 2022 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego WINB z 17 lutego 2022 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla miasta [...] z [...] września 2020 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej "Z." we W. usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] we W., poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy - wykonanie karbowania nawierzchni. Prowadzone postępowanie było postępowaniem nieważnościowym, czyli takim którego nadzwyczajny charakter pozwala na wyeliminowanie decyzji jedynie w przypadku wystąpienia wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego słusznie w decyzji GINB wskazano, że brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, nawet gdyby przyjąć twierdzenia skargi, że rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinno być wydane na podstawie art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane, a nie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził, że niezależnie od trybu postępowania wydana mogłaby być decyzja o tożsamej treści, gdyż z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, konieczne było doprowadzenie rampy zjazdowej do stanu zgodnego z przepisami – tj. § 305 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Choć § 305 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowiący, że nawierzchnia zewnętrznej pochylni samochodowej o nachyleniu większym niż 15% powinna być karbowana - nie został powołany przez organ powiatowy w treści kwestionowanej decyzji, to niewątpliwie nałożony decyzją obwiązek, zgodny jest z jego dyspozycją. Również skierowanie obowiązku do Wspólnoty Mieszkaniowej (czyli wszystkich współwłaścicieli budynku), jako podmiotu posiadającego realne możliwości jego wykonania, nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważność kwestionowanej decyzji. Nałożenie obowiązku na właściciela obiektu nie jest sprzeczne z art. 52 ustawy Prawo budowlane, co zostało wyjaśnione w decyzji GINB. Nie można zgodzić się z zarzutem pominięcia przez organ faktu zmiany projektu budowlanego. W zaskarżonej decyzji słusznie podkreślono, że celem postępowania prowadzonego przez organ powiatowy było usunięcie zagrożeń wynikających z użytkowania rampy zjazdowej zgłoszonych przez jednego z właścicieli mieszkań wchodzących w skład Wspólnoty. W aktach sprawy znajdowała się dokumentacja powykonawcza z dnia 23 czerwca 2020 r. dotycząca wykonania kompleksowej naprawy nawierzchni rampy zjazdowej. Wynikało z niej, że roboty budowlane polegające na wykonaniu nawierzchni rampy zjazdowej z posadzki żywicznej zostały zlecone w dniu 2 czerwca 2020 r., czyli po udzielonym pozwoleniu na użytkowanie (decyzja PINB dla miasta Wrocławia z dnia 2 września 2019 r.). Zatem prawidłowość wykonania tych robót nie była wcześniej oceniana przez organ nadzoru budowlanego, co uzasadniało podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie istniejących zagrożeń. Nieuzasadnione były także zarzuty dotyczące konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie wykonalności nałożonego obowiązku. W postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się dodatkowych postępowań dowodowych, organ orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym. Natomiast z materiału dowodowego nie wynikało aby nałożony obowiązek był niewykonalny, nadto zobowiązany nie ma obowiązku wykonania karbowania poprzez zniszczenie warstwy żywicznej. Materiał dowodowy potwierdzał, że warstwa żywiczna powoduje zagrożenie w bezpiecznym użytkowaniu rampy zjazdowej, w związku z tym uznano za konieczne nakazanie robót budowlanych mających na celu zlikwidowanie tego stanu. W postępowaniu przed PINB, organ ten nie musiał dokładnie wskazywać zobowiązanemu sposobu wykonania karbowania. Obowiązkiem organu było jednak określenie sposobu doprowadzenia rampy do stanu, który nie będzie powodował zagrożenia dla jej użytkowników, w sytuacji gdy nie spełniała tego warunku. Powoływany przez skarżącą wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1586/20, oceniał decyzję wydaną w trybie zwyczajnym, a nie w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., zatem nie mógł być wystarczającym argumentem za koniecznością stwierdzenia nieważności. Reasumując nie można zarzucić organom działającym w trybie nadzwyczajnym naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.