VII SA/Wa 1376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. odrzucił skargę A. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia. W dniu 25 lipca 2017 r. (data nadania w UP) skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl natomiast dyspozycji art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu w przedmiotowej sprawie jako przedwczesny uznać należy za niedopuszczalny. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 129/99, Lex nr 110599; postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 61/04 niepubl.). Strona może racjonalnie powoływać się na istnienie okoliczności świadczących o braku zawinienia z jej strony, gdy fakt bezskuteczności czynności procesowej będzie bezsporny. Różna bowiem może być przyczyna uchybienia terminowi. Uwarunkowana jest ona od rodzaju czynności procesowej, którą strona była zobowiązana podjąć. Może się na nią składać zbieg wielu zdarzeń, bądź też dla skuteczności danej czynności niezbędne jest podjęcie stosownych działań nie tylko przez samą stronę, czy jej pełnomocnika, ale też przez osoby trzecie. Z uwagi na to, iż skarżąca w niniejszej sprawie złożyła zażalenie od postanowienia Sądu o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, od oceny tej kwestii zależy ocena przesłanek warunkujących ewentualne przywrócenie uchybionego terminu. W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uznać należy za niedopuszczalny z mocy ustawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01, LEX nr 53302, z dnia 7 lutego 2000 r., sygn. akt CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd postanowił na podstawie art. 88 p.p.s.a.