VII SA/Wa 1376/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. i G. H. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części i rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 28 marca 2019 r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, [...] (dalej: "skarżący") wnieśli skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] lutego 2019 r. w sprawie odmowy umorzenia w części i rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej w wysokości 25 000 złotych w związku z wykonaniem robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, polegających na nadbudowie i przebudowie budynku gospodarczego zlokalizowanego w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Zaskarżona decyzja została bowiem odebrana przez skarżących w dniu 25 lutego 2019 r. Z tego względu termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 27 marca 2019 r., zaś skarżący wnieśli ją w dniu 28 marca 2019 r. Następnie, pismem z 26 maja 2019 r., skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Sąd, postanowieniem z [...] października 2019 r., odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podnosząc że skarżący nie wskazali na okoliczność, która w wystarczającym stopniu uzasadniłaby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi skarżący pismem z 21 października 2019 r. wnieśli zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Równocześnie Sąd wezwał ich do uzupełnienia braków zażalenia poprzez uiszczenie solidarnie wpisu sądowego. W związku z nieuzupełnieniem powyższego braku, Sąd postanowieniem z 30 grudnia 2019 r. odrzucił zażalenie skarżących. Postanowienie to stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na gruncie art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Termin ten ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie wskazanego terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący, wiedząc o uchybieniu przez nich terminu do wniesienia skargi, złożyli wniosek o jego przywrócenie. Po rozpatrzeniu omawianego wniosku Sąd postanowieniem z dnia 3 października 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie to zostało następnie zaskarżone przez skarżących. Jednakże, w związku z nieuiszczeniem wymaganego wpisu sądowego od zażalenia, zostało ono odrzucone przez Sąd postanowieniem z 30 grudnia 2019 r. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżących w dniu 17 stycznia 2020 r. (k.106 i 107 akt sądowych). W wyniku niewniesienia przez strony postępowania zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, stało się one prawomocne z dniem 29 stycznia 2020 r. Oznacza to, że uprawomocniło się również postanowienie Sądu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, co dało Sądowi podstawy do jej odrzucenia. Biorąc pod uwagę fakt uchybienia przez skarżących terminu do wniesienia skargi oraz prawomocne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do jej wniesienia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.